Konstantinos > Recent Status Updates

Το κακό με την ελευθερία της γνώμης είναι ότι δεν ορίζεται ποτέ ο τρόπος για να αποκτήσει κάποιος γνώμη. Δεν θα έπρεπε πρωτίστως να εκπαιδευόμαστε ώστε να σχηματίζουμε τέλος πάντων έστω μια γνώμη; Όταν όμως υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν επ' αυτού και οι ίδιοι ελέγχουν τα πιεστήρια, τα όργανα πληροφόρησης, τους γραφιάδες και το χαρτί, δεν κερδίζουμε και τίποτα αν μας επιτρέπεται να εκφράζουμε ελεύθερα τη γνώμη μας.

Οι διανοούμενοι [...] πρέπει να νοικιάζουν το κεφάλι τους στα αφεντικά όπως εμείς τα χέρια μας. Εσείς, φυσικά, έχετε την εντύπωση ότι σκέφτεστε υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Αλλά, με την ίδια λογική, θα έπρεπε κι εμείς με τη σειρά μας να πιστεύουμε ότι φτιάχνουμε αυτοκίνητα προς όφελος της κοινωνίας, κάτι που φυσικά δεν μας περνάει από το μυαλό, επειδή ξέρουμε ότι τα φτιάχνουμε για τα αφεντικά [...]

- Καλά κι ωραία όλα αυτά, αν δεν παρέπεμπαν στον κομμουνισμό. Θα παραδεχθείτε βεβαίως ότι ο κομμουνισμός καταργεί την ελευθερία του ατόμου.
- Το δίχως άλλο. [...] Στον κομμουνισμό, πάλι, απαγορεύεται να πέφτετε θύμα εκμετάλλευσης. Ορίστε, βρήκαμε ήδη μία ελευθερία που έχει καταργηθεί.

Αυτή είναι η κοινή μοίρα της γενιάς μας.

Ο Αλμπερτ τα λέει με δυο λόγια πολύ καλά.
-Ο πόλεμος μας κατάστρεψε για πάντα.

[...] Είμαστε δεκαοχτώ χρονώ κι αρχίσαμε ν' αγαπάμε τον κόσμο και τη ζωή. Και να που έπρεπε να πυροβολάμε. Η πρώτη μπόμπα που έπεσε χτύπησε την καρδιά μας.

Δεν έχουμε καμιά κλίση για δράση, για προσπάθειες και για την πρόοδο.

Δεν πιστεύουμε πια παρά μονάχα στον πόλεμο.

Η αστική επανάσταση συνέχισε και κάτω από τον Ναπολέοντα και μετά την πτώση του Ναπολέοντα και κάτω από την Ιερή Συμμαχία. Συνέχισε σε εκατό δρόμους που ήταν ο ένας διαφορετικός από τον άλλον, προχωρώντας, πηγαίνοντας πίσω, εν μέσω μεταμφιέσεων και εκρήξεων, και ακόμη μέσα από εξεγέρσεις και ανοιχτούς αγώνες.

Να 'μαστε πάλι στο πουλάκι που μεγαλώνει μέσα στο τσόφλι του αυγού. Η Ιερή Συμμαχία ήταν ένα ατσάλινο και μολυβένιο τσόφλι, αλλά το πουλάκι που μεγάλωνε μέσα -η βιομηχανική αστική τάξη, εξοπλισμένη με εξελιγμένες τεχνικές- ήταν αρκετά δυνατό για να τινάξει στον αέρα τις διαταγές των οπισθοδρομικών κρατικών αξιωματούχων, τους θρόνους που είχε επιβάλει ο Μέττερνιχ, [...]

Υιοθέτησαν, λοιπόν, την επιβολή ανώτατων τιμών για τα σιτηρά και το αλεύρι, ενώ στη συνέχεια προχώρησαν σε γενικό πάγωμα των τιμών και των μισθών.

Όλ' αυτά, βέβαια, συνεπάγονταν την παραβίαση της ελευθερίας του εμπορίου των αστών. [...] Για να οριστικοποιήσει τη νίκη της η αστική τάξη χρειαζόταν τη βοήθεια του λαού, για να εξασφαλίσει, όμως, αυτήν τη βοήθεια ήταν αναγκασμένη να θυσιάσει τα συμφέροντά της.

