Kowsar Bagheri > Recent Status Updates

"Now every educationist knows well, and an historian perhaps better than most, that there can be no greater danger in teaching than to let words usurp the place of facts. That mistake is all the more fatal when one remembers that the young are temperamentally only too prone to become intoxicated by words, and to give them the validity of things."

"An historian is not often bored. He always has the resources of memory, observation, and writing to keep him busy. But the feeling that one is serving no useful purpose in a nation at war is intolerable."

"I have done my best to bring to the tragic events in which I played a modest part the same habits of criticism, of observation, and, I trust, of integrity, which were bred in me by the exigencies of my work as an historian."

هیچکس:
اردشیر زاهدی: خیلی به اُنُرم (honneur) برخورد.

تو این قریب به هشت‌ساعتی که از این مصاحبه گوش کردم، کله‌م باد کرد انقد که گفت:
پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا. پدرم. پاپا.
آقا ول هکن دیگه. پدرت بهترین آدم، پدرت سوپرقهرمان. اصلاً پدرت خالق منظومه‌ی شمسی و خدای تمام دوران‌هاست. بس کن فقط.

«شما به صدای ناقوس‌ها عادت می‌کنید؛ به‌آسانی برنامۀ روزانۀ خود را تنظیم می‌کنید و آن را مطابق ضربه‌های ناقوس میزان می‌کنید. شما می‌فهمید که اعتصابات در یک کارخانۀ مخصوص منجر به توقف تولید بعضی از اقلام می‌شود. به این وضع عادت می‌کنید که دانشگاهی باز است یا بسته. به وضعیت ترافیک عادت می‌کنید. به حضور تانک‌ها در خیابان عادت می‌کنید و فراموش می‌کنید که سال قبل را چگونه گذراندید.»
ص ۱۴۶

«شما به صدای ناقوس‌ها عادت می‌کنید؛ به‌آسانی برنامۀ روزانۀ خود را تنظیم می‌کنید و آن را مطابق ضربه‌های ناقوس میزان می‌کنید. شما می‌فهمید که اعتصابات در یک کارخانۀ مخصوص منجر به توقف تولید بعضی از اقلام می‌شود. به این وضع عادت می‌کنید که دانشگاهی باز است یا بسته. به وضعیت ترافیک عادت می‌کنید. به حضور تانک‌ها در خیابان عادت می‌کنیذ و فراموش می‌کنید که سال قبل را چگونه گذراندید.»
ص ۱۴۶

نهاوندی تقریباً هرجایی که به یکی بدوبیراهی می‌گه، سریعاً با یه حالت خجالت از مسکوب (مصاحبه‌‌کننده) می‌پرسه «احیاناً دوست شما که نیستن؟» یا «احیاناً باهاشون سمپاتی که ندارین؟».
تنها گوشه‌ای از پرفورمنسی که ما شمالی‌ها در رودربایستی‌بازی لایتناهی‌مون ارائه می‌دیم. :))

یکم بی‌ربط به کتاب ولی کاش یه زندگی‌نامه‌ی خودنوشت از Kathie Sarachild موجود بود. واقعاً فمینیست غبطه‌برانگیزیه این زن.

الو؟ الو؟ صدام می‌آد؟

صراحت کلام عالیخانی واقعاً شعف‌انگیزه. حر‌ف‌هاش انسجام روایی هم داره. ذهنش متمرکزه.

«خب، دلم به همین امیدها خوش است، و همین خیال‌ها راه تنهایی‌ام را روشن می‌سازد. شاید اخگری بیش نباشد، اما چه زیانی دارد که با نگاهم دنبالش کنم و از فروغش دلگرم شوم، دست‌کم تا هنگامی که مرا از راهی که باید بروم منحرف نمی‌کند.»

باورم نمی‌شه آملی نوتوم چطور قطع ارتباط نکرده با این به‌اصطلاح دوست. امیدوارم در ۲۰۲۵ کرده باشه این کار رو. جدی یارو در قامت دوستْ از صدتا دشمن بدتره. :))

بدبختی شونصدتا کتاب رو همزمان خوندن اینه که هر کدوم حلزونی پیش می‌رن. الآن کند جلو رفتن این مثل گناه نخستین رو شونه‌هام سنگینی می‌کنه. 🤦🏻

هر صفحه‌ش شگفت‌زده‌م می‌کنه.

فصیح «شراب خام» رو سال ۴۷ منتشر کرده. یه جای داستان می‌گه توی کارت عروسی نوشته‌ن ورود بچه‌ها ممنوع. نمی‌دونستم این قضیه انقد قدمت داره تو ایران. فکر می‌کردم یه مسخره‌بازی جدیده.

«هرکس در هر موقعیتی، و به اعتباری، خود رأس هرم کوچکتری به حساب می‌آید که در هرم‌های بزرگتری محاط است. همه به ابتلای قدرت مبتلایند. رابطه‌ی انسان‌ها با هم، نه رابطه‌ی برابر، بلکه رابطه‌ی بالا و پایین، رئیس و مرئوس، سلطان و رعیت، رهبر و پیرو، یا همان شبان و رمه است.»

Beginning of chapter VI: The Balkan States.

کیوتچه. 💘

پایان فصل سوم و چهارم:
«ایران نو و زوال سیاست‌های حزبی در دورۀ رضاشاه»، متیو الیوت
«ارتش، جامعهٔ مدنی و دولت در ایران: ۱۳۰۵-۱۳۰۰»، استفانی کرونین

Beginning of chapter III: "German Militarism".

پایان فصل اول و دوم:
«جامعه و دولت در عصر رضاشاه»
«خلافت، روحانیت و جمهوریت در ترکیه و ایران»

«روزهای بسیاری خواهد گذشت تا دروگو از آنچه بر سرش رفته است آگاه گردد. آن‌گاه، گویی با شنیدن شیپور بیدارباش، به اطراف خود خواهد نگریست و واقعیت را باور نخواهد کرد.»

چه فارسی بدی. :(

کار می‌کرد، هزار و یک گرفتاری داشت، کم می‌خوابید، به‌ندرت دستی به ورق می‌برد و دوباره سر کارش برمی‌گشت. خودش را به اسبی تشبیه می‌کرد که به خرمن‌کوب بسته شده باشد. در بستر مرگ با پوزخند تلخی بر لبان خشکیده‌اش گفت:«این زندگی ما هم چه زود گذشت.»

رفتم سراغ یه ترجمه‌ی دیگه. نسخه‌ی نشر نیلوفر غیرقابل‌تحمله واقعاً.

ترجمه در یک کلام فاجعه‌ست.

پایان مقاله‌ی «صداهای مستور: اتوبیوگرافی زنان در ایران» از فرزانه میلانی.

«خدا می‌داند چه‌قدر باید از مسبب این وضعم بیزار باشم، ولی حس می‌کنم دیگر در قلبم جایی برای نفرت نیست.»