Hoda > Recent Status Updates

بر خلاف ترجمه‌های نشر کتاب‌سرای نیک که بسیار بد مجموعه‌ی مدرسه‌ی زندگی رو برگردانده بودند، «شادمانه آرام‌گرفتن» نشر هنوز هم کپی‌رایت داره و هم ترجمه‌ش ویراسته و آراسته‌‌ست. عاری از ایراد نیست اما بسیار باکیفیته. پیشنهاد می‌کنم دو باتنی‌ها به نسخه‌ی نشر هنوز هم سری بزنن.

تا اینجای داستان که خیلی ازش لذت بردم، خیلی قشنگ و دلنشینه. احساس داره، نه از اون احساس‌هایی که بوی الکی‌‌بودن میده، احساس ملموسی توی داستان هست.

شاهکار ترجمه‌های نجف دریابندریه. آدم رو یه جوری با داستان همراه می‌کنه که نمی‌فهمه چی شد. داستان هم بانمکه، ترجمه هم خواندنش رو لذت‌بخش و شیرین کرده.

نخوانید! خواستید بخوانید، انگلیسی‌اش را امتحان کنید.
نخوانید... سرسام گرفتم... کیفیتش زیر خط فقر است!
موقعیت alarming
(نگران‌کننده، اضطراب‌آور)
را هشداردهنده ترجمه می‌کنند! لابد به‌به و چه‌چه هم می‌کنند که نمی‌توانند محتوا را درست منتقل کنند. و این فقط قسمتی از فضاحتِ ترجمه‌شان است.
نه‌تنها ویراستار نداشته که مطمئنم مترجم گرامی حتی یک بار هم محض رضای خدا و احترام به خواننده، نرفته متن فارسی ترجمه‌اش را بخواند!

لذت‌بخش و کاربردی و شیرین.
شاید اگر در واقعیت آدم‌های بیشتری بودند که سربه‌سر خانم نخست وزیر بگذارند، چه‌بسا نیمه‌ی رقصنده‌ی این دوستدارِ موسیقی پاپ نقش بیشتری در امور ملی بازی می‌کرد و شاید تاریخ به گونه‌ی دیگری رقم می‌خورد.

برای داشتن روابط خوب، نیازی نیست دائماً عاقلانه رفتار کنیم؛ تمام مهارتی که نیاز داریم این است که چندوقت‌یک‌بار بتوانیم با روی گشوده اقرار کنیم که شاید در یکی‌دو موقعیتْ احمقانه رفتار کرده‌ایم.

چهکتتب زیباییه، و چه‌قدر باطمأنینه‌خوندنش لذت‌بخشه. هی بخونی، هی بهش فکر کنی.
ترجمه هم واقعاً باکیفیته.

ترجمه به قدر چندین واحد آموزشی ترجمه ارزش داره اما صدحیف که خود شکسپیر موضوعاتش تکراریه. گاهی وسط خواندن صفحات با خودم میگم خودش خسته نشده از این همه خیانت‌نویسی؟

چه روان و پراحساس. و ترجمه چه‌قدر قشنگ...

خب بالاخره مقدمه‌ی جذاب استاد نجف تموم شد و آماده و مهیا میشه رفت به سمت داستان اصلی...

عجب کتاب جذابیه. ترکیب محشری از نمادشناسی، معما و اسطوره. تا اینجا که تماماً لذت بردم. آخر هفته‌ی جذابی ساخته برام.

در اوان خواندن مقدمه، مدام از خودم می‌پرسم که یه نفر چطور می‌تونه چُنین مترجم قابلی باشه و در عین حال این‌قدر به همه‌چیز احاطه داشته باشه. هرچه که هست، نجف دریابندری به اون جایگاه رسیده.

But look what we have built with the first several billions: Low-income projects that become worse centers of delinquency, vandalism and general social hopelessness than the slums they were supposed to replace.

یه سری مسائل رو باز کرده که خوبه. البته به تمام مسائل تاریخی شک‌وشبهه وارد هست (ذات تاریخه) دو تا نکته‌ی بد داشت. یکی اینکه بعضی مطالب مقاله‌ی اول و دوم مشترک بودن. و یکی اینکه کتاب پیوستگی‌ای که باید رو نداره.

یه سری مفاهیم فمنیستی میگه، که کم‌کم دارم یاد می‌گیرم از چشم دیگری نگاهشون کنم.
به قول لقمان، ادب از که آموختی از بی‌ادبان، میانه‌روی رو هم میشه از افراطی‌ها آموخت.

خدا رو شکر که بالاخره تونستم این کتاب رو شروع کنم. اون‌طوری که فکر می‌کردم نبود اما کتاب خوبیه. البته آقای کاتوزیان باید زحمت نگارش یه کتاب رو بکشه و مسائل رو به تفصیل بیان کنه. چون این‌یکی که رسماً گردآوری عبدالله کوثری هست و چندان نمیشه نام نویسنده رو همایون کاتوزیان دونست.