Sara MostaghaC > Recent Status Updates

و اووه متوجه شد که دلش می‌خواهد تا آخر عمرش به حرف‌های او درمورد چیزهای موردعلاقه‌اش گوش بدهد.

من به دنیال نظمی در هستی هستم. در دنیایی که بعضی وقت‌ها، و به ندرت معنادار به نظر می‌رسد، یک داستان معمایی می‌تواند افت و خیزهای زندگی را در پی‌رنگی که سرانجام منطقی به نظر برسد، ارائه دهد. پاسخی برای سوالی پیدا می‌شود و احساس رضایت ناشی از آن بی‌اندازه است.

تقدیر، ماجرای شگفتی است. وقتی که همه‌چیز را آن‌طور می‌یابی که می‌خواهی، ناگهان دستی از غیب، همه‌چیز را به هم می‌ریزد و تو را به این یقین می‌رساند که کاره‌ای نیستی.
وقتی در این احساس غوطه‌ور شدی و به این نتیجه رسیدی که مثل پر کاهی در آسمان، تو را به هر طرف که بخواهد می‌برد، دستی دیگر آن را به شیوه‌ای تغییر می‌دهد که می‌فهمی تقدیرها نتیجه‌ی اعمال خودت است.

«چون تو نمی‌بینیش دلیل نمی‌شه وجود نداشته باشه. بیشتر چیزای خارق‌العاده‌ی دنیا نامرئی‌ان. اعتماد کردن به چیزای نامرئی تو رو قوی‌تر و شجاع‌تر می‌کنه.»

گاهی حس می‌کرد دنیا برایش خیلی سنگین است.

خواهر ایگناتیا خندید. «وای آنتین بامزه! هیچ درمونی واسه اندوه نیست.» لبخند گشادی زد، انگار این بهترین خبر دنیا باشد.

مردهای خیلی کمی در دنیا هستند که دوست دارم مستقیم به چشم‌هایشان نگاه کنم و بگویم: باید بیشتر به فکر خودتان باشید. خودخواه باشید. به نظر می‌رسد بیشتر مردها بی این که به آنان گفته شود این را می‌دانند.

انگار بعضی از باباها رو ندیده:)

نمی‌توانست این فکر را از سرش دور کند که به نحوی آن لحظه‌ای را که قرار بود زندگی شروع شود از دست داده بود. قط بی هدف کتاب خوانده بود؛ در حالی که از نظر او همه‌ی آدم‌های اطرافش نوجوانانی ناشاد و احمق بودند و خودش مشکلی در کتاب خواندن‌ش ندیده بود. اما بعد یکهو همه‌ی این‌ آدم‌ها بزرگ شده بودند و او هیچ کاری جز کتاب خواندن نکرده بود.

خانواده هابسن هرگز به خاطر هوششان معروف نبودند، اما کارولین آدم‌ها را برای چیزهایی که دست خودشان نبود قضاوت نمی‌کرد. به اندازه‌ی کافی گناه عمدی وجود داشت تا به آن‌ها بپردازد.

- می‌خواهم یک نفر به من بگوید که چه کار کنم.
+ باور کن، همه‌ی ما گاهی همین احساس را داریم.

- می‌خواهم یک نفر به من بگوید که چه کار کنم.
+ باور کن، همه‌ی ما گاهی همین احساس را داریم.

- می‌خواهم یک نفر به من بگوید که چه کار کنم.
+ باور کن، همه‌ی ما گاهی همین احساس را داریم.

- می‌خواهم یک نفر به من بگوید که چه کار کنم.
+ باور کن، همه‌ی ما گاهی همین احساس را داریم.

- می‌خواهم یک نفر به من بگوید که چه کار کنم.
+ باور کن، همه‌ی ما گاهی همین احساس را داریم.

- می‌خواهم یک نفر به من بگوید که چه کار کنم.
+ باور کن، همه‌ی ما گاهی همین احساس را داریم.

منتظر بود که ۱۹۴۵ برای هردویشان تمام شود - همیشه امیدی به سال جدید بود.

