Nafise > Recent Status Updates

بعد از نزدیک به هزار بار خوندن این کتاب همچنان دوستش دارم. تو دو ماهگی فسقل برای رفع بی حوصلگی خودم این کتاب آوردم و براش ورق زدم و اینقدر با اشتیاق به کتاب توجه کرد که اومد تو روتین گذارن زمانمون. هنوز هم بسیار دوستش داره. و البته نمی دونم تا کی این کتاب در مقابل جر وا جر شدن توسط ماهان و چسب خوردن توسط من دووم میاره :دی

برای بار دوم سعی کردم بخونمش و باز هم نیمه کاره رها شد. حرف کلی کتاب رو به شدت قبول دارم ولی راه حل ها و تمرین هاش حداقل مناسب زندگی من نیست.

به یاد آر که چندین سال تعلل کرده ای و از همه فرصت های اضافی که خدایان به تو داده اند هیچ استفاده ای نکرده ای. اکنون وقت آن است که به طبیعت جهانی که به آن تعلق داری پی بری، و بفهمی که چه قدرتی بر آن حاکم است و از چه منشایی برخواسته ای، و دریابی که وقت محدود داری. پس وقت را غنیمت شمار و بر آگاهی ات بیفزا، و گرنه آن را برای همیشه از دست خواهی داد

همین خدایان بودند که مهارت مرا در سخنوری، شعر و دیگر رشته هایی که ممکن بود وقتم را بگیرد محدود کردند، زیرا اگر پیشرفت در این رشته ها را آسان مییافتم هرگز به دیگر دانشها نمی پرداختم
خیلی خوب برخورد کرده با بی استعدادی :))
آدمیان در صحرا، کنار دریا یا در کوهستانها عزلت می گزینند. رویایی که تو نیز همواره در سر می پروراندی، ولی چنین خیالاتی به هیچ وجه در شان فیلسوف نیست زیرا که می توانی هر وقت که بخواهی در خود عزلت گزینی

داستان اول که هم اسم با عنوان کتابه خیلی عجیب و جالب بود. توضیحات ابتدای کتاب هم همین طور. ولی کم کم خوندنش سخت و سخت تر شد. نمی دونم فضاها تکراری شده، خوندن اصطلاحات علمی که نمی فهممشون خسته کننده شده یا حال و هوای من عوض شده. در هر حال کتابی که با شوق زیاد شروع کردم رو دارم به زور هل می دم تموم شه

ساقیا گردان کن آخر آن شراب صاف را
محو کن هست و عدم را بردران این لاف را
آن میی کز قوت ولطف و رواقی وطرب
برکند از بیخ هستی چو کوه قاف را
در دماغ اندرببافد خمرصافی تا دماغ
درزمان بیرون کند جولاه هستی باف را
آن میی کز ظلم وجور و کافری‌های خوشش
شرم آید عدل وداد و دین باانصاف را
عقل و تدبیر و صفات تست چون استارگان
زان می خورشیدوش تو محو کن اوصاف را
جام جان پر کن از آن می بنگر اندر لطف او
تا گشاید چشم جانت بیند آن الطاف را

"Life is strange, isn't it? You can be totally entranced by the glow of something one minute, be willing to sacrifice everything to make it yours, but then a little time passes, or your perspective changes a bit, and all of a sudden you're shocked at how faded it appears. What was I looking at? you wonder"

دلی که دید که پیرامن خطر می گشت؟
چو شمع زار و چو پروانه در به در می گشت
ز بخت بی ره و آیین و پا و سر می زیست
ز عشق بی دل و آرام و خواب و خر می گشت
هزار بارش از این پند بیشتر دادم
که گرد بیهده کم گرد و بیش تر می گشت

"این چیزی که بهش کشتی نوح می گویند ، فکر می کنید چه باشد؟ البته که قلب انسان! خدا با تمام آفریدگانش آن تو می نشینند. همه چیز غرق می شود و به قعر می رود و تنها آنست که با محموله اش روی آب به پیش می رود. این قلب آدمی از همه چیز آگاه است."

