bogalar > Recent Status Updates

benim için kitaptaki en etkileyici öykü "köylüler" oldu şu ana kadar. aslında stereotipik çehov teması işleniyor ama detaylardaki gözlemler ayırt edici. moskova'da slav pazarında çalışan nikolay hasta olunca çocukluk anılarındaki o sıcak atmosferi bulmak için eşi ve çocuğunu da yanına alıp köyüne dönüyor, ancak karşılaştığı manzara elbette beklediğinden çok daha karanlık ve sefil bir halde oluyor.

"in a good cause" explores the relation between politics and the human nature

"nobody here but-" is a short story about a computer gaining consciousness. the part where the engineer talked about what the "thinking machine" could do if it was smaller was impressive because it simply explains what we call today a "self driving car" is.

aşk üzerine öyküsünün teması ve plotu = wong kat wai'nin in the mood for love'ı

peçenek jmuhin kitaptaki en büyük mansplainer

lise meb felsefe kitabı bu kitaptan alıntılar mı barındırıyordu acaba? bazı kısımlar çok tanıdık

prometheus

virgül dergisine verdiği röportaj ilgimi çektiğimi kitaba sondan başladım. islamda kötülük ve hıristiyanlıkta kötülük karşılaştırması ilginçti. şerif mardinden alıntıladığı söz de kafamı baya yordu.

forms of despair part was quite complicated, I had to draw a diagram

Prenses öyküsünde Vera Gavrilovna'nın kendisine dışarıdan bakışıyla diğer insanların onu algılayışı arasında büyük bir uçurum var. Bana nedense saatlerce vibelarını curate eden Pinterest kızlarını hatırlattı.

Karakterlerin bir gemide hastalıktan ölmeyi beklediği Gusev öyküsünde Pavel İvaniç adeta bir antikahraman.
"Konuşmak bitkin düşürmüştü Pavel İvanıç'ı. Sık sık solumaya başlamıştı. Ama yine de sürdürüyordu konuşmasını:
— Evet ben de her zaman gerçeği söylerim insanın yüzüne. Hiç kimseden, hiçbir şeyden korkmam. Bu bakımdan sizlerle benim aramda büyük bir ayrılık vardır. Beyinsiz, kör, pinti insanlarsınız siz. Bir...

Korku öyküsünde de yine tipik edilgen ve karamsar Çehov karakteriyle karşılaşıyoruz, sanırım yazar 1890 civarı iyice tarzını oturtmaya başlamış.

ilk defa çehov okuyacak birine “komşular”ı öneririm. pyotr mihayloviç'in kardeşinin kocaya kaçtığını duyunca hikaye boyunca kafasında onlara şöyle bağırırım şöyle hesap sorarım diye gaza gelip gelip sonunda bir halt yiyememesi hatta sus pus oturup söylediklerini onaylaması onu tipik edilgen, ezik ve huzursuz çehov karakterlerinin özeti yapıyor.

sinir bozukluğu öyküsünde vasilyev etrafında gördüğü eşitsizliklere dayanamayıp sinir krizleri geçiriyor, sürekli ağlıyor, fahişelerle empati kurup bunalımlara giriyor, toplumda bir şeyleri değiştirmenin yollarını düşünüyor ama eğitimle değişeceğine dair umudu kalmamış çünkü okumul kendi arkadaşları da beş para etmez tipler.

sonunda vasilyevi alıp doktora götürüyorlar, o da morfin veriyor buna

başkalarının derdi öyküsündeki kovalev özgür demirtaşın atalarından olabilir.
hukuk mezunu yeni evli bir çift, bir köy evini satın almak üzere gezmeye gidiyolar. ev sahibinin karısı ağlıyor, çocukları mutsuz, evi borçlu oldukları için mecburen satıyorlarmış. genç kadın ev sahiplerinin haline üzülüyor, yardım etmeyi öneriyor. eşi kovalev de diyor ki: niye borçlanmışlar BİLİM YAPSALARMIŞ

All I want to say about The Black Monk is that I just get why Karhov went insane

Assigning a made-up identity ["a well-organized sense that these people over there were not like "us " and didn't appreciate "our " values] to East was essential to legitimize war going on in those areas.

And the world really is convinced that war belongs to East, the orient. That's why people only get emotional when the war takes place in Europe. Check this Twitter thread:

https://bit.ly/35AWMi6

kukuşkini çok güzel tanıtıyor

john stuart mill, darwin... tamam tamam

çehov hüzün anısından bahsediyor

The islander said to himself: “Is this happiness?” He said to himself: “I am turned into a dream. I feel nothing, or I don’t know what I feel. Yet it seems to me I am happy.”

Also I just love how he constantly mentions Ancient Greek and Ancient Rome, because I have read enough if not many of the ancient classics in the last few months AND I GET THE REFERENCES! Hume loves talking about the Epicurians and Stoics -not exactly "in a good way" but still he does

I will be reading some parts again after I finish the book

"Of miracles" was almost beautiful

only 40 pages in and my mind is already blown

Reading the first book was very challenging and by that I do not mean intelectually. It is just that Socrates is unbelievably annoying. Thrasymakhos was right when he told him to stop babbling.

"sevmiyordu"
İNANILMAZ çocuğun iç konuşmaları gerçek gibiydi kendi çocukluğumu hatırladım

sezai bey
kendini bi bok sanan uydurma kimlikli delusional zengin adam (eşine çok yazık)

her şeyi kafasında yaşayıp bitiren adam