Abas Azimi > Recent Status Updates

در حرفه ما ایده‌ای قدیمی هست که می‌گوید فاجعه‌ای که می‌ترسیم بر سرمان بیاید، در واقع خاطره‌ای است از مصیبتی که مدت‌ها قبل بر سرمان آمده است.

پدر داستایوفسکی می‌داده روستاییانی را که سلام می‌کردند و آن‌هایی که سلام نمی‌کردند شلاق بزنند. به نظر وی در هر دو حالت رفتار روستاییان گستاخانه بوده. او شب مست می‌کند و با زن مرده‌اش، که او را بسیار عذاب می‌داده، صحبت می‌کند و نوبت به نوبت صدای زن و صدای مرد در می‌آورد. او را می‌کشند. سر خُرد شده، دستگاه تناسلی له‌شده بین دو سنگ. دو ماه بعد داستایوفسکی که از پدرش بیزار بود،

ah shit, here we go again.

می‌پیچد و پنج بار
باز می‌پیچد
تقّه در جمجمه‌ی خالی،
تقّه از چکه‌ی اولی؛
هرباره، به لحن، اما
اختلاف می‌گیرد و
آخر بار
به واژه‌یی می‌ماند
که در زبان تازه‌ست.

دشت‌ها انتظار نبرده‌اند.
و روزهاست،
روزهای بارانی،
که تو مرده‌ایّ و
نمی‌دانی.

زمانی که انسان فرا می‌گیرد - آن هم نه بر روی کاغذ- که چگونه با رنج‌هایش تنها بماند، چگونه بر این عطشِ گریختن و توهم این که دیگران هم ممکن است شریک این رنج‌ها شوند فائق آید، آن‌گاه دیگر چیز زیادی برای فراگرفتن باقی نمی‌ماند.