Biblio Bat’s Reviews > گریزها > Status Update

پس از دیدن نمایشگاه اشیاء متبرکه ساریا می‌توانم بگویم که چیزهایی که به دست انسان ساخته نشده‌اند دیگر مرا چندان شگفت‌زده نمی‌کنند. این‌ها عبارت‌اند از کتاب‌های قطوری که خودبه‌خود در رطوبت غارهای کوهستانی ظاهر می‌شوند و اجازه می‌دهند هرچندگاه یک بار دست انسان‌های پرهیزگار آن‌ها را بیابد، انسان‌هایی که سپس طی تشریفاتی آن‌ها را به معابد منتقل می‌کنند. همچنین، اشیایی با صورت خدایان.

آنچه می‌خواهند این است که دنیا را وادار به پذیرش کنند، با کمک بارکد، برچسب زدن بر همه‌چیز، یا اعلام این‌که همه‌چیز قیمت است، که قیمتش این است. بگذار این زبان تازه‌ی بیگانه برای انسان‌ها نامفهوم باشد، بگذار فقط آدم‌های مکانیکی و ماشین بتوانند آن را بخوانند. در آن صورت شب‌ها، در کارگاه‌های زیرزمینی عظیمشان، می‌توانند شب‌شعر بارکد خودشان را برگزار کنند.

بجنبید. راه بیفتید. خوشابه‌حال آن‌که می‌رود.

میخواهند نظمی منجمد ایجاد کنند، گذر زمان را دستکاری کنند. میخواهند که روزها، بدون تغییر، خود را تکرار کنند، میخواهند ماشینی بزرگ بسازند که در آن هر مخلوق ناچار در جای خود بنشیند و اعمالی کاذب را انجام دهد. مؤسسات و ادارات، مهرها، خبرنامه‌ها، سلسله مراتب،مقامها،درجه‌ها،درخواستنامه‌ها و پذیرفته‌نشدنها،گذرنامه‌ها،شماره‌ها،کارتها،نتایج انتخابات، حراج‌ها و امتیاز جمع کردن‌ها، گردآوری کردن، مبادله بعضی چیزها با چیزهای دیگر

داستان ها نوعی لَختی ذاتی دارند که مهار کامل آن هیچ وقت شدنی نیست. آنها آدم‌هایی مثل مرا لازم دارند- نامطمئن از خود، دو دل، کسی که به راحتی به بیراهه کشیده می‌شود، ساده لوح

بر کنار ایستادن. دیدن جهان فقط به صورت چندپاره، دنیای دیگری در کار نخواهد بود. لحظه‌ها خرده‌ریزها پیکربندی‌های گذرا - همین که به وجود می‌آیند تکه‌تکه می‌شوند. زندگی؟ چنین چیزی وجود ندارد؛ من فقط خطوط سطوح و اجسام را می‌بینم و تغییر شکل آنها را در طول زمان. ضمناً به نظر می‌رسد زمان ابزار مناسبی است برای اندازه‌گیری تغییرات کوچک، خط کشی مناسب مدرسه با مقیاسی ساده شده - فقط سه نقطه دارد: بود، هست و خواهد بود.

اما می‌ترسم دیگر خیلی دیر شده باشد. حالا دیگر چاره ای نداریم جز اینکه یاد بگیریم تا ابد انتخاب کنیم. یاد بگیریم شبیه همسفری باشیم که در قطاری شب‌رو با او آشنا شدم و به من گفت اغلب به موزه لوور می‌رود تا فقط یک تابلوی نقاشی از یحیی تعمیددهنده را ببیند که به نظرش ارزشش را دارد. جلوی آن می‌ایستد، آن را تماشا می‌کند و به انگشت بالا رفته قدیس خیره می‌شود.

دنیا بیش از حد پر است. به جای توسعه دادن یا بزرگ کردنش عاقلانه‌تر خواهد بود که آن را تقلیل دهیم.

چیزهایی که دیده‌ام حالا مال من‌اند