Astiazh > Recent Status Updates

فوق العاده ست،یه جاهاییش واقعا نمیشه جلوی قهقه زدنت رو بگیری و چه حس خوبی بهتر از این.

و همچنان کیفور از خوانش :)

(((((:

تا اینجا که واقعا ارزش خوندن رو داشت
طنز رو قشنگ میشه توش حس کرد و فهمید و لذت برد.

حتی زنانی که مدعی‌اند مرد را جز بر پایه ظاهرش نمی‌سنجند در همین ظاهر تراوش زندگی ویژه‌ای را می‌بینند از همین روست که نظامیان یا آتش‌نشانان را می‌پسندند؛ اونیفورم نمی‌گذارد که درباره قیافه سخت بگیرند؛ می‌پندارند که در زیر خفتان دلی متفاوت، ماجراجو و مهربان را می‌بوسند؛ و یک شاه جوان؛ یک شهزاده، برای فتح زیباترین زنان در کشورهایی که از آنها دیدن می‌کند نیازی به خوشی سیمایی نداردحال آن که این برای یک دلال بورس لازم است

اما هنگامی که از گذشته کهنی هیچ چیز به جا نمی‌ماند، پس از مرگ آدم‌ها، پس از تباهی چیزها، تنها بو و مزه باقی می‌مانند که نازک‌تر اما چابک‌ترند، کم‌تر مادی‌اند، پایداری و وفایشان بیشتر است، دیر زمانی چون روح می‌مانند و به یاد می‌آورند، منتظر، امیدوار، روی آوار همه چیزهای دیگر می‌مانند و بنای عظیم خاطره را بی‌خستگی روی ذره‌های کم و بیش لمس نکردنی‌شان حمل می‌کنند.
ص ۱۱۴

سوان گفت :
ایرادی که من به روزنامه‌ها می‌گیرم این است که هر روز توجه ما را به یک مشت چیزهای بی‌اهمیت جلب می‌کنند، در حالی که کتاب‌هایی را که چیزهای اساسی در آنها نوشته شده بیشتر از سه چهار بار در زندگی نمی‌خوانیم. از آنجا که ما هر روز صبح با شور و علاقه به سراغ روزنامه می‌رویم حق این است که به این وضع تغییر داده بشود و در روزنامه‌ها، چه می‌دانم، مثلا… اندیشه‌های پاسکال را چاپ کنند!
ص ۹۰

عادت! سامانده کارساز اما کند، که در آغاز ذهن ما را وا می گذارد تا هفته ها در جایگاهی موقت رنج بکشد؛ با این همه ذهن از آن خرسند است زیرا بدون عادت و تنها با توانایی های خود نمی تواند جایی را برای ما نشستنی کند.
ص۷۰

چقدر قشنگ از «عادت» و «عادت کردن» گفته.

پیش به سوی مارسل پروست
گمونم دیگه اینقدر کتاب خوندم و نقد خوندم که سواد خوندن کارهای پروست رو پیدا کرده باشم.
بعد از سه سال که از کنار گذاشتن این اثر میگذره قراره تو یه جمع خوب و با سواد بخونمش.
خیلی هیجان دارم:)
هووووووف

قراره غصه بخورم باهاش اینطور که پیداست

شروعش برام گنگ بود و مبهم ولی الان دارم لذت میبرم
ببینم تا آخر چطور پیش میرم با جناب احمد محمود ودرخت انجیر معابدش:)

منتظر فرصتی بودم که بخونمش و حالا این فرصت پیش اومده
کتاب همسایه هاش که عالی بود .

جناب عمو«خیام»می فرمایند:
بر چهره گل نسیم نوروز خوش است

در صحن چمن روی دل‌افروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست

خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است
کاش میگفتن چطوری؟!چطور به دی فکر نکنیم و نگران بعد نباشیم،حال رو دریابیم ،میشه واقعا؟!

ترس برم داشته.

بر چهره گل نسیم نوروز خوش است

در صحن چمن روی دل‌افروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست

خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

 

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست

تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست

 

بزرگوار فشنگ نشون داده چه درون داغونی داشته.این همه خس خفقان و فشار تعجب آوره برای من حس میکنم شخصیت شکننده و ضعیفی داشته.

دنیای وحشتناک که میگن یه بخشیش اینجاست

۱۹۸۴ جورج اورول رو ریختم تو محاکمه ی کافکا
ببینم چی درمیاد از همخوانی این دوتا.:/

قرآن که مهین کلام خوانند آن را

گه گاه نه بر دوام خوانند آن را

بر گرد پیاله آیتی هست مقیم

کاندر همه جا مدام خوانند آن را

قراره با جهان کافکایی بیشتر آشنا بشیم.
از همین اول خودم برای خوندن یک کتاب شاید کسل کننده آماده کردم

تنها زمانی صبور خواهیم شد که ،صبر را یک قدرت بدانیم، نه یک ضعف.و آنچه ویرانمان می‌کند، روزگار نیست.
بلکه حوصله‌ی کوچک و آرزوهای بزرگ‌مان است.