Smn Hgh > Recent Status Updates

انگار به کسی غر زدم از حال و روز زمانه‌ام، و دستمو گرفته میگه بشین داستان زندگیمو بگم که چگونه جوانیمان با انفعال هم‌پیمانان ،نازیم و فاشیم از دست رفت و در ادامه با‌ امید به ازادی در اغوش ایده‌ی مخالفان نازیسم (کمونیسم) فرو رفتیم و بار دیگر فرو‌ریختیم...
شاید روایت این زن از ۸۰ سال پیش مثل کسی ‌است که واقعا دردمونو میفهمه و دوس دارم به صحبتاش و تجربه‌هاش گوش بدم.
امیدوارم تا اخرش خوب و بی طرفانه ادامه بده

نبرد رستم و اسفندیار، و شغاد و رستم 💔😪
این اسکندر که از نوادگان اسفندیاره، آیا همون اسکندر معروفه؟ داستاناش جالب بود ولی یه خشم شدیدیم بهش داشتم.چه اصراری‌ هم داشت چراغ خاموش جای پیام‌برنده‌ها به دربار شاهان دیگه بره 😁

Murderer or murdered….hazy distinctions, boundaries wearing thin. Familiarity bleeds into strangeness, certainty becomes impossible. Only the violence is vivid enough to stick. A sound, the elasticity of the instant when the metal struck the victim’s head…the shadow that crumpled and fell gleams cold in the darkness.
They come to me now more times than I can count. Dreams overlaid with dreams, a palimpsest of horror.

سرمایی شدید حاکم است.
جهان به یک رنگ فرو رفته: سپیدیِ بی‌پایانِ برف، دفن‌شده زیر تاریکی شب.

مرگ نزدیک است؛ گاهی دست دراز می‌کند تا بگیرد، و گاهی برای مدتی عقب می‌نشیند، اما هرگز از خیره نگاه کردن دست برنمی‌دارد.

تلاشی بی‌وقفه برای بقا
چالش‌های اخلاقی در مرزی‌ترین حالت ممکن

واژه‌ها مدام به چالش کشیده می‌شوند:
انسانیت، وفاداری، دوستی، همراهی، بقا،
آرمان، خانواده، دوست،
مرگ و زندگی،
خوشبختی و بدبختی.

فعلا که جذبم نکرده و در دسته‌ی کتاب‌هایی جا گرفته که 《اگر نمیخوندم هم چیز خاصی رو از دست نمیدادم》. البته که صوتی و پراکنده گوش دادن کتاب، در این برداشت بی تاثیر نیست.

با نیت کتاب مناسب هوای سرد و زمستون شروع کردمش
ورژن صوتی از طاقچه بی نهایت
فعلا اونقدر جذبم نکرده اوایلشم از مسیح و دین اینا حرف زد که واقعا برای من به شخصه دافعه ایجاد میکنه.

رخش(اسب رستم) خال خالیه😍، رنگش زرده 💛با خال‌های قرمز
❤️
🔥🔥🔥🐴
ولی توصیف فردوسی بسیار دلنشینه.

بخش‌هایی،شوپنهاور طیفیو معرفی میکنه و میگه از دو سر طیف دور شید(خب تا کجا؟)یا(بدون مدرک)میگه دقیقا کجاش بایستید
کمم نیستن
عمق حرفشو درک میکنم،و اکثراهم موافقم ولی شبیه استادیه که میگه جواب همینه که من میگم بدون اثبات و چک و چونه!

جمعی که در اصطلاح به آن ممتاز می‌گویند همه‌ی محاسن را معتبر می‌داند جز محاسن معنوی را که حتی در شمار خصایص ممنوع به حساب می‌آورد و از ما انتظار دارد که در قبال حماقت، دیوانگی، انحطاط و بی حسی، شکیبایی بیش از اندازه از خود نشان دهیم

...از سوی جریره سواری با نامه نزد سیاوش آمد با مژده‌ی متولد شدن پسری از او که نامش را «فرود» نهاده بودند و بر پشت نامه «اثر دست نوزاد» را که به «زعفران» آغشته کرده بودند نهاده.💜🥰

مازندرانِ شاهنامه مازندرانِ شمال ایران نیست و اینکه در برخی از کتاب‌ها آن را در مغرب ایران دانسته‌اند نیز ناصواب است. به احتمال قوی جایی در دامنه‌ی کوه‌های هیمالیا و هندوکش و نواحی مرتفع مجاور پامیر بوده است و همان‌جایی است که ...

