Mehrdad’s Reviews > داستان‌های بیدپای > Status Update

طفلی کلیله....
دلم واقعا برای متن سرراست و تر و تمیز این کتاب تنگ شده بود و البته «چگونه بود آن حکایت»هایی که راه و بیراه، کلیله و دمنه و شیر و شنزبه و ... به هم‌دیگه می‌گفتن.
یه پیشنهاد،
کتاب کلیله و دمنه از نشر نیلوفر رو داشته باشین، همزمان با این داستان‌های بیدپای بخونین. تجربهٔ راحتی رو‌ موقع خوندن نصیبتون می‌کنه.

بله آقای دمنه! خیاط هم یه روزی در کوزه می‌افته...

ای عجب! چندان می‌نماید که هرچه بانگ، بلندتر دارد و تن بزرگتر، میان او تهی‌تر و بی‌مغزتر بود.

هرچند رنج بیش بردم و و طلب بیش کردم، از هیچ کس جز ستایش مذهب خویش و نکوهش مذهب خصم نشنیدم و معلوم من شد که هرکسی جز تعصب نمی‌ورزد و جز زیادتْ‌آمد نمی‌خواهد و هیچ کس به راستی سخن نمی‌گوید.

هنوز به طور کامل وارد اصل داستان نشده...
ماشاالله نویسنده‌های قدیمی‌مون رو جون به جون کنی، اطنابو نمی‌تونی از آثارشون بگیری.
کماکان داره از خوبی‌های کتاب می‌گه و تاکیدشم رو اینه که:
حواست هست چه کتاب خفنی داری می‌خونی؟؟!!!!!!! (هست! به جان عزیزت حواسم هست).

هندو گفت که بزرگان نگاه داشتن راز به شیشه ای مانند کرده‌اند که در غلاف بود و سنگی در مقابل وی بود، تا مادام که در غلاف باشد از سنگ ایمن بود، چون از غلاف به در آورند آن ایمنی به بیم بدل گردد.

- انتهای باب برزوی بزشک (که نور بباره به قبرش، بخاطر زحمتی که برای این کتاب کشیده)
قبلا موقع کلیله خوندن، از بس متن منشی سخت بود همینجا ول میکردم ولی الآن تازه دارم می‌فهمم عجب بخش جذاب و مهمی بوده.

این شد یه متن سرراست و درست و حسابی.
نه مثل متن نصرالله منشی، که یادت می‌ره آقااا، تو داری کلیله و دمنه می‌خونی، نه روده‌درازی‌های یه بنده خدایی رو.
این دفعه واقعا امیدوار شدم که کلیله و دمنه رو می‌تونم تموم کنم.