Shokoofeh > Recent Status Updates

شکلات داغ

کشف نخستین فیلم تارکوفسکی برایم معجزه ای بود. به ناگاه خود را در آستانه ورود به اتاقی بازیافتم که آن لحظه کلیدش را نداشتم. برگمان.

هنرمند به جای تمام کسانی حرف میزند که خود نمیتوانند سخن بگویند.

تمام عکسها یادآور مرگ اند.عکاسی از چیزی یا کسی مشارکت در میرایی,آسیب پذیری و ناپایداری آن است. عکس ها با تکه تکه کردن لحظات و منجمد کردن آنها,بر ذوب بی امان زمان شهادت می دهند.

بیشعور عرفان باز

عکاسی مستند, به مثابه تصویر سازی یک ایده است.

لایکا برای من یک دفترچه طراحی است, یک دیوان روانکاوی است, یک مسلسل دستی سبک, یک آهن ربای الکتریکی, یک حافظه و یک آیینه در برابر ذهن .

عکاسی برای من شغل نیست, بلکه یک تقلای لذت بخش است. عکاسی یعنی چیزی نخواستن و همچون امولسیونی حساس, منتظر یک لحظه ی غیر منتظره ماندن.

هیچ چیز در این جهان نیست که لحظه ی قطعی نداشته باشد.

هیچ گاه لایکایم را کنار نگذاشتم. هر روز هر تمرین, چیزی متفاوت در برداشت. لایکا برای من, مثل یک دوربین فیلمبرداری است. به معنای واقعی کلمه, امتداد چشم من(چشم سوم) است. خوش دستی اش, مناسب است. و درست در مقابل پیشانی ام قرار میگیرد و میتوانم در یک دهم ثانیه, کل فضا را دریابم.

...بیشتر علاقه مند به انسان و وضعیت او در جامعه هستم تا دست آوردهای مادی اش...

باید حساس باشید؛باید غریزی عمل کنید و خود را به شانس دوربین بسپارید.دوربین عکاسی وسیله ای فوق العاده برای گرفتن این "اتفاق عکاسانه" است.

فراغت, بدون مشغله ی ذهنی, مرگ انسان است و به زنده به گور شدن می ماند.

نیمه ی عینی زندگی و واقعیت, در دست سرنوشت است و از اینرو تغییر میکند. نیمه ی ذهنی, خود ما هستیم و علت اینکه نیمه ی ذهنی بطور عمده تغییرناپذیر است, همین است.

من مسافر یکه ای هستم روی عرشه و او دریاست. آسمان پتوی خاکستری است که در افق با خاکستری دریا یکی میشود. دشوار است که بتوان بین دریا و آسمان فرق گذاشت. بین مسافر و دریا. بین واقعیت و تپش قلب.

پدر هیچ وقت شده که از زمستان تا بهار را دویده باشی؟ شماها مرده اید.شماها.اما من از زمستان تا بهار دویده ام.و چشمم مدام به آسمان و آفتاب بود.

نوک انگشت را که به تخم چشم فشار بدهی, درخت دو تا میشود.پاهای من هم چهار تا میشوند.زلزله هم می آید. اوراهان مست میکند.با یک انگشت همه ی دنیا را میشود تکان تکان داد.