Mehrdad > Recent Status Updates

تو خواهان بزرگی هستی و از بلندپروازی نیز بهره‌وری، اما نه از آن شرارتی که همراه آن می‌باید.
پ.ن: چه ترجمهٔ نابی واقعاً. آدم کیف می‌کنه از چندین و چندبار خوندنش.

نمازش ترک نمی‌شد، گرچه حالا دیگر داشت به فارسی نماز می‌خواند، همان ترجمهٔ نماز تعلیمات دینی‌مان را حفظ کرده بود و می‌خواند. هرچه هم سیدعربی براش استدلال کرد، به خرجش نرفت.

پایان پادشاهی هُرمَزدِ نوشین‌روان. توضیحات در کامنت.

چنین‌ست گیهان، پر از درد و رنج
چه نازی به تاج و چه یازی به گنج؟!
که این روزگار خوشی بگذرد
پی‌ش مرد دانا همی‌بشمرد

پادشاهی هُرمَزدِ نوشین‌روان

باید ابتدا چیزی را داشت تا بتوان آن را از دست داد.

نزاید جز از مرگ را جانور
سرای سپنج‌ست و ما بر گذر!
اگر تاج ساییم و گر خود و ترگ
رهایی نیابیم از چنگ مرگ!
چه قیصر، چه خاقان، چو آمد زمان
به خاک اندر آید سرش بی‌گمان!

پایان پادشاهی نوشین‌روان

آنان که جاودانه‌اند، بیش از هرکسی از مرگ می‌هراسند.

اینکه همه‌تون اول با هری بد برخورد می‌کنین و بعد باید خودشو بهتون اثبات کنه، ناراحتم می‌کنه. بچه به این خوبی ...

زندگی بدون کتاب، زندگی‌ای نزیسته است. جادویی بی‌همتا در آن‌ها نهفته است. گشودن کتاب، گشودن دروازه‌ای است به سوی جایی دیگر، زمانی دیگر و ذهنی دیگر و معمولاً آن ذهن، بسیار تیزتر از ذهن خود توست.

یه قسمتش داره دربارهٔ بچه‌هایی که دوده‌های داخل دودکش‌ها رو تمیز می‌کردن، می‌گه و واقعاً یکی از تلخ‌ترین چیزایی بود که این چند وقت خوندم.

نمی‌دونستم اینجوری قراره دلمو بشکنی...

به بیشی نهاده‌ست مردم دو چشم!
ز کمّی بود دل پر از درد و خشم!
نه آن ماند ای مرد دانا، نه این!
ز گیتی همه شادمانی گزین!

که مرگ همانا رهایی از این عذاب و ماتم است
و مرگ همانا رهایی از این اشک دمادم است.

پناه‌جویان

جهان را نباید سپَردن به بد
که بر بدکُنش بی‌گمان بد رسد

پایان داستان مَهبود وزیر و زَروان حاجب

بدان! کز زوان‌ست گوشَت به رنج (زبان)
چو رنجَش نجویی، سَخُن را بسنج!

مجلس سوم بوزرجمهر نزد نوشین‌روان

بدان! کز زوان‌ست گوشَت به رنج (زبان)
چو رنجَش نجویی، سَخُن را بسنج!

مجلس سوم بوزرجمهر نزد نوشین‌روان

چه ورود زیبایی داشتی مدآی مودی..

آنگاه که آدمی به هلاک خود می‌کوشد، ایزد نیز رای به دلخواه او می‌گرداند.
تراژدی پارسیان

به خاکش سپردند و شد نوش‌زاد
ز باد آمد و ناگهان شد به باد
چه پیچی‌همی خیره در بندِ آز
چو دانی که ایدر نمانی دراز؟!
گذر جوی و چندین جهان را مجوی
گلش زهر دارد، به سیری مبوی!

داستان نوش‌زاد با پدرش، نوشین‌روان

گابریل دو لئون:
یک دست که شمشیری را نگه داشته، به ارزش ده‌هزار دستی‌ست که برای دعا به هم فشرده شده‌اند.

فکر اینکه شاید سی سال بعد بمیرد، شادی‌های امروزش را تباه نمی‌کند.

شعر در ترجمه، بخش عمدهٔ ارزش خود را از دست می‌دهد.

یک علت غفلت نسبت به سعدی شاید به خاطر سادگی زبان اوست. ما قدری عادت کرده‌ایم که مرموزپسند و ابهام‌پسند باشیم، مقداری گره در بیانی باید باشد تا فکر کنیم که خیلی مهم است و چون سعدی زبانش ساده است، یعنی مشکل‌ترین مباحث را با آسان‌ترین و روان‌ترین بیان ابراز کرده است، ما او را سبک می‌گیریم!

غزل مولانا با مطلع «هر کِی ز حور پرسدت، رخ بنما که هم‌چنین /
هر کِی ز ماه گویدت، بام برآ که هم‌چنین» رو جستجو کنین و لذت ببرین از خوندنش.