Kaptan HUK’s Reviews > Hikâyeyle Baştan Çıkarılmak: Anlatının Kullanımı ve Suiistimali > Status Update

Brooks bu kitabında insanlığı hikayeler yönetiyor diyor. Devlet, şirket, medyada dönen hikayelerle insanlar yönlendiriliyor diyor. Bunu okuduktan sonra Hession'un romanına dönüyorum: Karakterlerden Esther bir sohbette "hayat hikayelerine pek inanmam" diyor ve hikayelerin insan tanımada bir anlam ifade etmediğine dair diyaloglar... Ben tabii gülüyoru! Ester bana sanki göz kırpıyor.          Geçende Turiste Sövgü diye Hession'dan bir yazı bıraktım Panenka sayfasına. Brooks'un sayfalarına geçtim. Okuyorum. N'oldu dersin? Brooks gerçek seyyahtan bahsetti! Marcel Proust yazmış. Off ya, iki yazar bir olup benimle şakalı dalga geçiyorlar! Kafayı yiyeceğim yaaa! (Yukarıdaki başlık bu yazıyı anlatmıyor. Hession'a selam çakmak içindir...) Ve beni bir tarafa bırak, Proust görkemli yazmış! Bakın ne diyor:
"Tek gerçek seyahat, İuventus'un sularına tek gerçek dalış, yeni yerlere gitmek değil, başka gözlere sahip olmak, dünyayı bir başkasının, yüzlerce başka kişinin gözleriyle görmek, her birinin gördüğü, her birinin içerdiği yüzlerce dünyayı görmektir; bunu da bir Elstir, bir Vinteuil ve benzerleri sayesinde yapabilir, gerçek anlamda yıldızdan yıldıza uçabiliriz" (Elstir, Vinteuil Kayıp Zamanın İzinde romanından karakterler.)
Görkemli paragraf! Yaşam yalnızca kurguda anlaşılabilir diyor Proust! Ya şu paragrafa ne dersin:
Hayatta öğrenmenin yıllar alacağı-ya da süreçlerinin yavaşlığı nedeniyle yaşamdaki köklü değişiklikler bizden gizlendiği için hiç öğrenemeyeceğimiz-şeyleri birkaç saat içinde keşfetmemizi sağlar kurgu. Yaşamın içinde yürek değişir; en büyük kaderimiz budur ama bu değişimi yalnızca okurken fark ederiz.
Müthiş! Tuş durumu!