Mahtab > Recent Status Updates

آینده ای که نتوانی برایش نقشه بکشی، رویش سرمایه گذاری کنی، در آن به به پیشرفت شغلی یا تحصیلی برسی، آزادانه مسافرت کنی، شغل بهتری پیدا کنی یا برای آینده ی بهتر فرزندانت برنامه ریزی کنی، خیلی به آینده شباهت ندارد.

اگر آرزویت این است که تا دورترین حدود خودت بروی، پس فرمی که برای هنرت انتخاب میکنی نباید برایت مهم باشد. یا از کلمات استفاده میکنی یا رنگ یا اصوات. هرچیزی دوست داری. گفتم ادامه بده. گفت شبیه صدای آدم. با صدایت کنار می آیی و با آن حرف میزنی چون انتخاب دیگری نداری. ولی چیزی که می گویی اهمیت دارد.این چیزی است که هنر متعالی را از بقیه ی انواع متمایز میکند.

معنویت برای ادیان یک تهدید خطرناک است. ادیان معمولا تلاش میکنند تا بر کنجکاوی های پیروانشان مهار زنند و نظام های دینی فراوانی وجود دارند که نه توسط مردم معمولی، با دغدغه های غذا، شهوت جنسی و قدرت، بلکه توسط جستجوگران حقیقی معنویت، که فراتر از ابتذال ها میروند، به چالش کشیده شده اند. صفحه 293 از نسخه 671 صفحه ای pdf

به یاد نامه ای می افتم که اخیرا هموطن شوخ طبعی اخیرا به یکی از دوستان نوشته بود، میگوید:"آن زمانی که سازمان برنامه از هفت صبح تا یک بعدازظهر بود یک روز که از در سازمان بیرون می آمدم ارباب رجوعی از دربان پرسید آقایان بعدازظهرها کار نمیکنند، دربان جواب داد خیر بعدازظهرها تعطیل اند صبح ها کار نمی کنند!"

در مجلس ضیافت پس از سخنرانی، سینک مرا به او (جواهر لعل نهرو) معرفی کرد. سخن از اوضاع ایران بعد از 28 مرداد پیش آمد.خواستم خودشیرینی کنم، گفتم" اگر ما هم در ایران شخصیتی چون شما میداشتیم..."مهلتم نداد جمله ام را تمام کنم، با تغیر گفت"شما مصدق داشتید!با او چه کردید؟"سرخ شدم، شرمگین سر به زیر انداختم.

مرگ به یادمان می آورد که هستی را نمیتوان به تعویق انداخت و اینکه هنوز زمان برای زندگی کردن باقی ست. اگر بخت آنقدر با کسی یار باشد که با مرگ خود رودررو شود و زندگی را بصورت امکان ممکن(کیرکگور) تجربه کند و مرگ را ناممکن شدن هر امکان دیگر(هایدگر) بداند، در آنصورت متوجه میوشد که تا زمانی که زنده است،هنوز امکان برایش وجود دارد-میتواند زندگی اش را تغییر دهد-ولی تا -فقط تا- آخرین لحظه ی زنده بودن.

"نکته جالب این نیست که کودکان به دیدگاه بزرگسالان درباره پایان زندگی میرسند،بلکه جالب آن است که چگونه بزرگسالان اعتقادات کودکی را برای همه عمر حفظ می کنند و چطور براحتی به آنها باز میگردند." بنابراین مرده ها نمرده اند، می آسایند، با نوای موسیقی ابدی در گورستان به خواب میروند و از لذت های زندگی پس از مرگ، آنجا که در نهایت به دیدار دوباره عزیزانشان نائل میشوند، برخوردار میشوند و به رغم هرآنچه بر سر دیگران بیاید،

Humans are social animals, so the human brain is pre-programmed to see the faces of other humans, even where there aren’t any. This is why people so often imagine they see faces in the random patterns made by clouds, or on slices of toast, or in damp patches on walls.

11 years shot through the head. I had seen the job eat the men up. They seemed to melt. There was Jimmy Potts of Dorsey Station. When I first came in, Jimmy had been a well-built guy in a white T-shirt. Now he was gone. He put his seat as close to the floor as possible and braced himself from falling over with his feet. He was too tired to get a haircut and had worn the same pair of pants for 3 years.

What’s wrong with assholes, baby? You’ve got an asshole, I’ve got an asshole! You go to the store a buy a porterhouse steak that had an asshole! Assholes cover the earth! In a way trees have assholes but you can’t find them, they just drop their leaves. Your asshole, my asshole, the world is full of billions of assholes.

