Soheila > Recent Status Updates

سبکشو دوس دارم.و خوب پیش میره خیلی!

من چرا قبل خریدن نیومدم نظرارو بخونم؟:\

یکم زیادی خشکه برا منی که داستانی رو بیشتر از مستند دوس دارم.

شوربختی مرد در این است که سن خود را نمی بیند.جسمش پیر می شود اما تمنایش همچنان جوان می ماند.زن،هستی اش با زمان گره خورده.آن ساعت درونی که نظم می دهد به چرخه زایمان،آن عقربه که در لحظه یی مقرر می ایستد روی ساعت یائسگی، اینها همه پای زن را راه میبرد روی زمین سخت واقعیت.
هررروز که می ایستد در برابر آینه تا خطی بکشد به چشم یا سرخی بدهد به لب،تصویر روبرو خیره اش میکند به رد پای زمان که ذره ذره چین می دهد به پوست...

همچنان محشر!
دلم نمیخواد هیچوقت تموم شه!

چقد دلم برا تولتز و ادبیاتش تنگ شده بود!

«...آشکار است که ارزشهای زنان اغلب با ارزشهایی که به دست جنسیت دیگر وضع شده متفاوت است؛طبیعتا چنین است.با این حال این ارزشهای مردانه است که غالب میشود.مثال پیش پا افتاده اش این است که فوتبال و ورزش «مهم» هستند و مدپرستی و خریدن لباس «بی ارزش».و این ارزشها ناگزیر از زندگی به داستان منتقل میشوند. منتقد میپندارد فلان کتاب مهم است چون درباره جنگ است،و بهمان کتاب بی اهمیت است زیرا به احساسات زنان در اتاق نشیمن میپردازد»

من چرا زودتر از این زن نخوندم؟خیلی میفهممش که!

”آب که گرم شد پشتت را بشورم؟“
ناگهان اندوهی به رنگ سپیده دم در دل مرد جوشید.چه بسا زخمهای یکدیگر را بلیسند،اما تا ابد لیسیده اند.زخمها هرگز شفا نمیابند و زبان ها فرسوده میشود.
”نفهمیدم.اما زندگی چیزی نیست که آدم بتواند بفهمد.همه جور زندگی هست و گاه طرف دیگر تپه سبزتر بنظر میرسد.چیزی که برایم مشکل تر از همه است این است که نمیدانم اینجور زندگی به کجا میکشد.اما ظاهرا آدم هرگز نمیفهمد.صرف نظر از اینکه چه جور زندگی کند.“

اینطور بارم آورده بودند که بترسم. از همه‌چیز. از بزرگتر که مبادا بهش بربخورد، از کوچکتر که مبادا دلش بشکند، از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد، از دشمن که مبادا برآشوبد و به سراغم بیاید.
همش نصیحت بود، همش نهی. هیچ کس هم نگفت چه کار باید کرد. یکی هم که از دستش در رفت گفت:
"ای که دستت می رسد کاری بکن / پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار "
و بالاخره نگفت چه کار!
اینطور بود که هیچ‌چیزی یاد نگرفتم، از جمله مقاومت کردن را

بنظر میرسه از اون کتاباس که غریب مونده.

لاکپشت وار دارم پیش میرم...ولی خوابام مثه خود کتاب هذیون وار شده!
و همچنان دوسش دارم!

”... چون قلچماق هم بوده و صدایش هم خش دار، فکر کرده که بهتر است وارد بخشی از سیاست شود که در آن کتک کاری های خیابانی میکنند.شب اولی که برای کار سیاسی رفته میدان توپخانه،آنقدر کنک خورده که حساب کار دستش آمده و به این نتیجه رسیده که سیاست اولش درد دارد و آخرش است که کیف میدهد به آدم.“

بلاخره یه کتابی پیدا کردم که به حال و هوای این روزام میخوره....

چرا اینقد خوب و متفاوته؟!!!!

”وقتی که محلی ، نشانه ای از گذشته ای تاریخی ، از شکوه و عظمت واقعی با خود دارد، حتی موجب اعتلای یک تداوم دهنده ی بی استعداد هم خواهد شد.“

چقد این جمله اش برا کشور ما صادقه.....

همچنان محشره و به سختی تونستم یه کتاب دیگه شروع کنم و کنارش بخونم.

”حیوانات یکدیگر را میخورند اما جنگ نمی کنند.از ابتدای جنگ او چیزهایی که انسان را از حیوانات متمایز میکرد شمرده بود.تا حالا تنباکو ، الکل و جنگ را پیدا کرده بود.سه راه برای نابودی سریع تر خود.
در اصل انسان با اشتیاق بی پایانش برای مرگ از حیوان متفاوت می شد.“

«احساس تنهایی نمی کرد، چرا که هرگز به اینکه شاید به دیگران نیاز داشته باشد ،فکر هم نکرده بود؛ او تازه متوجه میشد که برخی شادی ها _بدون تردید ریشه ای ترین ها_ اشتراک پذیر نیست، حتی نمی توان بازگویی اش کرد؛ آن ها جزیی از ما می شوند؛ درست مثل چشم ها و ستون فقرات مان؛ آنها ما را به همین شکلی که هستیم می سازند. آدولف دیگر ترسی از زنان نداشت و این را نمی توانست به کسی بگوید. نه به زنان‌ و نه به مردان.»

و بازم یه کتاب خوب دیگه که مجبورم نسخه الکترونیکیشو بخونم...😑
باز خوبه که ریویوی خود مترجمو همینجا پیدا کردم که لینک دانلودشو گذاشته.

پایان باب اول : در سیرت پادشاهان
این جمله شم حیفم اومد ننویسم...:
”...دوست را چندان قوت مده که اگر دشمنی کند، تواند.“

درد!
چه دردی داشت این داستانش.....
باید «....انتظار همه ی اعصار را، انتظار همه ی زنان تمامی اعصار را، و همه ی اکناف عالم را : انتظار انسان های بازگشته از جنگ را...» گریه کرد!


*متن داخل گیومه از متن کتاب.

”نیم نانی گر خورد مرد خدا
بذل درویشان کند نیمی دگر
ملک اقلیمی بگیرد پادشاه
همچنان در بند اقلیمی دگر.....“

خسته از شعرهای جدید...
باید سعدی خوند!

"...تحقیقات اخیر نشان داده بود که هرچند جنگ قربانیان روانی خودش را دارد،اما تعداد این قربانیان بسیار کمتر از قربانیان تنش، یکنواختی، بیماری های مادرزادی، تنهایی و واپس زدگی است.هنگامی که یک جامعه مجبور باشد با مشکل عمده ای مانند جنگ، تورم یا طاعون روبرو میشود، افزایش اندکی در نرخ خودکشی ایجاد میشود،اما کاهش بارزی در موارد افسردگی،سوءظن و روان پریشی مشاهده میگردد.همین که مشکل مزبور حل میشد ...

«اگر خدا وجود داشته باشد ، می داند که درک بشر محدود است. او همان است که این هرج و مرج را آفرید که در آن فقر هست،بی عدالتی هست،حرص و تنهایی هست.بدون شک او قصد خیر داشته ، اما نتیجه ی آن فاجعه آفرین بوده.اگر خدا وجود داشته باشد ،در مورد موجوداتی که تصمیم می گیرند این زمین را زودتر ترک کنند،بخشنده خواهد بود،و شاید حتی از این که ما را وادار کرده وقتمان را آنجا بگذرانیم،معذرت بخواهد.»

دوباره بخونمش ببینم چرا اونموقعا اینقد دوسش داشتم!