Somayeh > Recent Status Updates

.پس از بررسی به این نتیجه رسیدم که از زمان نخست‌وزیری آموزگار تا آن روز از گروه‌های چپی تندرو تا سلطنت‌طلبان،در ۷ مورد با هم توافق دارند.روال ساده‌ای را در پیش گرفتم: آن ۷ مورد را به عنوان برنامه کوتاه‌مدت دولتم برگزیدم.آنچه مردم می‌خواستند اینها بود: اول آزادی مطبوعات،دوم انحلال ساواک،سوم آزاد کردن زندانیان سیاسی،چهارم انتقال بنیاد پهلوی به دولت.پنجم حذف کمیسیون شاهنشاهی که چون دولتی در دولتدر تمام امور مداخله میکرد

بختیار خطاب به شاه در اولین ملاقات:..." اعلیحضرت به من اجازه می‌دهند مطلبی را عرض کنم؟ من اگر به زمستان زندگی نرسیده باشم بی‌شک پاییز عمررا آغاز کرده‌ام. این تالاری که من در آن شرفیاب شده‌ام، حرفهای سراسر دروغ بسیار شنیده است. اعلیحضرت مايلند که من هم به روال گذشته رفتار کنم یا به من اجازه می‌دهند که حقایق را ولو تلخ بیان کنم؟ اگر اعلیحضرت تمایل به شنیدن حرفهای صادقانه ندارند من مرخص می‌شوم..."

آتش‌سوزی (سینما رکس) بی‌شک عمدا ایجاد شده بود. عاملان آن هم ملایان بودند. این مطلب را من قویا تاکید می‌کنم. مردی که پس از ماجرا دستگیر شد و به جنایت اعتراف نمود، بعد چه به سرش آمد؟ در آغاز به عراق پناهنده شد و بعد به ایران بازش گرداندند و کسی نمی‌داند حالا کجاست. بارگاه عدل خمینی، به رسم دیوان بلخ، به جای او دو پلیس را اعدام کرد.

...دولت هویدا به وعده‌های خود عمل نکرده بود. تهران حتی در وسط تابستان مواجه با کمبود برق بود...مژده داده بودند که تولید برق سالانه به میزان قابل ملاحظه‌ای یعنی ۳۷٪ افزایش یافته است. البته هزینه‌ای هم در همان حد قابل ملاحظه برای این طرح در نظر گرفته شده بود. اما پروژه‌ها از حد کاغذ طراحان فراتر نرفت. از هر طرف فریاد مردم از فساد دستگاه بلند بود.

در بارگاه عدل خمینی هیچ استدلالی کارگر نمی‌افتد. چند ماه پس از سقوط دولت من، یکی از روزنامه‌نگاران شهامت این را داشت و نوشت: "می‌خواهند هویدا را اعدام کنند چون قانون اساسی را اجرا نکرد و می‌خواهند بختیار را اعدام کنند چون می‌خواست آن را اجرا کند. مملکت مسخره‌ای است."

"تا آخرین روزها پادشاه حاضر بود با هرکسی کنار بیاید جز با پیروان مصدق. در سپتامبر ۱۹۷۸ یعنی چند ماهی قبل از انقلاب، به یک روزنامه‌نگار آمریکایی گفته بود که افراد آن گروه از مخالفین که نامشان جبهه ملی است همه عوامل دول غرب هستند و مصممند که کشور را به کمونیستها تحویل دهند! این سخنان نشان می‌دهد که کینه و نفرت حتی رد ابتدایی‌ترین و ساده‌ترین منطقها را هم از استدلال برمی‌چیند.

