Somayeh > Recent Status Updates

"من جنون دارم. صبح ساعت چهار با تو دور پارک فرح می‌دوم و منتظر می‌شوم تا بیایند و من و تو را ببرند در سال ۳۳ اعدام کنند. گاهی هم به جلو می‌دوم، می‌بینم آنهایی که در سال ۳۳ ما را اعدام کردند در سال ۵۸ اعدام می‌شوند. در سال ۳۳ فقط سیزده چهارده سالشان بود."
همین قدر دیوانه!

همچون چرخشی لطیف، هایکو به گرد خود می‌چرخد، رد پای نشانه که به ظاهر کشیده شده است، به همان سرعت محو می‌شود: هیچ‌چیز به دست نیامده، سنگ یک واژه پرتاب شده است، بی آنکه هیچ بازتابی داشته باشد: نه موجی، نه جریانی از معنا.

هایکو به همه‌چیز شباهت دارد و به هیچ‌چیز شبیه نیست: از آنجا که قرائت‌پذیر است، آن را ساده، نزدیک، آشنا، لذت‌بخش، ظریف، شاعرانه و در یک‌ کلام قابل انطباق با بازی کاملی از نصیحت‌های دلگرم‌کننده می‌پنداریم، با این‌ حال، هایکو، با بی‌معنای‌اش، در برابر ما مقاومت می‌کند و سرانجام تمام صفاتی را که چند لحظه پیش برایش قائل بودیم از دست می‌دهد و درون نوعی تعلیق معنایی فرو می‌رود که برای ما غریب‌ترین چیز است.

انصافا خوش‌خوانه!

آدمیزاد یکبار به دنیا می‌آید اما در هر جدایی یکبار تازه می‌میرد. مرگ دردی است که درمانش را با خود دارد، چون وقتی برسد دیگر دردی نمی‌ماند تا درمانی بخواهد. اما جدایی"دردی است غیر مردن، کان را دوا نباشد-پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن..."

(سهراب)"در تلف‌کردن وقت خسیس بود".
ازون ترکیبهای مسکوبی!
زبان فارسی رو با نوشته‌هاتون دوباره می‌آموزم آقای مسکوب.

تقریبا هیچ خارجی‌ای در کشور نمانده است.همه‌شان رفته‌اند یا در حال رفتن‌اند و همین مردم را به واهمه انداخته. خبرها به سرعت دست‌به‌دست میشوند.سربازان خارجی کمپهای نظامی‌شان را یکی پس از دیگری تخلیه میکنند و آنچه را میتوانند با خود میبرند.آلمانیها بیرهایشان را برده‌اند، انگلیسیها صدها سگ و گربه را و آمریکاییها..آنها تقریبا هیچ‌چیز را نبرده‌اند و همه را برای طالبان جاگذاشته‌اند،از سلاحهای پیشرفته گرفته تا اسنادو دیتابیس

می‌بینی؟ هیچ‌کس حواسش به رنجهای ما نیست. "رنجهای ما"می‌گویم چون تو هم حالا جزئی از آنی. درون این جهان، با همه رنجهایش، برای همیشه گیر افتاده‌ای و خودت تبدیل به اندوهی شده‌ای که باید برایش گریست. اما من اشک نمی‌ریزم. وقتش را ندارم. باید به نظم گذشته‌ام برگردم، پیامهای تازه‌ی تلگرامم را ببینم و به درخواست مشتریان جدید رسیدگی کنم. حالا که تو هستی و می‌شنوی، حتما می‌توانم خیلی خوب بنویسم، بهتر از همیشه.

با آن‌همه تجربه‌ات، جهان‌دیدگی‌ات، دانشت و تسلطت بر چند زبان، پیش‌بینی‌ات اشتباه از آب درآمد. شاید هم می‌دانستی که حقیقت طور دیگری‌است و برای من وارونه جلوه‌اش می‌دادی. یعنی باور کنم که در آن گفتگوها با من صادق نبودی؟

People often imagine that in nature weakness automatically means elimination - a principle hyped as the "law of jungle"- but in reality social animals enjoy considerable tolerance and support. Otherwise, what would be the point of living together?

