Yahya Nourian > Recent Status Updates

یا در فلسفه چرا «هستی‌شناسی» را عامل و «معرفت‌شناسی» را قابل می‌داند؟ مگر معرفت‌شناسی از سوژه نمی‌گوید و هستی‌شناسی از ابژه؟ مگر عامل سوژه نیست و قابل اوبژه؟!
شاید من یکی از دو طرف را درست نفهمیدم؛ شاید هر دو را

در شمردن «سه‌گانه رخداد» در حوزه روان‌شناسی در جدولی که در صفحه ۵۴ آورده، نباید «امر واقع» را «قابل» می دید، «امر خیالی» را «عامل» و «امر نمادین» را واسط یا همان تکنیک!؟

افاوت نگاه شرق و غرب در دو نوع نگاه از منظر ابدیت یا همان «یک‌سانی» در انتهای بخش سوم از فصل چهارم جالب توجه بود که در مقایسه هایکوی باشو -شاعر قرن هجده ژاپنی- و تنی سون - شاعر دربار انگلیس قرن نوزده- ارایه شد.
باشو گلی خفیف را در زیر تکه سنگی می بینه و مسحور اون می شه و هایکو هفده هجایی می گه و در عالم بی‌چون وارد می شه و تنی سون گلی میان صخره رو می چینه چونان که براش با باقی تفاوتی نیست.
دو یک‌سانی در دو قطب ...

« زیرا قبل از این که مخلوقاتی وجود داشته باشند خدا ٬ خدا نبود، بلکه او بود آن چه بود. وقتی مخلوقات به وجود آمدند و جامه‌ی هستی پوشیدند، در این زمان خدا دیگر آن‌چنان که در خودش بود، نبود بلکه آن طوری بود که او با مخلوقات‌ش است.»

آیا اختلاف این کاربرد ماضی اکهارت از ذات، با اهیه اشر اهیه ابراهیمی که به وضوح ماضی‌ست اما کنایه از حتمی بودن امر در فرازمان دارد اختلاف معرفتی ست؟ یا کاربرد اکهارت هم دلالت بر حتمیت دارد؟

برای اولین بار این جا فهمیدم که فرق میان خدای متشخص غرب و ادیان ابراهیمی با الوهیت غیرمتشخص شرق دقیقا در کجاست؟ و یا به معنای دقیق‌تر فهمیدم ترجمه‌ها ما را در کجا به غلط انداخته‌اند که این دوگانه‌انگاری پیدا شده است....

...جهان را نه هم‌چون یک هولوگرام ( تمام‌نگار) که یک هولوموومنت (تمام‌جنبش) توصیف کند.

این کلیت کوانتومی کرد و کارها بیش‌تر به وحدت سازمان‌یافته‌ی کارکرد اجزای یک موجود زنده شبیه است تا به آن هم‌آهنگی و وحدتی که از طریق قراردادن اجزای یک ماشین در کنار هم به دست می‌آید.