Cloudy > Recent Status Updates

خیلی ارتباط نمی‌گیرم با این تایپ کتاب‌ها، منتهی حالا دارم یه نگاهی بهش میندازم شاید هم نخونمش نمی‌دونم. 🤷🏻‍♀️

خاطرات ویلیام استایرن رو انگار دارم زندگی می‌کنم. مود.

بهرحال به اقتضای سن و موقعیت این تایپ کتاب‌ها هم وارد مطالعه می‌شن و چون هرروز خیلی از مباحثش رو لمس می‌کنم، خوندنش خالی از لطف نیست و جالبه.

سیلان خواب و بیداری. 🧘🏻‍♀️

| چون همواره نقشی را که در ظاهر بازی می‌کنیم بر کاری که در باطنمان باید به آن بپردازیم مقدم می‌داریم. |

پس از قرن‌ها دارم جرعه جرعه از جلد آخر می‌چشم.

| شاید ما همیشه خشمگینیم، همیشه در حال انتقام گرفتن از خودمان، چراکه برای خودمان کافی نیستیم؛ و همین طور مدام در حال انتقام گرفتن از دیگرانیم، چراکه هیچ‌وقت آن چیزی را که می‌خواهیم به ما نمی‌دهند. |

- تنهایی بهم فشار می‌آره، اجتماع هم همین‌طور.

پایان پرده‌ی یک.

| دشوار بتوان از بودن با کسانی لذت برد که مدت زیادی چشم‌به‌راهشان بوده‌ایم. |

نشر بیدگل یه طوری کتاب‌ها رو قشنگ ارائه می‌کنه که لذت کتاب خوندن رو بالا می‌بره. موضوع و روند کتاب هم از همین شروعش برام جذابه و دارم ازش لذت می‌برم.

خب شروع آخرین جلد از شاهکار پروست در آخرین روز سال ۲۰۲۱. 🤷🏻‍♀️
فضای نسبتا نو و جنگی.

اوه چه رمز و رازهایی گشوده شد توی این صفحات.

دیگه آهنگ O sole mio رو پلی کنم فضای اون لحظه‌ی پروست توی سرم پخش می‌شه احتمالا. و خب چی زیباتر از این.

| خاطره‌ی او در ذهنم چنان خرده خرده شده بود که دیگر غمینم نمی‌کرد و دیگر چیزی جز انتقالی به تمناهای تازه نبود، همچون آکوردی که مقدمه‌ی تغییرهای هارمونی باشد. |

اگه این همه شلوغ نبودم یه روزه تموم بود اینقدر که کشش داره.

هی می‌گی یکی از این جزئی‌تر دیگه نمی‌تونه بگه هی می‌رسی که بله باز زوایای جزئی‌ای هست که پروست بهش بپردازه. اون هم به بهترین نحو.

| تنها به شرطی از رنجی خلاص می‌شویم که آن را کامل حس کنیم. |

‏| برهنه و بی‌سایه. آیا می‌توان پیکره‌ای یافت که بی‌سایه باشد؟ احساس او از خود چنین بود: برهنه، تهی، بی‌سایه. ناامنی و سرما. قلبش می‌تپید؛ تکه ذغالی گداخته در سرماهای نیمه‌شب. |

| نمی‌دانستیم خوشبختی‌مان در چیست و چه باید بکنیم.. مگر زمانی که جاذبه‌ی نیرومند و این ظاهر تحقق‌یافتنی را دارند که بازتابی در خلأ آرمانی تخیل‌اند و در محیط سنگین‌کننده و زشت‌کننده‌ی زندگی واقعی‌ غوطه‌ور نیستند. |

خب اومدم بعد از قرن‌ها ادامه دادم امروز و با موضوعی ناگهانی‌ مواجه شدم که البته من که باور نکردم اینطور شده باشه اون هم به این سادگی و ناگهانی. نمی‌شه هم لو داد. 🤷🏻‍♀️

| چیزهایی هست که از دست رفتنشان را هیچ چیزی در دنیا نمی‌تواند جبران کند. |

| این اشیاء اتاق را از زندگی‌ای خاموش و چندوجهی، از سرّی پر می‌کردند که من در آن خودم را توأمان گم‌گشته و افسون‌شده احساس می‌کردم. |

انگار دارم یه تیکه از در جستجوی زمان از دست‌ رفته رو می‌خونم. همون حال و هوا و جزئیات؛ و چه شعفی داره خوندن جمله‌های پروست.

خب برگردیم به ادامه‌ی در جستجو. ^^ همیشه بیشتر از قبل لذت می‌برم از چشیدن کلمه به کلمه‌ش.

پایان پخش چهارم.
یه کمی حوصله‌م سر اومده.

| هر چرند و پرندی که دلت می‌خواهد بگو، اما به راه و رسم خودت. |

خب پایان بخش دوم.
چقدر همه‌شون حرص‌دربیارن. -.- آدم دوست داره هی بخونه هی کتکشون بزنه.

| بالاخره با دلی گرفته، حکم خودش را صادر کرد: «این‌ها همه‌ش مال این است که ناخوشم. زیادی خودخوری کرده‌ام، زیادی خودم را زجر داده‌ام، خودم هم نمی‌دانم چه کار باید بکنم. اصلا، بیخود خودم را زجر داده‌ام، چه دیروز، چه پریروز، چه روزهای قبلش. خوب که شدم دیگر خودم را زجر نمی‌دهم. ولی... اگر هیچ وقت خوب نشدم، چی؟ وای خدا، چه سیر شده‌ام از همه چیز!»

| مردم بیشتر از هر چیز از این وحشت دارند که قدم تازه‌ای بردارند یا حرف تازه‌ای بزنند. |