Atefe D > Recent Status Updates

و از بونصر شنیدم که گفت «تدبیر راست این است که این وزیر بکرد، امّا امیر نمی‌شنود، و ناچار بغزنین خواهد رفت که آرزوی غزنین خاسته است. و غزنین از وی نمی‌ستانند، سبحان اللّه!»
= )))

«امیر بامداد به جشن بنشست، اما شراب نخورد»
اینجوری شدم که واو، باورم نمی‌شه.
دو خط بعد: «پس از نماز نشاط شراب کرد».
.
یه جا مسعود تو کشتی نشسته نزدیکه کشتی غرق بشه که می‌گیرنش. بیهقی می‌گه: «یک دوال پوست و گوشت بگسست» کنارش نوشتم حقته.

ظاهراً جوینی آخرای این جلد یادش افتاده که اِ این جلد ابیات عربیش کمتر بود از قبلی. پس بذار جبران کنم :’)

بونصر مشکان به مسعود:
یک چندی دست از طرب کوتاه باید کرد و تن به کار داد و با وزیر رأی زد.

ترجمه: جمع کن تن لش رو. خسته‌مون کردی.

فرزندی از من چون عبد الجبّار … در سر خوارزم شدند تا این خداوند لختی بدانست که من در حدیث خوارزم بی‌گناه گونه‌ بوده‌ام. من بهر وقتی که او را ظنّ افتد و خیال بندد پسری و چندین مردم ندارم که بباد شوند تا او بداند یا نداند که من بی‌گناهم

امروز اگر هزار دادخواه را به یک رسن می‌آویزند کس نیست که چون جرس به فریادخواهی او نفسی زند، پنداری آن ابریشم بر ساز عدل او ام اوتار بود که چون بگسست، ناله‌های محنت‌زدگان همه از پرده بیرون افتاد یا👇🏽

همی زار بگریست بر کشتگان
بران داغ دل بخت‌برگشتگان

تن ریونیز اندران خون و خاک
شده غرق و خفتان برو چاک چاک

همی زار بگریست بهرام شیر
که زار ای جوان سوار دلیر

چو تو کشته اکنون چه یک مشت خاک
بزرگان به ایوان‌، تو اندر مغاک

بران کشتگان بر یکایک بگشت
که بودند افگنده بر پهن‌دشت

مسعود شخصیتش از ایناست که میاد ازت می‌پرسه: کلاه یا عینک؟ تو می‌گی: کلاه. و می‌گه: باشه پس عینک.
:))))

تو جهان‌گشا از دست محمد و جلال حرص می‌خورم و اینجا از دست این. واقعاً چه پادشاهانی. به‌به.

بمادر چنین گفت جنگی فرود
که از غم چه داری دلت پر ز دود
مرا گر زمانه شدست اسپری
زمانه ز بخشش فزون نشمری
بروز جوانی پدر کشته شد
مرا روز چون روز او گشته شد
…

و حبالی امانی او را عارضهٔ اِسقاط.


حبالی جمع حبلی، زن آبستن
امانی جمع امنیه، آرزو

این جلال‌الدین هر شهری که می‌رسیده وسط کشت‌و‌کشتار می‌رفته زن یا دختر والی اون شهر رو هم می‌گرفته:)))))
بعدش می‌رفته شهر بعدی. خجسته به این می‌گن.

فرمود تا خانان و سروران را که مقربان حضرت و نام‌یافتگان دولت خاندان او بودند و روز مصاف هیچ کار نکردند، پیش او آوردند و مقنعه بر سر انداختند و گرد محلات بگردانید.

«حقیقت از لابه‌لای انگشتانم گریخته بود، تا آخرین قطره.» :))
شاید ویرجینیای عزیز شوق زیستن رو به من برگردونه.

آهی که برآرد ز سر سوزْ غریبی
در هاویه مانندهٔ آن آهْ شرر نیست

باورم نمی‌شه. اولین رمانیه که بعد از اسفند داره تموم می‌شه و نصفه نخواهد ماند.
کم‌کم داشتم فکر می‌کردم در «ناتمام گذاشتن رمان» خواهم ماند.

شروع باب پنجم خیلی مضحکه:)))
با خروج باد از مخرج شیر و خندیدن دادمه شروع می‌شه. و اینکه داستان می‌پرسه چرا خندیدی؟

+داستان و دادمه دو ندیم شیرن.

که گیتی سپنجست و پر درد و رنج/بد آن را که با غم زید در سپنج

بعد از عید هیچ رمانی نخوندم و دارم سعی می‌‌کنم بیابان تاتارها رو پیش ببرم اما همچنان کشش چندانی در من ایجاد نکرده.
اگر بخواید یه رمان (نسبتاً کم‌حجم) معرفی کنید که از این رخوت دربیام، پیشنهادتون چیه؟

واکنش‌هاشو دوست دارم:
تهمتن چو بشنید و نامه بخواند /بخندید از آن کار و خیره بماند 
لعنتی هر خبری میدن بهش اغلب میخنده:)))

اگر از من بپرسند در داستان‌نویسی فکر می‌کنی مرید چه کسی هستی، می‌گم بورخس.

بزد گردن غم به شمشیر داد
نیامد همی بر دل از مرگ یاد

گاهی اوقات یه مناسبات بینامتنی‌ای ذهنم خلق می‌کنه که مطمئنم نویسندگان هر دو متن انگشت به دهان می‌مونن:
…
که چون خون او را بسان سرشک//
چکانی سه قطره به چشم اندرون
شود تیرگی پاک با خون برون
و من یاد سه قطره خون افتادم.

اگر فرزند دختر باشد او را به دایگان مستوره و نیکوپرور بسپار ... تا نماز و روزه و آنچه شرط شریعت آنست، از فرایض بیاموزد و چون بزرگ شد هر چه زودتر جهد کن که به شوهرش دهی، که دختر نابوده به و چون بود به شوی یا به گور... پسر را اگر پدر نباشد به طلب کار خویش تواند رفت و خویشتن را تواند داشت، از هر روی که باشد و دختر بیچاره بود، آنچه داری اول در برگ دختر کن و شغل وی را بساز و او را در گردن کسی کن، تا از غم وی برهی،
-.-

«حمیت قومی و نژادی در این دوران جای خود را به حمیت دینی داده و ملت اسلام در برابر ملل غیراسلامی قرار گرفته بود، پس هر کس که مسلمان بود به فحوای انما المومنون اخوة، برادر شمرده می‌شد»

چو مردم ندارد نهاد پلنگ/نگردد زمانه بر او تار و تنگ

روباه خطاب به خر:
اگر شیر به تو دست دراز کرد از صدق شهوت و فرط شبق بود، و آرزوی صحبت و مواصلت به تو او را بر آن تعجیل داشت.
خر فکر می‌کرد که شیر هم خره= )

با سر خوان با مردمان حدیث همی‌کن، چنانکه در شرط اسلام است.
عکس چیزی که ما میگیم.

امید به زندگی پایین بوده مثل اینکه:
«و حد عمر چهل سالست»

یه سایت جالب دیدم. گفتم شاید به کارتون بیاد. مخصوصاً بخش جغرافیاش خیلی جالب بود. فقط کاشکی یه نقشه کلی هم داشت:)))

https://wikishahnameh.com/category/جغ...