Saman’s Reviews > Losing the Long Game: The False Promise of Regime Change in the Middle East > Status Update

این فصلی که امروز خوندم در مورد عراق بود.حمله آمریکا به عراق.مدتهاست ترس و غمی نسبتا شدید نسبت به اون زمان عراق دارم.هر زمان از عراق اون زمان،رامسفلد،صدام،بوش چیزی میخونم همش حس می‌کنم چیزی که دنیا داره به سمتش میره برای ایران، همون نقشه ایست که برای عراق کشید و اجرا کرد.واکنش دنیا و بالخصوص آمریکا بعد از حمله عراق به کویت تا زمانی که به خود عراق حمله شد بی شباهت به اوضاع چند سال اخیر ما نیست.امیدوارم اشتباه کنم.

در۱۸سپتامبر، مجوز استفاده از نیروی نظامی علیه آن دسته از کشورها
سازمانها یا افرادی که حملات۱۱سپتامبر را برنامه ریزی کردند، مجاز دانستند، مرتکب شدندیا به آن کمک
کردند یا علیه کسانی که به چنین سازمانها یا افرادی پناه دادند در مجلس با 420 رای موافق و 1 رای مخالف تصویب شد.باربارا لی نماینده کالیفرنیا به تنهایی اما با دوراندیشی هشدار داد که این امر می‌تواند به جنگی بی پایان بدون استراتژی خروج و هدفی متمرکز منجر شود.

بروس ریدل نوشت : با نگاهی به گذشته، به راحتی می‌توان دید که غفلت ایالات متحده از افغانستان یک اشتباه بزرگ بود. از آنجا که افغانستان به جنگ سالاران و دولت اسلامی واگذار شد، نه تنها مردم افغانستان رنج زیادی کشیدند،بلکه محیطی بسیار مسموم ایجاد شد زمینه ظهور طالبان و القاعده را فراهم کرد.

بدیهی است که هیچ تضمینی وجود ندارد که توسعه‌ی دموکراتیک ایران بدون سرنگونی مصدق ادامه می‌یافت.با این حال، آنچه مسلم است این است که کودتا و سیاست‌های پس از آن هرگونه شانسی را برای انجام این کار از بین برد.اگرچه ممکن بود از چشم‌اندازهای فرضی بی ثباتی سیاسی یا به قدرت رسیدن کمونیست‌ها جلوگیری کند، اما کودتا همزمان سلطنت را از مشروعیت انداخت، پارلمان را تضعیف کرد و اسلام‌گرایان را به قدرت رساند.

وقتی می‌گوییم ایالات متحده اگر درست عمل کند می‌تواند مشکلات خاورمیانه را حل کند،ارزش دارد این نکته را در نظر بگیریم: در عراق،امریکا مداخله کرد و کشور را اشغال کرد و نتیجه آن یک فاجعه پرهزینه بود.در لیبی،امریکا دخالت کرد و کشور را اشغال نکرد و نتیجه آن یک فاجعه پرهزینه بود.در سوریه نه مداخله کرد و نه آن کشور را اشغال کرد و نتیجه یک فاجعه پرهزینه است..