"به‌رغم ظواهر فریبنده مملکت پی و زیربنا نداشت و به اولین تندبادی که نامش خمینی بود در‌هم‌ریخت. پادشاه که غرق خودخواهی‌ها و کوته‌بینی‌هایش بود هرگز از مردانی که قادر بودند هم حامی مملکت و هم پشتیبان تاج‌و‌تخت او باشند دعوت به کار نکرد. تصور می‌کرد خود به تنهایی از پس همه کارها برمی‌آید. مصدق می‌گفت:"در تمام کشورها نخست‌وزیران می‌خواهند پادشاه شوند، در ایران پادشاه است که می‌خواهد نخست‌وزیری کند.

Know that the drawn-out sweetness of your voices originates from the mysterious way they resonate within the deepest cave of your past sorrows.

"من جنون دارم. صبح ساعت چهار با تو دور پارک فرح می‌دوم و منتظر می‌شوم تا بیایند و من و تو را ببرند در سال ۳۳ اعدام کنند. گاهی هم به جلو می‌دوم، می‌بینم آنهایی که در سال ۳۳ ما را اعدام کردند در سال ۵۸ اعدام می‌شوند. در سال ۳۳ فقط سیزده چهارده سالشان بود."
همین قدر دیوانه!

همچون چرخشی لطیف، هایکو به گرد خود می‌چرخد، رد پای نشانه که به ظاهر کشیده شده است، به همان سرعت محو می‌شود: هیچ‌چیز به دست نیامده، سنگ یک واژه پرتاب شده است، بی آنکه هیچ بازتابی داشته باشد: نه موجی، نه جریانی از معنا.

هایکو به همه‌چیز شباهت دارد و به هیچ‌چیز شبیه نیست: از آنجا که قرائت‌پذیر است، آن را ساده، نزدیک، آشنا، لذت‌بخش، ظریف، شاعرانه و در یک‌ کلام قابل انطباق با بازی کاملی از نصیحت‌های دلگرم‌کننده می‌پنداریم، با این‌ حال، هایکو، با بی‌معنای‌اش، در برابر ما مقاومت می‌کند و سرانجام تمام صفاتی را که چند لحظه پیش برایش قائل بودیم از دست می‌دهد و درون نوعی تعلیق معنایی فرو می‌رود که برای ما غریب‌ترین چیز است.

انصافا خوش‌خوانه!

آدمیزاد یکبار به دنیا می‌آید اما در هر جدایی یکبار تازه می‌میرد. مرگ دردی است که درمانش را با خود دارد، چون وقتی برسد دیگر دردی نمی‌ماند تا درمانی بخواهد. اما جدایی"دردی است غیر مردن، کان را دوا نباشد-پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن..."

(سهراب)"در تلف‌کردن وقت خسیس بود".
ازون ترکیبهای مسکوبی!
زبان فارسی رو با نوشته‌هاتون دوباره می‌آموزم آقای مسکوب.

تقریبا هیچ خارجی‌ای در کشور نمانده است.همه‌شان رفته‌اند یا در حال رفتن‌اند و همین مردم را به واهمه انداخته. خبرها به سرعت دست‌به‌دست میشوند.سربازان خارجی کمپهای نظامی‌شان را یکی پس از دیگری تخلیه میکنند و آنچه را میتوانند با خود میبرند.آلمانیها بیرهایشان را برده‌اند، انگلیسیها صدها سگ و گربه را و آمریکاییها..آنها تقریبا هیچ‌چیز را نبرده‌اند و همه را برای طالبان جاگذاشته‌اند،از سلاحهای پیشرفته گرفته تا اسنادو دیتابیس

می‌بینی؟ هیچ‌کس حواسش به رنجهای ما نیست. "رنجهای ما"می‌گویم چون تو هم حالا جزئی از آنی. درون این جهان، با همه رنجهایش، برای همیشه گیر افتاده‌ای و خودت تبدیل به اندوهی شده‌ای که باید برایش گریست. اما من اشک نمی‌ریزم. وقتش را ندارم. باید به نظم گذشته‌ام برگردم، پیامهای تازه‌ی تلگرامم را ببینم و به درخواست مشتریان جدید رسیدگی کنم. حالا که تو هستی و می‌شنوی، حتما می‌توانم خیلی خوب بنویسم، بهتر از همیشه.

