Mehrdad > Recent Status Updates

سوءظنی هم که حافظ نسبت به شیخ و صوفی نشان می‌دهد، تا حدی ناشی از ورطهٔ عمیقی است که بین حرف و عمل آن‌ها هست؛ از آنکه غالب این مدعیانِ کشف و کرامات، جز خورندگان اوقاف و جز فریبندگان اعتماد عوام چیزی نیستند!

- از فصل در دیرِ مغان

مَیاز و مَتاز و مَناز و مَرَنج
چه یازی به کین و چه نازی به گنج!
که بهرِ تو این‌ست ازین تیره‌گوی
هنر جوی و رازِ جهان را مجوی!
کاگر بازیابی، بپیچی ز درد
پِژوهش مکن، گِردِ رازش مگرد!

- پادشاهی شاپورِ شاپور

میان قماربازان صبح و بازیکنان شب، همان‌قدر تفاوت موجود است که بین یک شوهر وارفته و عاشقی که در پای پنجرهٔ معشوق بی‌تاب گشته است.

چنگ و نی، ساقی و مطرب، تمام چیزهایی که می‌توانند انسان را از عمر، از دردِ عمر، منصرف دارند و تمام چیزهایی که دائم، لذت و فرصت را به یاد می‌آورند، دائم به بانگ بلند می‌گویند که این سعی بی‌حاصلی که انسان در جمع کردن مال و وانهادن آن برای میراث‌خوارگان دارد، یک خزینه‌داری احمقانه است و کفر واقعی.

خزینه‌داری میراث‌خوارگان، کفرست
به قول مطرب و ساقی، به فتوی دف و نی

چه قلم شاعرانه و لطیفی! نمی‌دونم کار خود بالزاکه یا هنر دست آقای به‌آذین. هرچی که هست، خوندنش داره می‌چسبه.

آنچه تمام غزل حافظ، ستایش آن است، بیش از هرچیز شراب است: شراب که سه‌گانهٔ آن نزد رندان رازآشنا، چنان اعجازی دارد که کور را می‌تواند بینا کند و آن را که سی سال گنگ بوده‌است، می‌تواند به زبان آورد.
ابونواس مثل یک تجربه‌کردهٔ کارافتاده به ما اطمینان می‌دهد که صبحگاهان، سه جام آن بلای خمار را از تمام مفاصل انسان بیرون می‌کند.

حرف کلی فصل سرود زهره اینه که حافظ هم با دیوان‌های شعر عربی آشنایی داشته، هم با شاعران هم عصرش و هم شاعرانی که قبل از خودش بودن و فصل به نسبت پروپیمونی بود با تعلیقات زیاد و بررسی این تشابهات بین شعر حافظ و این گروهی که گفتم.
عراقی:
از پرده برون آمد، یارم قدحی در دست
هم پردهٔ ما بدرید، هم توبهٔ ما بشکست
حافظ:
در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست
مست از می و می‌خواران، از نرگس مستش، مست

امرنس! هرچقدر تلاش می‌کنم، نمی‌فهممت زن! کمتر این نویسندهٔ مارو اذیت کن.

بدانید کین تیزگردان‌سپهر
نیازد به داد و نتازد به مهر!
هر آن را که خواهد، برآرد بلند
هم او را سپارد به خاک نژند!
نماند جز از نام او در جهان
همه رنج با او شود در نهان!
به گیتی ممانید جز نام نیک
هر آن کس که خواهد سرانجام نیک!

- پادشاهی اردشیر بابکان

خُم و سبویی را که محتسب می‌شکند، رندان باز می‌سازند و این بار، در آن شرابی می‌ریزند که دیگر ریختنی نیست: شعر و غزل.

- از فصل رند و محتسب

بسیارند کسانی که حافظ برای آن‌ها لسان‌الغیب است و شاعر آسمانی. اما یک رند هم می‌تواند همهٔ این‌ها باشد و گه‌گاه چیزی بالاتر.
رند کیست؟
آن‌که به هیچ‌چیز سر فرود نمی‌آورد، از هیچ‌چیز نمی‌ترسد و زیر این چرخ کبود، ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است. نه خود را می‌بیند و نه به رد و قبول غیر نظر دارد. اندر دو جهان که را بُوَد زهرهٔ این؟!

