Haniyeh > Recent Status Updates

تعریف نمایش
نمایش می‌تونه تعاریف مختلفی داشته باشه و مهم اینه که تعریف ما جلوی بروز خلاقیت یا پیشرفت در نوع‌های جدیدتر نمایشی رو نگیره.
مثلا تلویزیون، شبکه‌های اجتماعی و رادیو، همگی به گونه‌ای در حال اجرای نمایش هستند و نمایش صرفا به صحنه تئاتر محدود نمی‌شه. حتی یک تبلیغ تلویزیونی هم نوعی نمایشه. یا یک مارش نظامی هم نمایش محسوب می‌شه.
درکل اینکه با محدود کردن نمایش به یه تعریف خاص، فرم‌های نمایشی رو هم محدود نکنیم.

کتاب روانیه، هم به خاطر متنش و هم قابل درک بودن غم درونش💔

همین اول مترجمان آب پاکی رو روی دستم ریختن که به این کتاب دل نبندید چون کامل نیست. اما خب خوندنش هم خالی از لطف نیست و برای شروع خوبه. حس می‌کنم به‌ترتیب جلو اومدن و یاد گرفتن بهتره.

یکی از رمان‌هایی که بسیار منو به فکر فرو برده و خواهد برد. از خوندنش لذت می‌برم و این نبوغ رو تحسین‌برانگیز می‌دونم. تا حدی هم حس می‌کنم جناب ناباکوف تلاش کرده خودش هم این نبوغ رو تا جای ممکن به نمایش بذاره. از طرفی هم اینکه از جناب داستایفسکی در لفافه بد می‌گه و حتی تمسخر هم حس کردم ناراحتم کرد‌. من هر دو رو دوست دارم :)

وقتی آنی گلیبرت رو رد کرد درکش کردم. تصمیم‌های آنی برام قابل درکه حتی وقتی منطقی نیست و این نشون می‌ده اینجور وقت‌ها خانم مونتگومری، داستان رو به واقعیت نزدیک نوشته.

جناب ناباکوف داره با ذهن من بازی می‌کنه. صبح انقدر ذهنم درگیر بود مسیر رفتم رو نصفه و نیمه یادمه.

آنی رو وقتی به آقای هریسون گفت 'نه دیگه هرگز نمی‌نویسم" درک کردم.
این اخلاق رو منم دارم. وقتی توی چیزی اونطور که خودم توقع دارم خوب نیستم، ترجیح می‌دم رهاش کنم.
نمی‌دونم آنی در آینده چیکار می‌کنه ولی من دارم سعی می‌کنم تغییر کنم.

به اندازه‌ی دو کتاب قبلی تحت‌تاثیر آنی و دوستانش نیستم، ولی هنوز دوستش دارم.

چقدر خلاق هست جناب مارتین، تحت تاثیر بلاها و سختی‌هایی هستم که براشون پیش می‌آد و چقدر توصیف قشنگی از همه‌چیز داره.

دلم برای شخصیت‌های این داستان کبابه و چقدر دوستشون دارم 💔

اول نتونستم باهاش ارتباط بگیرم، ول بعد دیدم حسش نسبت به زندگی و آدم‌های اطرافش برام قابل درکه. فعلا دوستش دارم.

اطلاعاتی که از پژوهش انجام گرفته توسط نویسنده می‌گیرم برام جالبه و البته دردآور، ولی دوست داشتم تاثیرگذاری هم چاشنیش باشه. خوشحالم که می‌خونمش.

بسیار زیاد شنیدن این کتاب برام لذتبخشه، مخصوصا که تحمل مسیر پرترافیک و طولانی خونه تا محل کار و برعکس رو برام راحت‌تر می‌کنه 👌

چقدر یه داستانِ تاثیرگذار و بدون پِرتی و بخش‌های اضافه بهم می‌چسبه. همه‌چیز یا در جهت پیشبرد داستانه یا آشنایی بیشتر با شخصیت‌ها و کاملا هم به اندازه 👌

به پیشنهاد آقا بهنام و با توجه به اینکه از منابع اقتباسی فیلم پیرپسر هست شروعش کردم و بهتر از چیزی هست که توقع داشتم. من آقای تورگنیف رو نمی‌شناختم ولی این اثرشون تا اینجا برام جالب بوده 👌

آنی شرلی معلمیه که من اگر معلم میشدم حتما شبیه اون رفتار می‌کردم. اینکه برخلاف جریان رود شنا می کنه و می‌گه نمی‌خواد رابطه‌اش با بچه‌ها خراب بشه و سعی می‌کنه دوستی و احترامشون رو به دست بیاره رو دوست دارم.

احساس میکنم این فصل های آخر زیادی طولانی شده 🥲

چقدر ماجراجوییشون واقعی و قابل تصوره.
تمام جاهایی که میرن و کارهایی که میکنن با صدای فوق‌العاده آقای سلطان زاده توی ذهنم نقش میبنده.

دوست‌داشتنیه، دغدغه‌هایی که یونگ‌جو به عنوان یک کتابفروش داره رو درک می‌کنم و فکر می‌کنم اگر کتابفروش بودم به این چیزا فکر می‌کردم و درگیرشون می‌شدم.
از طرفی وضعیت مین‌جون رو هم داشتم و اون رو هم درک می‌کنم. اینکه نمی‌دونی می‌خوای با زندگیت چیکار کنی و می‌ترسی کاری کنی که بقیه رو از خودت ناامید کنی‌
یه داستان آرومه و خاص نیست، اما به دلم نشسته.

__ تنها یه حرکت مهربانانه کوچیک می‌تونه به چشم دیگران معنای "من پشت تو هستم" بده. ما همگی موجوداتی ناکافی، ضعیف و عادی هستیم، اما چون می‌تونیم مهربون باشیم، حتی برای لحظه‌ای گذرا، می‌تونیم خارق‌العاده باشیم. __