Atefe D > Recent Status Updates

واکنش‌هاشو دوست دارم:
تهمتن چو بشنید و نامه بخواند /بخندید از آن کار و خیره بماند 
لعنتی هر خبری میدن بهش اغلب میخنده:)))

تا قضیه اومانیسم حل نشود میان اسلام و دموکراسی آشتی برقرار نخواهد شد؛ گیرم شورا و مصلحت و عدالت و ده‌ها کلمه عاطفی و کشدار دیگر را به میدان بیاورند؛👇🏽

اگر از من بپرسند در داستان‌نویسی فکر می‌کنی مرید چه کسی هستی، می‌گم بورخس.

بزد گردن غم به شمشیر داد
نیامد همی بر دل از مرگ یاد

گاهی اوقات یه مناسبات بینامتنی‌ای ذهنم خلق می‌کنه که مطمئنم نویسندگان هر دو متن انگشت به دهان می‌مونن:
…
که چون خون او را بسان سرشک//
چکانی سه قطره به چشم اندرون
شود تیرگی پاک با خون برون
و من یاد سه قطره خون افتادم.

تا به حال تجربه‌ای مشابه تجربۀ خوندن سلینجر نداشتم.

اگر فرزند دختر باشد او را به دایگان مستوره و نیکوپرور بسپار ... تا نماز و روزه و آنچه شرط شریعت آنست، از فرایض بیاموزد و چون بزرگ شد هر چه زودتر جهد کن که به شوهرش دهی، که دختر نابوده به و چون بود به شوی یا به گور... پسر را اگر پدر نباشد به طلب کار خویش تواند رفت و خویشتن را تواند داشت، از هر روی که باشد و دختر بیچاره بود، آنچه داری اول در برگ دختر کن و شغل وی را بساز و او را در گردن کسی کن، تا از غم وی برهی،
-.-

«حمیت قومی و نژادی در این دوران جای خود را به حمیت دینی داده و ملت اسلام در برابر ملل غیراسلامی قرار گرفته بود، پس هر کس که مسلمان بود به فحوای انما المومنون اخوة، برادر شمرده می‌شد»

چو مردم ندارد نهاد پلنگ/نگردد زمانه بر او تار و تنگ

روباه خطاب به خر:
اگر شیر به تو دست دراز کرد از صدق شهوت و فرط شبق بود، و آرزوی صحبت و مواصلت به تو او را بر آن تعجیل داشت.
خر فکر می‌کرد که شیر هم خره= )

با سر خوان با مردمان حدیث همی‌کن، چنانکه در شرط اسلام است.
عکس چیزی که ما میگیم.

امید به زندگی پایین بوده مثل اینکه:
«و حد عمر چهل سالست»

یه سایت جالب دیدم. گفتم شاید به کارتون بیاد. مخصوصاً بخش جغرافیاش خیلی جالب بود. فقط کاشکی یه نقشه کلی هم داشت:)))

https://wikishahnameh.com/category/جغ...

که با ما چه کردند ایرانیان
بدی را ببستند یک یک میان

کنون روز تندی و کین جستنست
رخ از خون دیده گه شستنست

این لوپ انتقام‌جویی واقعاً مضحکه.

رستم به روش سزارین به دنیا اومد.

در بزم‌گاه مالک، ساقی زبانی‌اند
این ابلهان که در طلب جام کوثرند
ناصرخسرو

چشم زی رویش نگه کرد اندرو لاله شکفت
باد تا بویش بخود برکرد مشک آورد بار

چشم من گوهر فروش و زلف او عطار شد
زین کفم پر مشک ناب و زان پر از لؤلؤ کنار

بهش نمی‌خوره ولی گاهی می‌تونه سخت باشه و اینجوریه سختیش که همه‌ی کلمات رو بلدی، اما جوری ارکان جمله رو چیده که معنیش رو نمی‌فهمی:))

وقتی که مهراب از عشق رودابه و زال باخبر میشه:
چو بشنید مهراب بر پای جست
نهاد از بر دست شمشیر دست
همی گفت رودابه را رود خون
بروی زمین بر کنم هم کنون

در باب طب:
و مجالی نداشت به سبب دوری ادویه. روی به تدبیر نفسانی کرد و بفرمود تا مقنعه از سر وی فرو کشیدند و موی او برهنه کردند تا شرم دارد و حرکتی کند و او را آن حالت مستکره آید که مجامع سر و روی او برهنه باشد. تغیر نگرفت. دست به شنیع‌تر از آن برد و بفرمود تا شلوارش فرو کشیدند. شرم داشت و حرارتی در باطن او حادث شد چنان که آن ریح غلیظ را تحلیل کرد و او راست ایستاد و مستقیم و سلیم بازگشت.
عجب طبابتی!

دمنه تا آخرین لحظه حکایت تعریف می‌کنه، بلکه نکشنش:)))
اصلاً هم یادم نبود کلیله می‌میره!

گر چو مردم همت میمون او صورت شود
ناخن پایش به اندازه مه از کیوان بود
:)))

«سخن تو دلیل است بر قصور فهم و ‌وفور جهل تو»
خیلی جمله‌ی کاربردی و تمیزیه.

نهاده سر ایرج اندر کنار
سر خویشتن کرد سوی کردگار

همی گفت کای داور دادگر
بدین بی‌گنه کشته اندر نگر

به خنجر سرش خسته در پیش من
تنش خورده شیران آن انجمن

دل هر دو بیداد از آن سان بسوز
که هرگز نبینند جز تیره روز

به داغی جگرشان کنی آژده
که بخشایش آرد بریشان دده

همی خواهم از روشن کردگار
که چندان زمان یابم از روزگار

که از تخم ایرج یکی نامور
ببینم برین کین بسته کمر

چو دیدم چنین زان سپس شایدم
اگر خاک بالا بپیمایدم

بارت می‌گوید عشق نیاز به معشوق است. می‌خواهیم کسی صدای ما را بشنود. کسی به ما نگاه کند، درک کند، اما فقط مرا.

سرخی از خون نگسلد هرگز چنان کز نار، نور
مردمان گویند، لیکن من ندارم استوار

زآنکه من بارم به رخ بر خون و روی اوست سرخ
زآنکه رویش جای نور است و دل من جای نار

جایی که شاه یمن سه دخترش رو می‌خواد بده به پسرای فریدون:
«بدانید کین سه جهان‌بین من/سپردم به ایشان به آیین من
بدان تا چو دیده بدارندشان/چون جان پیش دل برگمارندشان»

در مقاله اول که راجع به دبیریه اول میاد از ضرورت دبیر کافی حرف می‌زنه. بعد در 10 حکایت می‌پردازه به اهمیت ایجاز. یه جا از ارتباط ماکان کاکوی و اسکافی می‌گه که مدتی اسکافی پیشش می‌مونه ولی باز برمی‌گرده به خدمت آل سامان و نوح‌بن منصور، تاش رو به همراهی اسکافی می‌فرسته سراغ ماکان و خب ماکان کشته می‌شه. و اسکافی گزارشش رو اینطور می‌نویسه: «اما ما کان فصار کاسمه والسلام» یعنی ماکان هم مانند نامش (ما+کان) شد. نیست شد.

خروشی برآمد از آتشکده
که بر تخت اگر شاه باشد دده

همه پیر و برناش فرمان بریم
یکایک ز گفتار او نگذریم

نخواهیم بر گاه ضحاک را
مر آن اژدهاخیم ناپاک را