When Confucius was asked if there is a single word that could serve as a prescription for all of one's life, he arrived, after a lenghty pause, at "reciprocity".

در دیگر تواریخ چنین طول و عرض نیست.که احوال را آسانتر گرفته‌اند و شمه‌ای بیش یاد نکرده‌اند، اما من چون این کار پیش گرفتم می‌خواهم که داد این تاریخ به تمامی بدهم و گرد زوایا و خبایا برگردم تا هیچ ‌چیز از احوال پوشیده نماند. و اگر این کتاب دراز شود و خوانندگان را از خواندن ملالت افزاید،طمع دارم به فضل ایشان که مرا از مبرمان نشمرند که هیچ چیز نیست که به خواندن نیارزد که آخر هیچ حکایت از نکته‌ای که به کار آید خالی نباشد.

In humans,ethnic groups that used to get along reasonably well may all of a sudden turn against each other,as the Hutus and Tutsis in Rwanda and the Serbs,Croats and Muslims in Bosnia. What kind of mental switch is flipped that changes people's attitudes?I suspect switches are controlled by the perception of shared versus competing interests.So long as individuals feel a common purpose,they supress negative feelings.

We routinely Dehumanize our enemies-like the chimps, treating them as less than one of our own species... Us-versus-them thinking comes remarkably easily to us.

We routinely Dehumanize our enemies-like the chimps, treating them as less than one of our own species... Us-versus-them thinking comes remarkably easily to us.

بازخوانی

عجب صحنه‌ای خلق کرده! مثل فیلم سینمایی همه جزییات از جلو چشمت رد میشه. عالی!

همین است که می‌گویم جهان تمام‌شدنی نیست فی‌الحال. هرچه خون ببارد از درودیوار هم باز وقت باقی است. من نمی‌گویم ابراهیم می‌گفت که تا وقتی کسی هست وسط این همه دد و دیو که خودش را قربانی چیزی کند که نیست اما بر هستیش گمان می‌رود هیچ‌چیز تمام نمی‌شود زیر این افلاک.

می‌روم تو اتاق پدرم می‌نشینم و پرده در میانه را می‌اندازم. ابراهیم و جمیله می‌نشینند روبرویم. نوشته همه کاغذها مثل هم است. چیزهایی است که اصلا سر در‌نمی‌آورم. جانم بالا می‌آید تا یک کلمه را هجی کنم و تازه وقتی کلمه را هجی کردم و خواندمش، معنی‌اش را نمی‌فهمم. مثلا نمی‌دانم این "استعمارگر خونخوار" چه‌جور جانوری است که فقط خون می‌خورد و اشتهاش هم سیری‌ناپذیر است. لابد، بی‌جهت اسم استعمارگر را خونخوار نگذاشته‌اند.

In myriad ways our behavior, even at its friendliest, hints at the possibility of aggression. We bring flowers or a bottle of wine when invading other people's territories, and we greet each other by waving an open hand, a gesture thought to originate from showing the absence of weapons.

Among bonobos, there's no deadly warfare, little hunting, no male dominance, and enormous amounts of sex. If the chimpanzee is our demonic face, the bonobo must be our angelic one.

When people commit genocide, we call them "animals". But when they give to the poor, we praise them for being "humane". ...

...که پادشاهی راستین اندیشه‌ی استوار است. نه سمندی به کار است و نه تیغ و سپری...نه سیمی از کس و نه تمنایی از این و آن...مرا شادی و رامشی در دل بسنده است. همین‌ام بس که به کنجی آسوده بنشینم و چند روزه‌ی عمر به گمنامی و کامکاری بگذرانم...چرا که مرگ بر آن‌کس دشوار است که وقت مرگ بر همگان شناخته باشد و بر خود ناشناخته.

