Mehdi EbrahimZadeh > Recent Status Updates

چیزی که روزهای خوب و بد ما را تعیین می‌کند، لزوماً این نیست که روزی را بدون اضطراب گذرانده‌ایم یا زودتر به خانه برگشته‌ایم؛ بلکه تاثیر ملموسْ ایجاد تفاوت در زندگی دیگران است. تنها خوشحال کردن خودمان در زندگی کافی نیست.

پزشکی، قانون، بانک‌داری، این چیزها برای حفظ و ادامه‌ی بقای زندگی لازم‌ان. اما شعر، ادبیات، عشق و زیبایی چی؟ این‌ها چیزهایی‌ان که ما به‌خاطرش زنده‌ایم و نفس می‌کشیم!

یاد یک شخص در کجا می‌تواند باقی بماند؟ لابد در حافظه‌ی دیگران—نزدیکان. کجایند نزدیکان؟ کجایند؟

این نیش اندوه چرا سر از جگر من بیرون نمی‌کشد ملک؟ ریشه‌اش، ریشه‌هایش در کجاهاست؟ با زادمان شخص به دنیا می‌آید این اندوه و اضطراب یا بعد از آن؟

به کسی که دستش از همه‌جا کوتاه بشود می‌گویند: برو سرت را بگذار بمیر. اما وقتی‌که مرگ هم آدم را نمی‌خواهد، وقتی‌که مرگ هم پشتش را به آدم می‌کند، مرگی که نمی‌آید و نمی‌خواهد بیاید..!
همه از مرگ می‌ترسند، من از زندگی سمج خودم.

چه چیزی در زندگی هست که عشق نتواند به آن رخنه کند؟
میبل هابرد، که از بچگی ناشنوا بود، برای هدیه‌ی عروسی به الکساندر بل پیانویی داد و خواست تا هر روز برایش آهنگی بنوازد، انگار موسیقی بل می‌توانست به سکوتش نفوذ کند.

گاهی، عشق آدم‌ها را به هم می‌رساند
اگرچه زندگی جدای‌شان می‌کند.

-من هوراس بلفین‌ام.
-سالی هاردینگ.
-آه، بله.
سالی با خودش گفت، آه بله، همانی که به مراسم ختم زنش نرسید چون زندان بود. کاری که سالی می‌کرد، تمام کردن جمله‌های ناتمام بود، اعتقاد داشت حرف‌های ناگفته‌ی مردم گویاتر از گفته‌های‌شان است

- من می‌روم. من هیچ وقت دل به نبود نمی‌بندم. می‌روم. می‌روم جایی که وقتی صبح تا شب جان کندم، بدانم غروب به غروب مزدم به جیبم می‌رود. پارسال به گنبد بودم. سال پیشش به ورامین. امسال اگر ناچار باشم تا اهواز هم می‌روم. کجا خوش است؛ آن جا که دل خوش است. شماها چی؟ میمانید؟
- ما خودمان هم نمی‌دانیم!

خوشحال بود. چیزهای اضافه را از این طرف و آن طرف جمع می‌کرد و می‌برد، به آینه‌ها دستمال می‌کشید، مگس‌های بی‌جان آخر فصل را توی هوا می‌گرفت و می‌برد بیرون، ولشان می‌کرد.

گفتم: «چرا نمی‌کشیشان، این همه به خودت زحمت می‌دهی؟»
«خوشیمان را به رنج دیگران نمی‌خریم.»
و به پاک کردن شیشه‌های پنجره مشغول شد.

مگر نمی شود آدم سال های بعد را به یاد بیاورد و برای خودش گریه کند؟

زندگی اساساً ناعادلانه است اما حتا در آن صورت نیز امکان یافتن شکلی از عدالت در آن وجود دارد. چنین جست‌وجویی البته، شاید وقت ببرد و تلاش و کوشش بخواهد. شاید هم اصلاً بی فایده بنماید. فقط خود شخص است که می‌تواند تصمیم نهایی را بگیرد و یکی از دو راه را برگزیند.

وقتی آدم می‌دونه که دوست داره چه چیزی واقعیت داشته باشه، غریزه به آدم کمک زیادی می‌کنه که بدونه که اون چیز واقعیت داره.

وی نه تنها گفت همه‌چیز طبیعت است، بلکه خدا و طبیعت را یکی دانست. گفت خدا همه‌چیز است و همه‌چیز در خداست.

به نظر اسپینوزا خدا جهان را نیافرید که خود بیرون آن بایستد. خیر، خدا خود جهان است.

آیا این حقیقتاً درست است که ما گوهری کوچک، گنجینه‌ای مصون از دستبرد زمانه، در نهاد داریم: روحی که پس از فرسودن و مردن جسم ما همچنان به حیات خود ادامه می‌دهد؟

فلسفه فلاطون~

پیش می‌آید شخص در وضعیتی قرار بگیرد که دوست بدارد مغزش از تکاپو بازایستد، صریح‌تر این‌که بخواهد برای یک روز و ساعتی معین بمیرد، بمیرد و بعد زنده شود و ذهن خالی شده باشد از هر آن‌چه تیغ و خنجر شکسته‌ای که مغز را شخم می‌زنند و چشم‌ها را می‌برند به سمت‌و‌سوی نابینا شدن- کوری.

هرچیزی که هویداست، غیر از خدا، هویداست و ناهویدا نیست و هر ناهویدایی غیر از خدا ناهویداست و هویدا نیست.
خداست هویدای ناهویدا و ناهویدای هویدا.
چرا؟ برای این‌که ناهویدایی‌اش از هویدایی‌اش ناشی می‌شود.

