Sadaf biglari > Recent Status Updates

"While in some ways true, a construction of political solidarity that is rooted in a narrative of shared victimization not only acts to recenter whites, it risks obscuring the particular ways racist domination impacts on the lives of marginalized groups."

وقتی آدم ها در مقوله دیگری جای می گیرند دیگر حس نمیکنیم باید به خاطر آن ها کاری بکنیم، حتی اگر کاری هم برایشان بکنیم فقط بخاطر خودمان است، به خاطر آرامش عذاب وجدانمان.

اما رنج کشیدن مقایسه بردار نیست، نمی شود گفت من کمتر رنج می کشم چون کسِ دیگری بیشتر رنج می کشد، همان طور که من نمی توانم بار غم های کس دیگری را به دوش بکشم. من سهم غم و رنج خودم را دارم، هر چقدر که از بیرون کم و ناچیز به نظر برسد. به هر حال احساسات ما بر پایه حقایق عینی ایجاد نمی شود پس دلیلی ندارد بخواهم احساساتم را توجیه کنم. هر چند از جهتی دیگر احساس گناه می کنم.

مشکل اینجا بود که به ما - به همه مردم، نه فقط پیشاهنگ ها- یاد داده بودند شعار بدهیم و دست بزنیم، یادمان نداده بودند درباره معنای این شعارها چیزی بپرسیم. و وقتی این کار را کردیم خیلی دیر شده بود. برادرها شروع کرده بودند به کشتن یکدیگر و اتحاد فروپاشیده بود.

این بدن دیگر بدنِ من نبود. تحت سلطه چیز دیگری درآمده بود، تحت سلطه جنگ. قبلا فکر میکردم مرگِ تن بدترین چیزی است که در میتواند در جنگ اتفاق بیفتد؛ نمی دانستم که جدا شدن هویتِ فرد از بدنش بدتر از آن است، بی حسی و کرختی جانِ آدم، نابودی پیش از مرگ، دردِ پیش از درد.

جنگ مثل غبار در پوست، مو و ریه هایمان نفوذ می کند.

دانشگاه در واقع پناهگاهی برای محافظت از گونه های کمیاب است، گونه هایی که اگر مجبور باشند برای تنازع بقا در پیاده رو خیابان استرلند بجنگند، به زودی منقرض خواهند شد.

از چیزی که می خواهد زاییده شود و توی چنگش بگیریم و بکشد و ببردم - نمی دانم به کجا- می ترسم.

بعد از تجربه ی بد ناتور دشت تصمیم نداشتم فعلا ها طرف سلینجر برم. براساس جبر زندگی یه جایی گیر افتادم که هیچی جز این کتاب واسه خوندن نبود. الکی الکی خوندمش. دو تا داستان اول اگه اشتباه نکنم قسمت هایی از ناتور بود که به دلم ننشست اما داستان های بعدیش مثل آخرین روز آخرین مرخصی و غریبه به دلم نشستن. :دی تا این جایی هم که خوندم داستان ها بیشتر حوالی همون مضمون جنگ جهانی رخ میدن.