زمانی بود که آدمها در این کشور به صرف شنیدن فرمان حکومتی از شدت ترس به رعشه می‌افتادند. رژیم توانست ترور و ارعاب عمومی را اعمال کند اما به بهای فرستادن میلیونها تن به اردوگاههای کار اجباری. اگر حالا چنین اتفاقی رخ بدهد همهٔ قربانیان فریاد خواهند کشید -و همینطور خانواده‌هایشان، دوستانشان و همسایگانشان. این همان تغییر مهمی است که رخ داده و باید به آن توجه کرد.

روزی روزگاری گپئو
ایزوپ پیر را گیر آورد
و از ماتحت آویزانش کرد.
نتیجهٔ اخلاقی این حکایت روشن است:
در این جادیگر به هیچ حکایتی نیاز نیست.

چه خاکی همه جا نشسته است، روی شیشه‌ها، روی میز، روی حباب چراغ، روی ملافه‌ها، روی من، روی این اتاق. از کجا می‌آید؟ از بیرون که نیست. بیرون فقط برف است و باد. درها هم بسته است. از همین جاست. از من است، از نگاهم، از نفسم، از پوستم، از خیال غبارآلوده‌ام.
به جلیلی گفتم" تو از مردن نمی‌ترسی؟" گفت" از سقط شدن می‌ترسم، از تموم شدن مثل گاو." احمدی گفت" من از زنده بودن بیشتر وحشت دارم."هاشمی گفت" از این حرفا نزنیم، چه کاریه؟"

دنبال دستهایش گشت،دنبال پاهایش،دنبال بدن خسته‌اش که ته مبل فرو رفته بود،دنبال فکرهای پراکنده‌اش.میدانست که باید باشد چون تولد آقای حیدری بود،چون تیک‌تاک ساعتش را میشنید، چون صدایی گفته بود"آقا، از ملاقاتتان خوشوقتم"،چون رفقا به افتخار کار جدیدش نوشیده بودند، چون کارتش به سبد گلی که آورده بود سنجاق شده بود و از دور برق میزد،چون زنش باز آبستن بود...با این حال خودش را پیدا نمیکرد.چیزی میان اعضای بدنش فاصله انداخته بود..

نگارگر ایرانی مانند نقاش ایتالیایی زمان رنسانس نیست که با علم و بویژه کالبدشناسی،معماری یا فیزیک نور سروکار داشته باشد. شاید بهمین سبب فضای مینیاتور بدون حجم، دوبعدی و مسطح است.بنابراین برای پرداختن به تک‌چهره،ما نه آمادگی تاریخی داشتیم و نه توانایی هنری و دراین کار در راه دیگر افتادیم.در ایتالیا انگیزه تک‌چهره‌نگاری پیدایش فردیت است و در نزد ماجهانبینی صوفیانه خواستار ترک منیت، محو فرد در کل وجود و زیان عالم صغیر به

اراده ما پاک و محکم بود، مردم قاعدتا باید ما را دوست داشته باشند ولی از ما متنفرند. چرا اینقدر منفور و مطرود شده‌ایم؟ ما پیام‌آور حقیقتی بودیم که توی دهانمان به دروغ تبدیل شد. برای شما آزادی آوردیم ولی در دستان ما به تازیانه تبدیل شد. ما حیات و زندگی آوردیم ولی صدای ما به هر کجا رسید گیاهان لرزیدند و صدای خش‌خش برگها بلند شد. آینده روشن را آوردیم ولی زبانمان الکن و ناهنجار شد.

من معتقدم رفتار هر انسان(یا حیوان) نهایتا باید در خدمت خودش باشد. در مورد همدلی و همکاری، تکامل یک سازوکار قائم به ذات پدید آورده که منافع مستقیم ما در خطر باشد یا نباشد کار خودش را می‌کند. ما بی اختیار و غالبا بی قیدوشرط به همدلی با دیگران وادار می‌شویم. ما واقعا به دیگران اهمیت می‌دهیم و خوشی و تندرستی آنها را می‌خواهیم، ما اینگونه تکامل پیدا کرده‌ایم چون به‌طور میانگین و در بلند مدت به سود نیاکان ما بوده است.