فکر کنم قشنگ‌ترین بخش کتاب مونولوگ فوق‌العاده جذابشه در باب دعا به درگاه خدا. نمی‌دونم چرا برام انقدر دوست‌داشتنی بود. کلمات دیواننده‌کننده‌اند و حس ترحمی لامتناهی رو برمی‌انگیزن.

بدترین چیز دنیا به‌هیچ‌عنوان رنج‌کشیدن یا تنهایی نیست. یک ترکیب است: تنهایی رنج‌کشیدن.

... و اضافه کردم که زمان به‌قدری سریع می‌گذرد که دیگر نمی‌شود اعصار را از هم تشخیص داد و من آدم‌هایی را می‌شناسم که پنج نسل باهم فاصله دارند درحالی‌که اختلاف سنی‌شان فقط بیست سال است.

می‌دونم که همیشه در مسیر شهاب‌سنگ‌های عجیب و غریب قرار می‌گیرم و یه‌جورایی هم تقصیر خودمه، ولی چه‌طور امکان داره لیام؟ من واقعا دارم هرچی کاشتم درو می‌کنم؟ اگر این‌طوره این چه کوفتیه دارم درو می‌کنم و اصلاً چه‌طوری دارم دروش می‌کنم؟

بعضی شب‌ها وقتی می‌رم به تخت‌خواب کم‌و‌بیش منتظرم یه کارت روی بالشم بیینم که روش نوشته «ارادتمند شما، شیطان.»

«قانون شماره‌ی یک. حق نداریم همزمان به ترک هم فکر کنیم. وقتی یکی از اون یکی متنفره، اون یکی این حق رو نداره. قانون شماره‌ی دو. جفت‌مون اجازه داریم افسرده باشیم، ولی یه‌روز در میون. دوشنبه و چارشنبه و جمعه مال تو، سه‌شنبه و پنجشنبه و شنبه مال من.»
«یکشنبه چی؟»
«یکشنبه‌ها خوشحالیم.»

فهرستی از وجوه مثبت استلا ارایه کرد، از جمله این‌که «سکسکه‌اش غریبه‌ها را می‌ترساند» و «هر پیشنهادی را می‌پذیرد.» محبوب‌ترین چیز روی زمین برایش «وقتی بود که سیگار روشن می‌کرد و صورتش در تاریکی با نور کبریت نورانی می‌شد.»

ای خدا، چرا نقش من در این دنیا صرفاً دلقک سقوط‌کرده نیست؟ چرا باید دلقک سقوط‌کرده‌ای باشم که بقیه‌ی دلقک‌های سقوط‌کرده رویش سقوط می‌کنند؟ به عبارت دیگر چرا روی پیشانی‌ام نوشته هر پیرزنی که در سوپرمارکت لیز می‌خورد باید بازوی من را بگیرد؟

آلدو تمام مدت کارهای مرا با غمی فراگیر و واقعی تماشا می‌کرد. او را از آخرین راه چاره‌اش محروم کرده بودم، انتحارش را از دستش بیرون کشیده بودم. فکر کردم: پیش‌گیری از تراژدی یک نفر به تأخیر افتادن فانتزی آدمی دیگر است. خرده‌های شیشه را با روزنامه جمع کردم و بی این‌که حرفی بزنم پا گذاشتم به راهروِ سرد.

زن حقیقت عشق را زود تشخیص می‌دهد با حس نیرومند زنی، و اگر دبّه در می‌آورد از آن است که عشق هم برایش کافی نیست، او بیش از عشق می‌طلبد، جان تو را.

این اشک خشک... آری... مانده‌ست پشت مردمکانم، چیزی چون ابرهایی در قفس پشت پرده‌های چشم. دیری‌ست، دیرگاه زمانی است که نه می‌بارد و نه می‌شکند، نه می‌بارم و نه پایان می‌گیرم.
ابر شده‌ام؛ از آن ابرهای خشک آسمان‌های کویر. خشک و عبوس و عبث، نه گذر می‌کنم از خود و نه از این آسمان، هی... و نمی‌دانم خود که چشمانم به چه رنگ و حال درآمده‌اند.

چه سخت و چه تلخ است کابوس‌های شبانه، کابوس‌های بیداری در خانه‌ای که دیگر احساس می‌کنی خانهٔ تو نیست، در جایی که دیوارهایش به تو می‌گویند این‌جا دیگر جای تو نیست. جایی که با صراحت به تو گفته می‌شود «تو شب و روزت را گم کرده‌ای!» و تو... خاموشی، خاموش می‌مانی، چون کابوس بیداری رهایت نمی‌کند.

... و جای آرزوها انباشته است از زخم‌های دریغ، دریغ، دریغ...

آه... آدم‌ها چرا جور دیگری دیده می‌شوند در نگاهم؟ آدم‌ها دیگر چرا مثل پیش از این شعف مرا برنمی‌انگیزند؟ و من - شگفتا! - چه بی‌کس هستم؟!

پک زدن به سیگار هیچ معنایی ندارد الّا نوعی لجاجت با خود و حتی لجاجت در تداوم نوعی عادت.
عجیب ترین خوی ِ آدمی این است که می داند فعلی بد و آسیب رسان است؛ اما آن را انجام می دهد و به کرات هم.
هر آدمی، دانسته و ندانسته، به نوعی در لجاجت و تعارض با خود به‌سر می برد و هیچ دیگری، ویرانگرتر از خود ِ آدمی نسبت به خودش نیست.