با آن‌همه تجربه‌ات، جهان‌دیدگی‌ات، دانشت و تسلطت بر چند زبان، پیش‌بینی‌ات اشتباه از آب درآمد. شاید هم می‌دانستی که حقیقت طور دیگری‌است و برای من وارونه جلوه‌اش می‌دادی. یعنی باور کنم که در آن گفتگوها با من صادق نبودی؟

People often imagine that in nature weakness automatically means elimination - a principle hyped as the "law of jungle"- but in reality social animals enjoy considerable tolerance and support. Otherwise, what would be the point of living together?

When Confucius was asked if there is a single word that could serve as a prescription for all of one's life, he arrived, after a lenghty pause, at "reciprocity".

در دیگر تواریخ چنین طول و عرض نیست.که احوال را آسانتر گرفته‌اند و شمه‌ای بیش یاد نکرده‌اند، اما من چون این کار پیش گرفتم می‌خواهم که داد این تاریخ به تمامی بدهم و گرد زوایا و خبایا برگردم تا هیچ ‌چیز از احوال پوشیده نماند. و اگر این کتاب دراز شود و خوانندگان را از خواندن ملالت افزاید،طمع دارم به فضل ایشان که مرا از مبرمان نشمرند که هیچ چیز نیست که به خواندن نیارزد که آخر هیچ حکایت از نکته‌ای که به کار آید خالی نباشد.

In humans,ethnic groups that used to get along reasonably well may all of a sudden turn against each other,as the Hutus and Tutsis in Rwanda and the Serbs,Croats and Muslims in Bosnia. What kind of mental switch is flipped that changes people's attitudes?I suspect switches are controlled by the perception of shared versus competing interests.So long as individuals feel a common purpose,they supress negative feelings.

We routinely Dehumanize our enemies-like the chimps, treating them as less than one of our own species... Us-versus-them thinking comes remarkably easily to us.

We routinely Dehumanize our enemies-like the chimps, treating them as less than one of our own species... Us-versus-them thinking comes remarkably easily to us.

بازخوانی

عجب صحنه‌ای خلق کرده! مثل فیلم سینمایی همه جزییات از جلو چشمت رد میشه. عالی!

همین است که می‌گویم جهان تمام‌شدنی نیست فی‌الحال. هرچه خون ببارد از درودیوار هم باز وقت باقی است. من نمی‌گویم ابراهیم می‌گفت که تا وقتی کسی هست وسط این همه دد و دیو که خودش را قربانی چیزی کند که نیست اما بر هستیش گمان می‌رود هیچ‌چیز تمام نمی‌شود زیر این افلاک.

می‌روم تو اتاق پدرم می‌نشینم و پرده در میانه را می‌اندازم. ابراهیم و جمیله می‌نشینند روبرویم. نوشته همه کاغذها مثل هم است. چیزهایی است که اصلا سر در‌نمی‌آورم. جانم بالا می‌آید تا یک کلمه را هجی کنم و تازه وقتی کلمه را هجی کردم و خواندمش، معنی‌اش را نمی‌فهمم. مثلا نمی‌دانم این "استعمارگر خونخوار" چه‌جور جانوری است که فقط خون می‌خورد و اشتهاش هم سیری‌ناپذیر است. لابد، بی‌جهت اسم استعمارگر را خونخوار نگذاشته‌اند.

In myriad ways our behavior, even at its friendliest, hints at the possibility of aggression. We bring flowers or a bottle of wine when invading other people's territories, and we greet each other by waving an open hand, a gesture thought to originate from showing the absence of weapons.

Among bonobos, there's no deadly warfare, little hunting, no male dominance, and enormous amounts of sex. If the chimpanzee is our demonic face, the bonobo must be our angelic one.

When people commit genocide, we call them "animals". But when they give to the poor, we praise them for being "humane". ...