Saman’s Reviews > جدایی[ها] > Status Update

می‌توانم بعضی وقت‌ها بخوابانم زیر گوشش، نه؟ اینطوری نشانش می‌دهم که زیادی دوستش ندارم.

بس کن استوین.

شان کانری درباره زدن زن‌ها چی می‌گفت: یک سیلی محکم، با کف دست باز!

پروست در جایی می‌گوید که «خاطراتی که دو نفر، حتی دو دلداده، از هم به یاد می‌سپارند مثل هم نیستند.» دوست دارم به جای حتی، بگذارم مخصوصا.

بر خلاف آنچه دلمان می‌خواهد باور کنیم، نگرش‌های ذهنی هیچ تفاوتی در نتیجه‌ی سرطان ایجاد نمی‌کنند. شجاع بودن یا از ترس به خود ریدن، یا قرار گرفتن در نقطه میانی خودفریبی لجوجانه هیچ چیزی را تغییر نمی‌دهد.

اصلا نسل جدید به چه درد می‌خورد اگر نخواهد دنیا را از نو بسازد؟

ولی ملال جنون‌آمیز یادآوری‌های غیرارادی خاطرات شخصی که به سرعت هجوم می‌آورند، دست‌کم در حال حاضر، از مرز تصور فراتر می‌رود. آیا آدم را وادار به خودکشی نمی‌کند؟