Saman > Recent Status Updates

زنان! چه کسی آنها را درک می‌کند؟ لبخندهاشان با نگاه‌هاشان در تضاد است، کلماتشان وعده می‌دهند و جذب می‌کنند اما طنین صدایشان پس می‌زند.گاهی در یک لحظه پنهان‌ترین افکار ما را درک می‌کنند و حدس می‌زنند و گاهی ساده‌ترین اشاره‌ها را هم متوجه نمی‌شوند.

و شاید فردا بمیرم! و روی این زمین ، هیچ‌کس نیست که مرا به تمامی درک کرده باشد.

هیچ انسانی در دنیا همچون من، چنین زیر سلطه گذشته نیست: هر یادآوری از اندوه یا شادی گذشته به شدت به روحم ضربه می‌زند و همان صداها را از آن بیرون می‌آورد...من احمقانه آفریده شده‌ام :هیچ چیزی را فراموش نمی‌کنم، هیچ چیز!

تمام زندگی‌ام چیزی جز زنجیره‌ای از تضادهای غم‌انگیز و نافرجام با قلب یا عقلم نبوده است.

خوشبخت‌ترین آدم‌ها نادان‌اند.

امروز یه فیلم دیدم به نام : من،مریم،بچه ها و بیست و شش نفر دیگه.

از اون فیلمهایی است که به صورت غیرمجاز ساخته شده.واسه من بهترین فیلمی بود که تو این سبک فیلمها دیدم.اکثریت فیلمهای این مدلی شعاری،سطحی، با بازیهای بد بوده.ولی این فیلم به دل من نشست.حالا شاید شما هم دوست داشته باشید یا نه ولی گفتم اینجا هم بگم.بابت انتشار مطلب غیر مرتبط با فضای اینجا عذرخواهم.

من و سرطانم دست در دست هم تا روز مرگم پیش خواهیم رفت. و بله آن موقع پیروزی در کار خواهد بود، من با مردنم،سرطان را خواهم کشت.

می‌توانم بعضی وقت‌ها بخوابانم زیر گوشش، نه؟ اینطوری نشانش می‌دهم که زیادی دوستش ندارم.

بس کن استوین.

شان کانری درباره زدن زن‌ها چی می‌گفت: یک سیلی محکم، با کف دست باز!

پروست در جایی می‌گوید که «خاطراتی که دو نفر، حتی دو دلداده، از هم به یاد می‌سپارند مثل هم نیستند.» دوست دارم به جای حتی، بگذارم مخصوصا.

بر خلاف آنچه دلمان می‌خواهد باور کنیم، نگرش‌های ذهنی هیچ تفاوتی در نتیجه‌ی سرطان ایجاد نمی‌کنند. شجاع بودن یا از ترس به خود ریدن، یا قرار گرفتن در نقطه میانی خودفریبی لجوجانه هیچ چیزی را تغییر نمی‌دهد.

اصلا نسل جدید به چه درد می‌خورد اگر نخواهد دنیا را از نو بسازد؟

ولی ملال جنون‌آمیز یادآوری‌های غیرارادی خاطرات شخصی که به سرعت هجوم می‌آورند، دست‌کم در حال حاضر، از مرز تصور فراتر می‌رود. آیا آدم را وادار به خودکشی نمی‌کند؟

از اندوه و تنهایی چراغ عمرم رو به خاموشی است و دیگر کاری از من ساخته نیست .....

من دریافته‌ام و مطمئنم که پاییز امسال خواهم مرد.

در زیر فشار بدبختی‌ها و تیره‌روزی‌های خویش بی‌تاب و توان و مایوس و ناامید گشته‌ام.

مگر بدون وجود شما چاره دیگری دارم؟

گاهی از تنهایی بسیار رنج می‌برم.

مرتیکه میگه این کتاب رو چند صفحشو خوندم، دیدم پوچ و بی معنی است، گفتم واسه تو بفرستم شاید خندیدی حال کردی.