Now here is one of many origin myths from India. Before the beginning of time there was a great dark ocean of nothingness, with a giant snake coiled up on the surface. Sleeping in the coils of the snake was the Lord Vishnu. Eventually Lord Vishnu was awakened by a deep humming sound from the bottom of the ocean of nothingness, and a lotus plant grew out of his novel.

دست کم او جوان بود و این امید را داشت که روزی زندگی بهتری داشته باشد. اما برای مادر من و زنان هم نسلش دیگر خیلی دیر شده. شاید اگر فقط لوازم آرایشی را که دلشان می¬خواست داشتند زندگی¬شان فرق می¬کرد. شاید هم نمی¬کرد. اما آیا نمی¬بایست این حق را می¬داشتند که خودشان به این نتیجه یا هر نتیجه دیگر برسند؟

And atoms are far far smaller even than bacteria. The whole world is made of incredibly tiny things, much too small to be visible to the naked eye-and yet non of the myths or so-called holy books that some people, even now, think were given to us by an all-knowing god, mention them at all.

درواقع فقط جهان شمولی رنج انسانی است که باعث می شود در همه جای دنیا به بیماری های یکسانی برخورد کنیم. آندره مالرو در اشاره به همین مساله است که یک بار از کشیشی که پنجاه سال به اعترافات مردم گوش سپرده بود، پرسید از بشیریت چه آموخته است؟ کشیش پاسخ داد:" مردم بیش از آنچه انسان تصور می کند ناشادند، و واقعیت این است که چیزی به نام انسان رشد یافته وجود ندارد."

من خیلی زیاد مامانمو دوست دارم. برام مهم نیست اگه گفتنش مسخره به نظر بیاد. فکر کنم روز تولد بعدیم براش یه کادو بخرم. فکر کنم باید این رسم شه. آدم از همه کادو میگیره و یه کادو هم برای مامانش میخره چون همیشه کنارش هست. فکر میکنم قشنگ میشه.

وقتی داشتم به سمت خونه میروندم فقط به کلمه ی خاص فکر میکردم و به اینکه آخرین کسی که اینو درباره ی من گفته بود خاله هلن ام بود. خیلی ممنون بودم که دوباره اونو شنیدم چون فکر میکنم که همه بعضی اوقات فراموش میکنیم و فکر میکنم که هرکس به نوع خودش خاص هست

ما عشقی را قبول میکنیم که فکر میکنیم لیاقتش را داریم.

به این دلیل است که امروزه رتبه بندی اعتباری هر کشور بیش از آنکه متاثر از منابع طبیعی اش باشد تابع رفاه اقتصادی آن است. رتبه بندی اعتباری نشان دهنده ی احتمال بازپرداخت بدهی توسط کشورهاست. علاوه بر اطلاعات محض اقتصادی، عوامل سیاسی و اجتماعی و حتی فرهنگی هم در این رتبه بندی درنظر گرفته میشود. کشور نفت خیزی که در چنگال رژیمی مستبد، جنگ داخلی، و نظام قضایی فاسد گرفتار است رتبه ی اعتباری نازلی دارد.

Many people, when they feel some form of pain or anger or sadness, drop everything and attend to numbing out whatever they’re feeling. Their goal is to get back to “feeling good” again as quickly as possible, even if that means substances or deluding themselves or returning to their shitty values.
Learn to sustain the pain you’ve chosen. When you choose a new value, you are choosing to introduce a

همزمان شکاف عظیمی میان انسان گرایی لیبرال و آخرین یافته های علوم زیستی ایجاد شده است، شکافی که دیگر نمیتوانیم نادیده اش بگیریم. نظام های سیاسی و قضایی لیبرال ما بر اساس این باور پایه گذاری شده اند که هر فردی دارای یک ذاتی ذرونی مقدس و تغییر ناپذیر و خدشه ناپذیر است که به دنیا معنی می دهد و سرچشمه ی کل اقتدار سیاسی و اخلاقی است. این یک تجلی از باور سنتی است در روحی آزاد و جاودانی که در درون هر فردی نهفته است.

Let’s say you have an anger problem. You get pissed off at the stupidest, more inane stuff, and you have no idea why. And the fact that you get pissed off so easily starts to piss you off even more. And then, in your petty rage, you realize that being angry all the time makes you as a shallow and mean person, and you hate this; you hate it so much that you get angry at yourself. Now look at you:

But when you stop and really think about it, conventional life advice—all the positive and happy self-help stuff we hear all the time—is actually fixating on what you lack. It lasers in on what you perceive your personal shortcomings and failures to already be, and then emphasizes them for you.