Η γκιλοτίνα ακόμα δεν είχε μπει σε λειτουργία, όταν οι αντιπρόσωποι της μεγαλοαστικής τάξης υποδέχονταν με κανονιοβολισμούς τους διαδηλωτές στο Πεδίο του Άρεως. Το Παρίσι ακόμα εργαζόταν ειρηνικά, όταν ο πρίγκιπας του Μπράουνσβαϊγκ απειλούσε με κατεδάφιση την πρωτεύουσα, [...] Ακόμα δεν είχε εκτελεστεί ούτε ένας παπάς, όταν η Εκκλησία αφόριζε με παπική κάλυψη το νέο καθεστώς.
2/2

Μοναρχικοί [...] συγγραφείς [...] κατασκεύαζαν μύθους για τις φρικαλεότητες της επανάστασης. Αυτό ήταν βαθιά υποκριτικό, διότι έτσι προσπαθούσαν να κρύψουν τις ευθύνες της μοναρχίας. [...] Όμως, ο λαός χειροκροτούσε ακόμα το βασιλιά, που έδινε ψεύτικο όρκο, όταν οι εμιγκρέδες ήδη συγκεντρώνονταν στα σύνορα για να εισβάλουν στη χώρα. 1/2

"Οι δύστυχοι αγρότες, που νόμιζαν πως ματώνουν για την αληθινή πίστη, τους ιερείς, και το βασιλιά τους, στην πραγματικότητα, έθεταν σε κίνδυνο το έθνος τους για την εκκλησιαστική περιουσία, τα οικονομικά και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της αστικής τάξης της Αγγλίας."

"Η αστική τάξη της Αγγλίας βρήκε πρόσχημα την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ για να προσχωρήσει ανοιχτά στον αντεπαναστατικό συνασπισμό, στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που την απασχολούσε ήταν ν' αναχαιτίσει την αυξανόμενη οικονομική και πολιτική επιρροή της Γαλλίας."

Ανέκτησα την εμπιστοσύνη μου στον Μωρίς Λεμπλάν και το γράψιμό του.
Μέχρι στιγμής μου αρέσει...

Με πολύ κόπο πάει και το δεύτερο μυθιστόρημα: "Ο χλωμός εγκληματίας". Απορώ γιατί συνεχίζω...

Τελείωσα το πρώτο μυθιστόρημα: "Οι βιολέτες του Μάρτη".
😶😕

"Τα βιβλία δεν έγιναν για να τα πιστεύουμε, αλλά για να τα υποβάλλουμε σε έρευνα. Μπροστά σ' ένα βιβλίο δεν θα πρέπει ν' αναρωτιόμαστε τι λέει, μα τι θέλει να πει [...]"

Η πρώτη εμφάνιση καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στις ιταλικές πόλεις του 14ου αιώνα:
"Το χρήμα στην Ιταλία έχει μια άλλη λειτουργία [...] Το χρήμα κυκλοφορεί παντού, μεγάλο μέρος της ζωής όμως κατευθύνεται και ρυθμίζεται από την ανταλλαγή αγαθών [...] και το χρήμα χρειάζεται για την απόκτηση αγαθών. [...] στις ιταλικές πόλεις τα αγαθά χρησιμεύουν για την απόκτηση χρήματος."

Τώρα που ξαναδιαβάζω το Όνομα του Ρόδου αφού διάβασα το Μπαουντολίνο, παρατηρώ πράγματα που στην πρώτη ανάγνωση είχαν περάσει απαρατήρητα (λόγω και της έκτασης που καταλαμβάνουν σε αυτή την κιβωτό λέξεων):
"Αυτοί οι λέοντες, οι κένταυροι, αυτά τα ημιανθρώπινα όντα με το στόμα στην κοιλιά, με το ένα πόδι και τα αυτιά σαν ιστία"
Είναι οι βλέμυες, οι σκιάποδες και οι πανώτιοι για τους οποίους διάβασα στο Μπαουντολίνο!!