پدرسگ این چه طرز هدیه دادنه؟:) دختره خیلی نجیب بود وگرنه باید میگفت کتاب رو لوله کردم ماکار عزیزم و تصمیم گرفتم به.... ات فرو کنم، شاید انبساط خاطرتان فراهم شد.

دیگه سه نقطه رو خودتون پر کنید.

خاطرات گذشته، خواه مطبوع خواه غم‌افزا پیوسته رنج‌آور است.

خاطرات ایام گذشته است که مرا محزون و اندوهگین می‌سازد.

یکی آشنا میاد به چشم من
ولی از بخت بدم اونم غمه

هر زمان عاشق می‌شدیم ثروتمند بودیم، همین که عشق پایان می‌یافت به فقر خودمان بازمی‌گشتیم.

او اما از جمع گریزان بود، و تنها به من دل بست، و مرا شاد ساخت.

پ. ن۱: قسمتمان کن.
پ. ن۲: نه ببین شادی رو باید در خودت جست و جو کنی.
پ. ن۳: من: خفه شو پدثگ٠

بیچارگی ابعاد گو‌نه‌گون دارد. نگون‌بختی دنیا، اشکال بسیار دارد. همچون رنگین کمانی که سراسر افق را در بر می‌گیرد، رنگ‌های رنج نیز به‌سان رنگ‌های آن قوس متنوع هستند، وهمانقدر جدا از هم، اما به نرمی درهم تنیده و یگانه.

پ.ن : یافتن زشتی در دل یکی از زیباترین مخلوقات خدا!!

از میهن و خانواده‌ام حرف زیادی برای گفتن ندارم. بدرفتاری و گذر زمان مرا از یکی رانده و با دیگری بیگانه کرده است.

اگر چه قد بون بون به زحمت به یک متر می‌رسید و سرش غیرعادی کوچک بود، باز هم نمی‌شد برجستگی شکم گردش را که شکوهمندانه به مرزهای تعالی و عظمت نزدیک می‌شد، نادیده گرفت.

پ.ن: تا به حال همچین تعریف پرطمطراق و باشکوهی از شکم نخونده بودم، دمت گرم عمو ادگار که روزمو ساختی :))

داستان چهارم کتاب، نفس گمشده، شخصیت اصلی مدااااام منو یاد آقوی همساده انداخت :)) یه جا میگه : مرا به بیرون پرتاب کردند، و البته حادثه چندانی برایم اتفاقی نیفتاد به جز شکستن هر دو دستم زیر چرخ عقب وسیله نقلیه. افزون بر این.... باید بگویم بزگترین چمدانم را به بیرون از کالسکه پرتاب کرد که متاسفانه با فرود آمدنش، جمجمه ام به شکلی جالب و خارق العاده شکست.

همین بهانه ای شد برم چندتا از کلیپای آقوی همساده رو نگاه کنم :))

اما تاکید می‌کنم ریشه بسیاری از ناباوری‌های ما در عجز ما در تنها بودن نهفته است.

اکنون که این متن را می‌نویسم، انسان‌هایی بسیار متمدن بر فراز سرمان پرواز می‌کنند و سعی می‌کنند مرا بکشند. آنها هیچ خصومت شخصی با من ندارند، و من نیز با آنها دشمن نیستم.به قول معروف آنها دارند وظیفه‌شان را انجام می‌دهند. از سوی دیگر اگر یکی از آنها موفق شود با بمبی به دقت نشانه گیری شده مرا تکه‌تکه کند، هرگز این مساله خوابش را آشفته نمی‌کند. جورج اورول،شیر و تک شاخ.

این استفاده از شوخی تحقیرآمیز، قساوتی مضاعف یا نمایش قدرت نیست، بلکه بیشتر شبیه ابزاری است که بازرگانان و تکنیسین‌ها برای فرار از روبه رو شدن با آنچه می‌کنند به کار می‌برند. این یک شبکه سری تدافعی است که اجازه می‌دهد درباره زجری که برای دیگران مهیا ساخته‌اند بدون اینکه جدی گرفته شود سخن بگویند.