وقتی با قضاوتی ناعادلانه روبه رو می شوم(دست کم از نظر طرز فکرم) و یا کسی که به او اعتماد دارم شرایطم را درک نمی کند، کمی بیشتر از حد معمول می دوم. انگار بخواهم آن بخش از نارضایتی درونی را از راه خستگی جسم از خود دور کنم. این کار خاصیت دیگری هم دارد: از نو به یادم می آورد که چه موجود ضعیفی هستم و چه توانایی های محدودی دارم. جسمم از سطح ناچیز توانایی هایش آگاه می شود. یکی دیگر از نتایج این دویدن ها قوی تر شدن است.

همیشه همینطور بود. سلام های گرم، روبوسی های آتشین، نگاههای معنی دار، کنجکاوی های عمیق از خصوصی ترین مسائل آدم، و لبخندی که معمولا ماسک ها می زنند. اما پوچی ناشی از حسادت در عمق چشم ها و چروک چهره ها خوانده می شد. همان پوچی نفرت انگیزی که در تاریکی با چند ضربه ی کارد در شکم حریف، کمی فروکش می کند.

احمد گفت:" نادین گاهی شب ها پیش من می ماند براش قصه تعریف می کنم. رشد عجیبی دارد این دختر. هم جسمی هم عقلییک شب دبدم دخترک دارد دفترچه مشقش را پاک میکند. از صفحه اول شروع کرده بود و با پاک کن افتاده بود به جان کلمات. گفتم چه کار میکنی، نادین؟ گفت دارم این مشق های قبلیم را پاک میکنم که از فردا مشق جدید بنویسم. عاشق زبان اسپانیایی بود."
عشق و فقر که با هم قاطی می شود، گناه بشریت را میشورد.

حالا دیگر کشیش آماده بود که به کل تسلیم یاس شود، ولی خاطره ی همسرش که کشیش عاشقش بود و با شور و هیجانی متعالی و به شکلی بیمارگون دلتنگش بود، مانعش شد؛ و عامل دیگر نجاتش از یاس همانا توکلش به حکمت و عدالت پروردگاری ابدی، قادر ،عالم، جهانی، رحیم، انسان گون، آنگلوساکسون، انگلیسی زبان و طرفدار آمریکا بود که البته شروع کرده بود به متزلزل شدن. چیزهای بسیاری بودند که ایمانش را به بوته ی آزمایش گذاشته بودند.

برویر ابتدا به واکنش ابلهانه خود خندیده بود. ولی بعد به این نتیجه رسیده بود که هر قدر هم منطقی و آزاداندیش باشد، باز ذهنش حامل مجموعه ای از هراس های فوق طبیعی است که چندان عمیق و دور از دسترس هم نیستند، چرا که در عرض چند ثانیه به سطح رسیده، خود را نمایان میکردند. آه! ای کاش می شد با یک انبر جراحی لوزه، این مجموعه را بیرون کشید و ریشه کن کرد.

چند تا از فامبا¬هات اومدن اینجا دیدنت. اه نگران نشو. فامیل های تو نیستن. مادر و پدر و برادر همون یاروان که مرد. این همه راه از نیویورک اومدن تا یه سرباز رو به موت ببینن و فعلا تو دم دست ترینی.
یوساریان مشکوک پرسید "راجع به چی حرف میزنی؟ من رو به موت نیستم."
"معلومه که هستی. همه مون داریم می میریم. پس به خیالت کدوم گوری داری می ری؟"

در یک چنین حالتی و گردابی بودم که بار دیگر به سوی پدرم رفتم. او باز هم روی تشکچه ی کوچکش نشسته بود، تکیه به بالش ها داشت و لابد بازهم مشغول خواندن داستانی از شاهنامه بود.... پدرم نی سیگارش را برداشت تا سیگاری جور کند و بالاخره پرسید:"چته؟" گفتم و با چه زبانی میتوانستم بگویم که چه ام است؛

من هنوز صفحه ی 49 این کتابم و قضاوت درباره ی اون کمی زوده ولی اونچه که معلومه، موراکامی در این کتاب هم مثل Tsukuru Tazaki and his years of pilgrimage یک نکته پنهان داره و تا آخر کتاب از افشا کردنش انکار میکنه، تا اینجا کمی روشش برام خسته کننده ست.