bogalar’s Reviews > Selected Stories of Anton Chekhov > Status Update

"... Buraya dış dünyadan, güneş ışınının ya da kuşun hücreye getirdiği gibi bir avunç getirdiğine inanırdı prenses. Neşe dolu hoş gülümsemesinin, yumuşak bakışının, sesinin, şakalarının, genel olarak ufak tefek düzgün yapısıyla ve sade siyah giysisiyle kendisinin bu neşesiz, temiz ruhlu insanlarlara sevinç getirmesi gerekirdi. Ona bakarken hepsi içlerşnden şöyle geçiriyorlardı "Tanrı bir melek yolladı bize." Prenses, manastırda herkesin elinde olmadan böyle düşündüğünü hissettiği için olabildiğince tatlı gülümsemeye, küçük bir kuşa benzemeye çalışırdı."

vs

"Hatalarınız çok, ama bana sorarsanız bunların içinde en önemli olanı, davranışlarınıza yön vereni çiftliklerinizin hepsinde varolan o ruhtur. Gördüğünüz gibi, anlaşılır biçimde konuşmasını beceremiyorum. Yani önemli olan, kendini her şeyde tam anlamıyla hissettiren bir sevgi yokluğu, insanlara karşı bir tiksintidir. Yaşamınız bu tiksinti üzerine kurulmuştur sizin. İnsan sesine duyulan tiksinti, insan yüzüne, ensesine, adım atışına... Sözün kısası, insanı oluşturan her şeye duyulan bir tiksinti. Giyimi kuşamı yerinde olmayanları evinize sokmamak için her kapıda, her merdiven başında resmi giysili, tembel bir insan azmanı dikilir evinizde; balolarda, konuk günlerinde uşaklar enselerinş dayayıp da duvar kağıtlarını kirletmesin diye antrenizde yüksek arkalıklı sandalyeler vardır; insanların ayak seslerinin duyulmaması için odalarınızın hepsinde yere kalın halılar serilirdi. Evinize her gelene önce alçak sesle az konuşması tembihlenir, sinir bozabilecek, keyif kaçırabilecek bir şey söylememesi için uyarılır; odanızda el uzatılmaz sıradan bir insana, oturması söylenmez, tıpkı şimdi bana elinizi uzatmadığınız, oturmamı söylemediğiniz gibi."

Doktor eleştirilerine devam ediyor:
"...Genç hekimleri, ziraatçileri, öğretmenleri, genel olarak aydın işçileri -oh Tanrım!- işten, dürüst emekten geri çekiyorsunuz. Bir lokma ekmek uğruna aklı başında her insanın yüzünü kızartacak gülünç birtakım kukla oyunlarına katılmak zorunda bırakıyorsunuz onları! Bir gencin ikiyüzlü, bayağı, jurnalci bir uşak olması için üç yıl yetiyor da artıyor. İyi bir şey mi bu? Leh kâhyalarınız, o aşağılık ispiyoncular bütün o Kazimirler, Kaetanlar on binlerce hektarınızı sabahtan gece yarılarına dek adım adım dolaşıyorlar. (...) Basit halkı insandan saymazlar sizde. Doğrusunu isterseniz, size gelip giden o prensler, kontlar, piskoposlar da canlı bşrer insan değil yalnızca birer eşyadır gözünüzde. Ama önemli olan... beni en çok şaşırtan da milyonun üzerinde varlığınız olduğu halde insanlar için hiçbir şey yapmamanızdır, hiçbir şey!"

Doktor örnek veriyor:
"Sizin şu kimsesiz yaşlı kadınlar için açtığınız, beni de başhekimliğine getirdiğiniz, kendinizin de onur vasisi olduğunuz düşkünler yurdunuzu alalım. Çatısının tepesinde bir fırıldak dönen, yerleri parke bir ev yaptırdınız, köylerden yirmi otuz kimsesiz yaşlı kadın toplayıp pazen yorganların altında, Hollanda keteninden çarşafların üzerşnde uyumaya, akide şekeri yemeye zorladınız onları. (...) Bir oyundu bu! Yurttaki küçük görevliler kocakarıların kirletmemeleri için yorganları, çarşafları kilit altına kaldırıyorlardı. Varsın yerde yatsınlardı pis cadılar, nelerine yetmiyordu! Kadıncağızlar karyolalarda oturmaya da gecelik giymeye de, pırıl pırıl parkelere basmaya da cesaret edemezdi. (...) Bu hapislikten, yaşlı kadınlar gözaltında bulundurmakla görevlendirdiğiniz karınları tok alçakların verdikleri dinsel öğütlerden bir an önce kurtulmak için gece gündüz dua ederdi zavallılar. Peki yüksek görevlerde olanlar ne yapardı? Doğrusu göz kamaştırıcı bir durumdu bu! Haftada iki kez akşamüzeri bir sürğ hizmetçi dörtnala gelir, yarın prensesin yurda geleceğini haber verirdi.

üşendim devamını yazmaya