او رو به مرگ بود.مرگ واقعی، زیرا انسان به محض تولد ذره ذره شروع به مردن می کند، مثل آن که بازی شروع می شود. وقتی که بازی به پایان می رسد کار تمام است، انسان در هم می شکند، ناپدید می شود، آرام می گیرد

در فرهنگ عامیانه اکثر ملتها سارقان مجاز یافت میشوند-رابین هودهایی که از ثروتمندها میدزدند و مال دزدی را به بینوایان میدهند. اما در گذشته تعداد ثروتمندان کمتر و تعداد بینوایان بیشتر بود. و این امر طبیعتا شمار دزدها را محدود میکرد. امروز روز، شمار ثروتمندان رو به افزایش است وتعداد دزدها بیشمار. به علاوه، به هر حال آنچه را هم که میدزدند به بینوایان نمیدهند. فکر می کنند خودشان فقیرند و در نتیجه با وجدانی آسوده می دزدند

چرا یاد نمی گیری همان کاری که من می کنم انجام دهی؟
تو چه کار می کنی؟
منتظر چیزی نیستم. اینطوری نا امید هم نمی شوم.

In their almost 4 decades together Sonja taught hundreds of pupils with learning difficulties to read and write, .... In the same period she never managed to make Ove read a single Shakespeare play. But as soon as they moved into their row house he spent every evening for weeks on end in the toolshed. And when he was done, the most beautiful bookcase she had ever seen were in their living room.

People said Ove saw the world in black and white. But she was color. All the color he had.

"Ove is the sort of man who checks the status of all things by giving them a good kick."

دسته های مه دوباره پر می زنند و می روند... دیگر هیچ عجله ای ندارم... دلم نمی خواهد زود بروم "مینول کالج"... از این پهنه کنار رودخانه خوشم آمده... این بازار مکاره و آدم های ناشناس... چه خوش آیند است زبانی که آدم هیچ چیزش را نمی فهمد... آن هم مثل مهی است که لا به لای فکرهای آدم پرسه می زند... چه خوب است، شاید از این بهتر چیزی نباشد... چه لذت بخش است تا زمانی که کلمه ها از رویا بیرون نیامده اند

What the tasks on your priority list are supposed to do is disappear. One
way for this to happen is for you to do them. But there are other ways for
them to disappear. Someone else might do them. If you just sit on a task you are supposed to do, waiting for someone else to get impatient and do it, that’s manipulative and annoying. But perhaps if you don’t exactly rush to do it,

جان ما با ترس عجین بود. توی هر اتاق ترس از کم آوردن انگار از دیوارها هم می تراوید... به خاطر همین ترس بود که غذا را نجویده قورت می دادیم، شام و ناهار را سمبل می کردیم، خریدهامان را تند تند انجام می دادیم، از این سر تا آن سر پاریس، از میدان مویر تا اتوال را سگ دو می زدیم از وحشت مامورهای اجرا، ترس اجاره، مامور گاز، اضطراب مالیات... هیچ وقت فرصت نکردم ماتحتم را خوب تمیز کنم از بس که باید عجله می کردم.

باد گل های سفید را تاب می دهد و زنبورها کارشان را بی وقفه انجام می دهند. ماری لاورا در ذهنش آرزو می کند که ای کاش زندگی مثل داستان ژول ورن بود، آن وقت می توانستی بعضی صفحات را سریع رد بکنی

"There’s a difference between blaming someone else for your situation and
that person’s actually being responsible for your situation. Nobody else is ever responsible for your situation but you. Many people may be to blame for your unhappiness, but nobody is ever responsible for your unhappiness but you.

" کلمات احمقانه نبودند، کلمات چیزهایی بودند که مثل یک ملودی می توانستند در ذهن آدم زمزمه شوند. اگر آنها را بخوانی و خودت را به جادویشان بسپاری، می توانی بدون درد زندگی کنی، با امید، بدون اینکه مهم باشد چه اتفاقفی برایت می افتد."

"It is then strange that on Bukowski’s tombstone, the epitaph reads: “Don’t try.” See, despite the book sales and the fame, Bukowski was a loser. He knew it. And his success stemmed not from some determination to be a winner, but from the fact that he knew he was a loser, accepted it, and then wrote honestly about it."
What's better than reading a book that starts with talking about Bukowski :))

در حقیقت پسرک همچنان با آیینه ور می رفت، اما نه به دلیل خودبینی، بلکه آیینه را به عنوان وسیله نسخه برداری از خودش کشف کرده بود. آنقدر به خودش خیره می شد که وجودش به دو موجود رو به روی هم تقسیم می شد و هیچ کدام نمی توانست مدعی واقعی بودن باشد. احساس می کرد که انگار روحش از جسم آزاد شده است. دیگر یک فرد مشخص و معین نیست. احساس گیج کننده جدا شدن از خودش برای همیشه به او دست می داد