Nart1079 > Recent Status Updates

من معمولا در به خاطر سپردن شخصیت‌های قصه ها آدم کم حافظه ای هستم ؛ به ویژه اگر به هر دلیلی در خوندن اون قصه وقفه بیفته اما این کتاب و شخصیتهاش اولین تجربه من حساب میشن که حتی بعد حدود یک ماه باز هم با خوندن اولین خط در ذهن من زنده ان و نیاز به هیچ یادآوری ندارن ، تا اینجا بنظرم قصه ساده و شرحی مظلومانه از روایت زیستن آدم هایی معمولی در جهان است ؛ ادامه ماجرا رو هنوز نمی‌دونم اما امیدوارم قصه از یکنواختی در بیاد...

اگر تاریخ رو به دست کمدین‌ها می‌سپردیم ، اینقدر خنده‌دار نمی‌شد...
طنز سیاهی که بجای روایت زندگی آدم‌ها ، خالق زندگیشون شده و بهش مرز و قانون و حاکمیت بخشیده...
باورکردنی نیست اما انگار واقعا ابله‌ترین آدم‌ها سیاست‌مداران اند ...
و انگار واقعا ما وارثان دردهای بیشماریم ؛ ما واقعا با هم چه کردیم ؟

ازونجایی که این کتاب جور دیگه ای در قلبم نشسته دلم میخواد تک تک مصراع هاش رو باهاتون به اشتراک بذارم اما متاسفانه نمیشه و بسنده میکنم به این قسمت از شعر ( ده )که میگه:

دخترانی که سرمه‌ای بودند
پشت روپوش‌های خود مردند
رنگ هایی که شکل هم هستند
سرنوشتی شبیه هم دارند

امان از معجزه قلم آقای صفا ، امان...

شنیده ام که شعر باید به جان بنشیند ؛ به راستی که به جان می‌نشیند...
ازونجایی که حسین صفا ترانه سرای بسیاری از کارهای محسن چاوشی هست ، باید بگم که تا اینجا تمام این کتاب با صدای خود محسن توی سرم داره خونده میشه و این چقدر زیباست...
و در بخشی از اولین شعر این کتاب میگه:
نبخش مرتکبانت را
تو حکم واجب الاجرایی
و عشق جوخه اعدام است...

یک سالی میشه که این کتاب رو خریدم اما مخصوصاً توی روزهایی شروعش کردم که عزیزی رو از دست دادم و سوگ رو تجربه کردم ؛ شاید دلم میخواست بدونم اون عزیز در مورد روزهای بیماریش و احتمالات موجود چجوری فکر می‌کرده .
کاش میتونستم بگم این کتاب تونست مرهمی باشه اما نبود...
اما ازینکه با این کتاب عذاب میکشم ، لذت می‌برم...

به عنوان یه تازه‌کار ،بنظرم کتابی خوبه که موقع خواندنش به دایره‌المعارف نیاز پیدا کنی ؛ از همون کتاب‌هاست . از همون کتاب‌هایی که موقع خواندنش یه لحظه سرت رو میگیری بالا و با خودت میگی راست میگه و چند صفحه بعد رو داری به همون پاراگراف فکر می‌کنی...
نمی‌دونم انتهای این جدال جذاب چی میشه اما بنظرم برنده همه ماهایی هستیم که توی مسیر این کتاب قدم زدیم...

دوستی در ریویو این کتاب نوشته بود : تجربه همزمان لذت و اندوه...
حقیقتا که تفسیر درستی بود : درد در جانم می‌گسترد و من به یادت لبخند میزنم...

اگر تکرار چرخه‌های دیکتاتوری به همین وضوحه ، پس چرا این چرخه معیوب تموم نمیشه ؛ چرا تیتر پایان آخرین دیکتاتوری تاریخ روی صفحه اول روزنامه های دنیا نقش نمیبنده؟