Ayshan > Recent Status Updates

ولی من جدی یه عینک وصل عصب نیاز دارم. واقعا می‌خوامش.😭

باورم نمی‌شه بالاخره برگشتم سر شهر هلالی.

دانستن یک چیز است اما بلند شنیدنش از زبان او..‌‌.دستانم را مشت می‌کنم.

دوباره برگشتم به دنیای این مجموعه🌚

اگر کتاب بودم،
شعرهایی در خود جا می‌دادم
که تاریکی شب را روشن کند.

یکی از کار هایی که موقع ناراحتی عصبانیت یا حتی خوشحالی انجام می‌دم، خوندن و نوشتنه. این روزا بیشتر از هر زمانی توی یه سال گذشته نوشتم و موقع نوشتن راجع‌به اتفاقات اخیر و آزادی و وطن و بقیه چیز ها به این فکر می‌کردم که ممکنه یه روزی یه نفری دفتر منو پیدا کنه و بخونه و با وجود اینکه اون زمان من زنده نیستم ولی با نوشته‌هام با من تو این دوره زمانی زندگی کنه و روث تو این کتاب بیشتر از هر شخصیتی منو وادار به نوشتن می‌‌کنه.

آب، جهان دیگری است:
سرزمینی با زبان مخصوص خودش
که کامل می‌دانمش.
بیگانه است و خطرناک...

مرد راه جنگل را در پیش گرفته بود و می‌رفت و به سکوت‌های مختلف گوش سپرده بود. نه فقط یک نوع سکوت که سکوت‌های مختلف؛ سکوتی که از خزه‌های زیر پا برمی‌خاست؛ سکوت سایه‌های درختان؛ سکوت جویبارهای کوچک که به همه‌جا سر می‌کشیدند و انگار که زمین آن ناحیه را می‌کاویدند. عاقبت مرد به محوطه باز و بی‌درختی رسید.

_وقتی کار مرده‌ها با زنده‌ها تمام شد، زنده‌ها می‌توانند سراغ چیزهای دیگر بروند.
پرسیدم:
_مرده‌ها چه‌طور؟ ما کجا می‌رویم؟
به من جواب نداد.

_آن مرد اصلا خجالت نمی‌کشد.
او گفت:
_واقعا.
و به همین سادگی نظرش را گفت. در بهشت من زیاد حرف مفت زده نمی‌شد.

حقایق دهشتناک بهتر از دروغ‌های محبت‌آمیزن.

شاید اسپویل

یادم افتاد گرچه مل و نیکولای اختلافات خود را داشتند، مل و اشتورمهاند داشتند با هم رفیق می‌شدند.

وای نه الینور
با این کتاب تو دنیای همه کتابا غرق می‌شم.

چقدر دلم برای کلمه‌ی اکتوپلاسم تنگ شده بود، یاد خاطره‌هایی که با این کلمه داشتم، افتادم.

تنفرم از رئیس تيمارستان به حدیه که الان که رسیدم به داستان آخر و مربوط به اونه دیگه نمی‌تونم بخونم ( بخندم یا گریه کنم؟)

وقتی بعد یه کتاب هیجان‌انگیز اومدم اینو می‌خونم، این‌طوریه برام که انگار همه چی داره، خیلی کند پیش می‌ره و چیز خاصی نمی‌شه.😭