- از فصل میان مسجد و میخانه

واکنش آقای آرتور ویزلی وقتی که فهمید بچه‌ها با ماشین پرواز کردن، عالی بود. 🤣

چنین‌ست رسم جهانِ جهان
همی‌ راز خویش از تو دارد نهان
نسازد، تو ناچار با او بساز!
که روزی نِشیب‌ست و روزی فراز!

- پایان پادشاهی اشکانیان

دارم با ترجمهٔ گروه هری‌پاتر من + تو می‌خونمش. واقعا حیف که بچگی فقط فیلماشو دیدم.

ترکیب حافظ، دکتر زرین‌کوب و آرمان‌جان سلطان‌زاده... به نظرم از این ترکیب برنده‌تر نداریم و به قول خود دکتر زرین‌کوب، از این کوچهٔ رندان چه می‌جویم؟ راه تازه‌ای به شناخت حافظ.

من فهمیدم تا الآن تو رفتارام از کی الگو می‌گرفتم که انقد ثبات داره؛ آقای گالیادکین

دیدن گودریدز شلوغ، یه جون به جونام اضافه می‌کنه. آخیششش

آخرین باری که یه فصل کامل از رمانی که می‌خوندم، داشت دربارهٔ یه حیوان و شباهت شخصیتش به آدم صحبت می‌کرد و منم محو خوندن بودم، جایی بود که تو رمان «ذرت سرخ» از کودتای سگ‌ها علیه رئیسشون می‌گفت و این‌جا هم جوری که راوی از «ویولا» می‌گفت، اون ماجرا رو برام یادآوری کرد.

ایو: کیست که زئوس را از بلندای قدرت فرو می‌کشد؟
پرومتئوس: سودای خام او ..

چو خندان شد و چهره شاداب کرد
وُرا نام تهمینه، سهراب کرد
اینجا داره می‌گه دلیل نام سهراب که در اصل سُرخ‌آب بوده اینه که موقع به دنیا اومدن، خندان بوده و چهره‌اش ترگُل‌وَرگُل بوده.

آتشِ سوزان نکند با سِپَند
آنچه کند دودِ دلِ دردمند

چنین داد پاسخ که تهمینه‌ام
تو گویی که از غم به دو نیمه‌ام

من اگه کاره‌ای تو آموزش و پرورش بودم، گلستان رو کتاب درسی مدارس می‌کردم. از سال‌های آخر ابتدایی شروع می‌شد تا آخر متوسطه.

هنوز نِگَران است که مُلکش با دگران است..

با اینکه می‌دونم ته همهٔ اتفاقا قراره چی بشه، بازم برام جذابه و یه چیزایی رو می‌کوبونه تو صورتم. تا آخر عمرم قطعاً از بینوایان خوندن دست برنمی‌دارم.

آخ که چقدر نامه نوشتن رو دوست دارم.
همیشه تو ذهنم همچین زندگی‌ای رو تصور می‌کردم که ظهر شده، نشستم پشت میزم تو اتاقم، با یه چایی کنار دستم. یهو پیشکارم میاد داخل. یه خروار نامه می‌ذاره جلوم رو میز از جاها و آدمای مختلف.
حالا من باید همهٔ اینارو جواب بدم.

به محض تموم کردن کلاس تو شاد، می‌رم سراغش.

این نامه‌های نیکو و مخاطبه‌های به‌افراط و به خط خویش فصلْ نبشتن و برادرم را حاجبی دادن همه فریب است و بر چون من مرد، پوشیده نشود و همه دانه است تا به میانهٔ دام رسم.

اینم آخر و عاقبت حاجب علی قریب.
به قول استاد سیدی، گرگی بود در زمان خودش و به قول خود بیهقی، دلها و چشم‌ها به حشمت این مرد آگنده بود.

ابوالفضل جان بیهقی، وسط حکایت حرکت امیرمسعود به سمت پایتخت، یهو دوتا حکایت یادش می‌آد که قراره برامون تعریف کنه. یکی از زمان مأمون عباسی و مشکلش با فضل و یکی دیگه که بعد از این قراره بگه.

آرزو بر جوانان عیب نیست دیگه،
ای کاش کل تاریخ به قلم بیهقی موجود بود، اونوقت من اولین نفر همه‌شو می‌خوندم.

می‌خوام تو پاییز خودمو تو این اتمسفر خفه کنم. اول هابیت، بعد ارباب حلقه‌ها، بعد سیلماریلیون، بعدم هرچی کتاب دیگه که تالکین نوشته.