Roya S > Recent Status Updates

تا الان که روند داستان جالب بوده و مرموز. حیف خوابم میاد نمی‌تونم بقیه‌شو بخونم.😶‍🌫️

کتاب به او فرصت گریختن از نوعی زندگی را می‌داد که هیچ‌گونه رضایت خاطری از آن نداشت.

نمی‌تونم داستان آخری که اسمش لانه هستو تموم کنم. خسته کنندس. یه جونور زیر زمینه که روی لونه‌ش حساسه! نحوه نوشتار یه جوریه کشش نداره بخونم. اه. نصفه شبی میخوام غر بزنم.

عجله‌ای برای تموم کردن این کتاب ندارم. مابقی داستان‌هاش بمونه برای سال بعد :))

هیچ کس:
حس گرفتن من با این پاراگراف:
اسپاگتی‌هایی که از گرما جان می‌گرفتند، در رودخانه‌ی سال ۱۹۷۱ جریان می‌یافتند و ناپدید می‌شدند. و من برای آنان، برای تمامی اسپاگتی‌های سال ۱۹۷۱ سوگواری می‌کردم.

باشد که با این کتاب روزی نیم ساعت مطالعه رو به عادت تبدیل کرده باشم.🤲🏼

داستان یکی مونده به اخریش «۲۴ ساعت از زندگی یک زن» داره کلافم میکنه. 🙅🏽‍♀️

بعد مدت‌ها دوری از کتاب خوندن 💔 اومدم اپدیت گودریدز رو با درمان شوپنهاور اعلام کنم. باشد تو این مسیر با برنامه‌تر پیش برم.

تو اپدیت این کتاب ازتون می‌پرسم: میشه چندتا کتاب با حجم کم (حدودا ۱۵۰ صفحه‌ای ) معرفی کنید؟ هر چیه درون‌مایه‌ش تلخ و غمگین نباشه!
با تموم شدن این کتاب به همچین چیزی نیاز دارم.

اگر آدم‌ها در چشم کسانی که واقعا برایشان مهم‌اند، تصویر دوست داشتنی‌ای از خود ببینند، خودشان را دوست خواهند داشت.

خیلی وقت است یاد گرفته‌ام که اگر موضوع بزرگی بین دو نفر وجود داشته باشد و درباره‌اش حرف نزنند، درباره‌ی هیچ موضوع مهم دیگری هم نمی‌توانند صحبت کنند.

واقعا نفهمیده بودم کسانی که به اسطوره تبدیلشان می‌کنیم خود گرفتار اسطوره‌اند. نومید می‌شوند، در مرگ مادری به سوگ می‌نشینند، به دنبال شادی‌اند، آن‌ها هم بر زندگی خشم می‌گیرند و ممکن است خود را فلج و ناتوان کنند تا دست از بخشیدن بردارند.

این تیکه کتاب رو باید همیشه جلوی چشمم بذارم! فکر نکنم پائولای داستانو یادم بره.
«این زندگی را نمی‌شود به تعویق انداخت؛ باید همین حالا آن را زیست، نمی‌شود به آخر هفته، تعطیلات، وقتی بچه‌ها خانه را برای رفتن به کالج ترک کردند و یا به سال‌های بعد از بازنشستگی موکولش کرد»

اولین داستانش مامان و معنی زندگی با این جمله تموم شد که مادرا هم برای خودشون رویاهایی دارن ;) ترجیح می‌دم پنج داستان دیگه رو آروم آروم بخونم .

بعد نه روز این کتابم به پایان رسید و غمگینم :( این کتابو دستم می‌دیدن x و y هی می‌گفتن خب نیچه کی گریه می‌کنه؟ حالا باید بهشون بگم ایناهاش گریه کرد حالا خیالتون راحت شد! -_-

برای ساختن فرزندان، باید نخست خویشتن را بسازی. در غیر این صورت، فرزندان را برای نیازهای حیوانی، فرار از تنهایی یا پر کردن چاله‌های وجودت پدید آورده‌ای :)) ص ۳۹۶ کتاب

وسواس فکری برویر و راه‌حل‌های پروفسور نیچه، رابطه درمانگر-بیمار، درمانگری که خودش بیماره و باید اول خودشو مداوا کنه و... همه این مفاهیم روان‌شناختی برام مفید و به درد بخوره.

اسکیزوفرنی پیچیده‌ترین نوع اختلاله. خدا نصیب کسی نکنه. بنابراین بهتره از مصرف هر نوع موادی خودداری کنید که ژن‌های مربوطه رو بیدار نکنه...

من افراد زیادی را می‌شناسم که از خود بیزارند و برای رفع آن، می‌کوشند نظر مثبت دیگران را به خود جلب کنند. D: ص ۲۸۳ کتاب

هیچ‌کس هرگز کاری را تنها به‌خاطر دیگران انجام نداده است. همه‌ی اعمال ما خودمدارانه‌اند...

توصیفات دکتر برویر از بیماری نیچه و عذابی که می‌کشیده رو می‌خونم تصورش برام دردناکه. چقدر نیچه رنج می‌کشیده...

یکی به من بگه دوستی سه‌نفره کجای تاریخ دقیقا دووم اورده؟! شانس بقا همچین دوستی خیلی کمه. چون همیشه دو نفر دیگه باهم صمیمی‌تر می‌شن و اون یه نفر می‌ره تو حاشیه. نیچه عزیزم کسیه که رفته تو حاشیه:(

نمی‌دونم چرا این اخرا دیگه کشش خوندن ندارم... از فصل ۳ به بعد این اتفاق افتاد...

اکثر افراد منطقی ظاهر سرد و جدی‌ای دارن و اگر درونگرا هم باشن بیشتر بهشون می‌گن که سرد به نظر میان. چون غیر افراد نزدیک و مورد علاقشون اون روی دیگه‌شونو به هر کسی نشون نمیدن😂 تو فصل سه اقای دارسی داره از لاکش بیرون میاد و اون روی مهربون و عاشق‌پیشه‌شو نشون میده😎

خوندنش برام لذت بخشه. اون‌قدری که دوست ندارم سریع تموم بشه. باورم نمیشه کتاب برای دو قرن پیشه ^-^

اقای دارسی نمونه بارز یه درونگراست ;)
دارسی گفت: مطمعنا من این استعداد خیلی از ادم‌ها را ندارم که راحت با کسانی که قبلا ان‌ها را ندیده‌ام گفت‌و‌گو کنم. متوجه لحن صحبت‌شان نمی‌شوم، مشغله‌ها و علایقشان توجهم را جلب نمی‌کند، در حالی‌که خیلی‌ها را دیده‌ام که می‌توانند.

مدل دیالوگ محور کتاب و‌ طرز بیان دیالوگ‌ها چرا منو یاد گفتگوی سقراطی میندازه👀