Sahar > Recent Status Updates

سیاه چشم من! ای سوگوار باور کوچ
حقیقتی ست، غروب ستاره ها، بپذیر

کنون که نیست صفا در بهار آینه ها
به حکم مرگ شقایق دلیر باش، دلیر

چو عشق زندگی جاودانه بخشاید
در این شراره مقدس ، سمندرانه بمیر

غم انگیز است که ما در حین بزرگ شدن نه تنها به قوه جاذبه عادت می‌کنیم بلکه خودمان را به وجود دنیا هم عادت میدهیم. انگار در حین بزرگ شدن ویژگی تحیر درباره دنیا را از دست میدهیم. ما چیزی بسیار مهم و اساسی را از دست میدهیم چیزی که فیلسوفان سعی دارند دوباره زنده اش کنند چون چیزی درون ما وجود دارد که میگوید زندگی یک معمای بزرگ است چیزی که روزی خیلی قبل از یادگرفتن فکر کردن آنرا تجربه کرده ایم.

بیاور ساقی آن جام شراب ارغوانی را
مگر زین شیشه بتوان دید رنگین زندگانی را

بهل تا چینم از گلزار هستی غنچه ای خندان
که بس نامهربانی هاست باد مهرگانی را

نوای دیگری سر کن تو ای رامش گر هستی
ندادم تا که از کف شور و حال نغمه خوانی را

چراغ عشق در قلبم شود خاموش و می دانم
که این ظلمت دهد بر دیده خواب جاودانی را

از آن بندم به سیمای جوانان چشم‌پر حسرت
که می بینم در این آیینه ها نقش جوانی را

هیچ راهی ، هر اندازه دور
تو را دشوار نیست
به پرواز خواهی رسید
و به جادو
و سرانجام، مجذوب آن شعله عشق
هم چو پروانه خواهی سوخت.

عشق باید کز خرد بستاندت
پس صفات تو بدل گرداندت

کمترین چیزیت در محو صفات
بخشش جان است و ترک ترهات

عاشقان جانباز اين راه آمدند
وز دو عالم دست کوتاه آمدند

زحمت جان از میان برداشتند
دل به کلی از جهان برداشتند

جان چو برخاست از میان بی جان خویش
خلوتی کردند با جانان خویش

ما نه سقراط، نه افلاطونیم
منطق و فلسفه ی اکنونیم

هرچه همرنگ جماعت بشویم
باز هم وصله ی ناهمگونیم

از تماشای انار لب رود
سیر چشمیم ولی دلخونیم

من و آیینه به هم محتاجیم
من و آیینه به هم مدیونیم

به طوافم مبر ای سرگردان
ما از این دایره ها بیرونیم

ای دل غم این جهان بیهوده مخور
بیهوده نیی، غمان بیهوده مخورمخور

چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید
خوش باش و غم جهان بیهوده مخور
________________________________________
ای جان و جهان، جان و جهان گم کردم
ای ماه، زمین و آسمان گم کردم

می بر کف من منه، بنه بر دهنم
کز مستی تو راه دهان گم کردم

با تو سخنان بی زبان خواهم گفت
از جمله گوش ها نهان خواهم گفت

جز گوش تو نشنود حدیث من کس
هر چند میان مردمان خواهم گفت

نامرادی و مراد این جهان
تا بجنبی بگذرد در یک زمان

هر چه آن در یک نفس می بگذرد
عمر هم بی آن نفس می بگذرد

چون جهان می بگذرد، بگذر تو نیز
ترک او گیر و بدو منگر تو نیز

زانکه هر چیزی که آن پاینده نیست
هرکه دل بندد در او، دل زنده نیست .

با آنان بگو که با ما
نیاز شنیدنشان نیست.
با آنان بگو که با تو
مرا پروای دوزخ دیدار ایشان نیست.

من در تو نگاه میکنم
در تو نفس میکشم
و زندگی
مرا تکرار می کند
به سان بهار که آسمان را و علف را.
و پاکی آسمان در رگ من ادامه میابد.

حضرت حق است دریای عظیم
قطره ی خرد است جنات النعیم

قطره باشد هر که را دریا بود
هر چه جز دریا بود، سودا بود

چون به دریا میتوانی راه یافت
سوی یک شبنم چرا باید شتافت؟

گرچه به دنیا نیامده بود
ساعت سه کنج همان کافه مینشست
بر تو فراق این همه آسان نیست
گرچه در آینه های موازی دست به دست تو میدهد
و پا به پای تو میچرخد
گرچه تو را می برد به اول دنیا
به بوی سیب و
الفبا
کنج همان کافه
پشت همان میز
تا چه کنی در فراق آینه اش
چهره ی مهتابی اش
زمرد سبزش؟

من چنان در عشق گل مستغرقم
کز وجود خویش محو مطلقم

ژرترود این را به تو گفته ام:" کسانی که چشم دارند آنانی هستند که نگاه کردن نمیدانند ... و بعد این دعا از اعماق قلبم برخاست و بر زبانم جاری شد:" ای خدای بزرگ به درگاه تو سپا س می گزارم که آن چه را که از مردم زرنگ پنهان داشته ای ، به ساده دلان ارزانی می داری."