Tylluan’s Reviews > I po związku. Jak przeżyć i zrozumieć rozstanie > Status Update

dziecko mądrze prowadzone przez rodziców – okazujących potomstwu miłość, troskę, uważnych na jego potrzeby, ale też stawiających mu granice – uczy się, że nie wszystko jest o nim i powoli wychodzi z egocentrycznego, czyli dziecięcego punktu widzenia.
Na dorosłość można spojrzeć jako na umiejętność wyjścia z siebie – czyli z egocentrycznego punktu widzenia – i zrozumienie, że nie wszystko jest o mnie.

Dorośli ludzie mówią wprost o tym, czego oczekują, co im się podoba, co ich złości, czego się boją. Bo gdy do wiary w czytanie w myślach dodamy jeszcze złudzenie, któremu ulega wielu z nas, to mamy przepis na związkowe fiasko. Mam na myśli złudzenie konsensusu – fałszywe przekonanie, że bliskie nam osoby podzielają nasze wartości, poglądy, oczekiwania.

Jeżeli będziemy wchodzić w nową relację na głodzie miłości, uwagi, dowartościowania, samotności, z nadzieją, że druga osoba wypełni nasze braki, to raczej źle skończymy.
– To chyba jak wycieczka do sklepu spożywczego na głodniaka, co? Planowaliśmy się zdrowo odżywiać, a tymczasem wrzucamy do koszyka niezdrowe przekąski, które błyskawicznie zaspokoją nasz głód, ale nie będą pożywne na dłuższą metę.

Można powiedzieć, że żyjemy od kryzysu do kryzysu i umiejętne zarządzanie nimi – a nie przeczekiwanie ich lub udawanie, że ich nie ma – prawdziwie nas rozwija. A więc daje też, ostatecznie, satysfakcję, która bierze się z wysiłku włożonego w przezwyciężenie trudu. Gdy wszystko idzie nam prosto jak po maśle, przestajemy to doceniać.

Bartłomiej Dobroczyński: „kryzys jest stałą i nieusuwalną częścią naszej kondycji, tylko to ukrywamy, sami przed sobą”.

Relacje, które wykazują otwartość na zmiany i potrafią się dostosować do nowych realiów, kwitną. Te, które stoją w miejscu, nieuchronnie spotka selekcja naturalna: zwiędną, zmarnieją, rozpadną się.

Dziś jesteśmy dorośli i wolni. Nie musimy dłużej odgrywać scenariuszy napisanych nam przez innych. Nie musimy nikogo ratować kosztem siebie. Nie musimy się nadużywać. Nie musimy żebrać o miłość, czułość, opiekę, uwagę. Możemy wybierać relacje, w których druga osoba chce nam to dać i umie nam to dać.

I po doświadczeniu w dzieciństwie relacji z osobami niedostępnymi, unikającymi odpowiedzialności, niezaradnymi, przekraczającymi nasze granice, często odtwarzamy te relacje w dorosłości. Mimo że rany z dzieciństwa bolą, podświadomie ciągnie nas do osób, które znów nam je zadadzą. I tak dziecko osoby narcystycznej wiąże się często z narcyzem. Dziecko osoby niedostępnej emocjonalnie – z niedostępną emocjonalnie...

Możemy uruchomić mózg racjonalny i powiedzieć:
– Nie zasłużyłam na to, żeby mnie zdradzać, ale cóż, związałam się z osobą, dla której lojalność nie była priorytetem, więc mogłam liczyć się z tym, że zdrada kiedyś może nastąpić.
– Decydując się na związek z osobą niedostępną emocjonalnie, mogłem być świadomy, że nie stworzymy relacji opartej na bliskości emocjonalnej.

Esther Perel: poczucie winy jest empatyczną, relacyjną odpowiedzią spowodowaną cierpieniem, na jakie naraziło się drugiego człowieka, podczas gdy wstyd to stan zaabsorbowania samym sobą.