رودابه (پس از زایمان) چون از خواب بیدار می‌شود می‌گوید به تدبیر سیمرغ از رنجی و دردی که می‌کشیدم «رَستم»، نام ِ کودک را بدین‌سبب «رُستم» می‌نهند.

جشن نوروز❤️
(جمشید) تختی بلند ساخت و گوهرهای بسیار بر‌آن نشانید و بر‌آن تخت نشست و دیوان را فرمود تا آن را برداشتند و به هوا بردند. مردمان بر او گوهرافشانی کردند و چون سرِ سالِ نو روز ِآغاز فروردین ماه رسید ...

جشن سده❤️
ناگاه مار سیاهی قوی و دارز‌‌اندام با چشمانی چون دو چشمه‌ی خون سرخ به حرکتی سریع پیش روی او آمد. هوشنگ سنگی بر‌گرفت و بر مار افکند تا او را بکشد. مار به چالاکی پیش از فرود آمدن سنگ بجست و کشته نشد، اما ...

فردوسی برخلافِ تمام افسانه‌های شایع و‌ نوشته‌های تذکره‌نویسان نه به دستور محمود به نظمِ شاهنامه پرداخت، نه با او قرارداد بست که برابر هر بیتی دیناری زر بگیرد، نه کتاب را به غزنین برد، نه محمود به جای شصت هزار دینار زر، ...

آن ماه را شاه بدرود کرد
بَرِ خویش تار و بَرَشْ پود کرد
زال و رودابه 🥺🥰🫂

واقعا فارسی شکر است

جهانا بپروردیش در کنار
وزآن پس ندادی به جان زینهار
نهانی ندانم تُرا دوست کیست
براین آشکارت بباید گریست

ذهن دیگران محل فلاکتباری برای یافتن نیکبختی حقیقی است.

سعادتمند‌ترین آدمیان کسانی هستند که خود می‌توانند خویشتن را صمیمانه تحسین کنند.

شهرت چیزی نیست مگر لقمه‌ای لذیذ و نادر برای غرور و خودپسندی آدمیان.

فریدونِ فرّخ، فرشته نبود

ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود

ز داد و دهش یافت آن نیکویی

تو داد و دهش کن، فریدون تویی

۲۰–۲۵ صفحه‌ی آخر فصل «آنچه می‌نماییم» خیلی عجیب چسبید. جالب هم این‌که جانِ همین حرف‌ها را قبلاً از پروست به شکل دیگری خوانده بودم، و تکرارش با لحن فلسفیِ سنگینِ شوپنهاور حال و هوای خاصی داشت.

همچنان جالبه، ولی نه به اندازه‌ی اوایلش. یسری حرفا هم میزنه( غالبا هم با قطعیت) که نمیدونم پشتوانه‌اش‌چیه و چطوری بهش رسیده!
یه چند موردم در مورد زن‌ها صحبت کرد که اینجوری شدم 😐😳🤦🏻‍♀️

چشمام اینجوریه:🤩، یک کتاب ۵ ستاره پیدا کردم. سلولای مغزم جوری عروسی گرفتن که موجش به بدنم منتقل شده، و کتاب در دست اروم و قرار ندارم.
حال خوبیه، جملات رو چندباره و بلند میخونم نوت برمیدارم و لذت میبرم.
تا باد چنین بادا

نمیدونم دلیلش ساعت‌های زیاد درگیر بودن با پروسته یا حال و هوا‌ی و مود خودم،یهو دچار حالت خلسه میشم،
غژ‌غژ باز‌ شدن دریو میشنوم انگار از وسط پاراگراف‌های که به شدت زیبا و‌عمیقن به یک باغ پنهان،ژرف‌‌تر و خیلی زیباتر برده میشم