ترکیب انسانیت - عشق به مردم- و دیدن خود واقعی‌شان. به قدری آن‌ها را دوست داشته باشی که این کار را برایشان بکنی. علی رغم دیدن چیزی که واقعا هستند، دوستشان داشته باشی.

می‌دانست اگر زندگی جریان دائم از دست دادن‌ها باشد، پس اینکه از ابتدا چیزهای زیادی برای از دست دادن داشته خود یک موهبت محسوب می‌شود.

ـ به نظرت چرا بیشتر شخصیت‌ها خودآگاهی ندارند؟ آیا ریشه حماقت‌هایمان همین است؟ تقدیر ما به عنوان انسان: علت کارهایمان را نمی‌فهمیم یا نمی‌دانیم چه کسی را دوست داریم؟
+ ما عاشق جین آستین هستیم چون شخصیت‌هایش با همه برجستگی و درخشان بودنشان، نه بهتر از ما هستند و نه بدتر. تمام و کمال یک انسان‌اند.

یکی از دلایلی که با بازخوانی آن آرامش می‌گرفتند حس رضایت از این بود که می‌دانستند پایانی برای تمام بلایا وجود دارد - هربار نگرانی توجیه‌پذیری داشتند که آیا شخصیت‌های اصلی شادی و عشق را می‌یابند و در عین حال از درون می‌دانستند که همه چیز در انتها درست خواهد شد.

در طی جنگ‌ جهانی اول به سربازانی که موجی شده بودند توصیه می‌شد هر شب جین آستین بخوانند - کیپلینگ برای کنار آمدن با غم فقدان پسر سربازش هر شب برای خانواده‌اش جین آستین می‌خواند. وینستون چرچیل لخیرا با خواندن آن از پس جنگ جهانی دوم برآمده بود.

هیچ‌وقت نفهمیدم که چطور یک مشت کتاب که درباره‌ی دخترهایی است که دنبال شوهر می‌گردند می‌تواند هم‌ردیف آثار نویسندگان بزرگ باشد.
:)

هیچ‌وقت کسی را به خاطر چیزی که می‌خواند قضاوت نمی‌کنم.

مردم همه بهم می گن خیلی کار می کنن، می گن نیاز دارن بیش تر پول در بیارن. که چی بشه؟ چرا با کم ترین چیزهای ممکن زندگی نکنیم و به جاش وقتمون رو با خانواده مون بگذرونیم، یا تولستوی بخونیم، یا کتاب فروشی مون رو بگردونیم؟

یعتی خدا مثلا چند تا سبحان الله خلق کرده؟ چند تا صلوات؟ چند تا الحمدلله؟ چندتایش سهم من است که باید از لب هایم بیرون بیایند و صوت و صدا بشوند و بروند توی بایگانی کائنات در آسمان؟ من این چیزها را چرا نمی فهمم؟

صبر مال وقتی است تو دچار یک امتحان بشوی که هیچ کاری از دستت برنیاید. اینجا را اگر تحمل کنی، می شوی صبور. ولی حلم مال وقتی است که می توانی بزنی زیر میز. می توانی کافه را بهم بریزی. می توانی حقت را بگیری، ولی به دلیل و مصلحتی زبان ببندی و خشم مقدس بپیچد توی حنجره ات غمباد شود بعد شب ها بروی سرت را توی چاه و چاله بکنی و حرف بزنی و بعد کلمه هایت را دفن کنی. سید رضا می گفت:" حلیم علی است و صبور زینب."

قدیمی‌ها معتقد بودند سفر کربلا بی دردسر نمی شود، همیشه با خودش سختی دارد. در نظر آن ها دردسر با پذیرش زیارت رابطه‌ی مستقیم دارد.

در قدیم عرب‌ها وقتی می خواستند به کسی دشنام بدهند، بهش می گفتند لَبَن. لبن یعنی کسی که به دیگری شیر فروخته است. شیرفروشی میان عرب‌ها گناه بزرگی بوده. آن ها عقیده داشتند یک کاسه شیر حق هر مسافری بود که از بیابان می گذشت. ساکنان بیابان اجازه نداشتند یک کاسه شیر را از مسافر دریغ کنند.

بَد آهسته می گذرد...