Agir(آگِر)’s Reviews > آزادی > Status Update

دوست داشتن
گشودن در ممنوع است
گذرگاهی
.که ما را به دیگر سوی زمان می برد

لحظه
،در برابر مرگ
.ابدیت ناپایدار ماست

دوست داشتن گم کردن خود در زمان است
.آینه ای بودن میان آینه هاست
:بت پرستی است
آفریدگار ساختن از آفریده
.و ابدی نامیدن هرچه دنیوی است

شکل های تن همه
،دختران زمان اند
.تعبیرهای هجوآمیز
،زمان، بدی است
لحظه
سقوط است؛
:دوست داشتن فروافتادن است
،سقوط بی پایان
پیوند ما

شب، روز، شب

،روز، گل فرجامین
ساعت به ساعت، می سوزد
گلی دیگر، سیاه، جوانه می زند
و به آرامی از سایه ها می گذری
،و به درون می آیی
.تو، ای بانوی شب
،به گونه ی موجی کمترین
،عطری کمترین، سفید
در بستر من رها می کنی خود را
.و دیگر باره به هیات زنی در میایی

دشت ملافه ها
و شب تن ها
موج تمنا
و غار رویاها
دهکده ای نامرئی
زیر پلک چشمانت می آرامد
،گردبادهای اشتیاق
کودکانِ تماس، به پیکری بدل می شوند

فردا می باید
دیگر بار
.واقعیت این جهان را بازآفرید
چشمان خود را دیر از هم گشودم
برای لحظه ای
احساس کردم
آنچه را که آزتک ها احساس کردند
بدان هنگام که بازگشت نامعلوم زمان را
بر چکاد پرتگاه
از ورای رخنه های افق
در کمین نشسته بودند

آخرین سپیده

گیسوانت گمشده در جنگل
پاهایت، پاهایم را نوازش می کند
.فرو رفته در خواب، عظیم تر از شبی، تو
رویایت، اما، در این اتاق می گنجد
!چه بزرگیم ما که این همه کوچکیم
،بیرون تاکسی عبور می کند
.با باری از اشباح
رودی که از کنار می گذرد
،پیوسته
.باز می گردد
،فردا
روزی دیگر خواهد بود
آیا؟

به من گوش بسپار، چونان کسی که به باران گوش می سپارد
نه هشیار، نه ناهشیار
بی آنکه گوش بسپاری، بشنو آنچه را که بر زبان می آورم
با چشمانی گشوده به درون، خفته
با همه‌ی پنج حسِ بیدار
باران می بارد، گام های سبک، نجوایی از هجاها
هوا و آب، واژه هایی سبک
آنچه ما بودیم و هستیم

به من گوش بسپار، چونان کسی که به باران گوش می سپارد
سالها سپری می شود، لحظه های باز می گردد

میان رفتن و ماندن
روزدر تردید است
شیفته شفافیت خویش

همه چیز پیداست و همه چیز در ابهام
.همه چیز بسودنی ست و نابسودنی

کاغذها، کتاب، لیوان، مداد
.در سایه ی نام هایشان می آرامند

تپش زمان در شقیقه من تکرار می کند
.همان هجای مستمر خون را

نور از دیوار بی حالت
.نمایشی شبحگونه از بازتاب ها می سازد

در کانون یک چشم
خود را کشف می کنم
من خود را
.در نگاهِ مبهوتش می نگرم

با من سخن بگو، به من گوش بسپار، به من پاسخ ده
آنچه را که غرش آذرخش باز می گوید
جنگل
.در می یابد

با چشمان تو به درون می آیم
با دهان من به پیش می آیی
در خون من به خواب می روی
.در سر تو از خواب بر می خیزم

تاق یا جفت

واژه ای بی وزن
،تهنیت می گوید به روز
واژه ای برای بادبان برافراشتن
آه

.حلقه هایی به زیر چشمان داری، تو
.در رخسارت، شب است هنوز
گردنبند ناپیدای نگاه ها
...آویخته بر گلوگاهت

ما همچون آب در آبیم
همچون آب که رازها را فاش نمی کند

نگاهی گره ات می زند
و نگاهی دیگر از هم می گشاید گره ات را
شفافیت بر می افشاند ترا

سینه هایت میان ِ دست هایم
آبی که شتابان فرو می ریزد

سرانجام، اوکتاویو پاز، از اینجا به کجا رهسپار خواهید بود؟

به کجا؟ این سوال را زمانی از خود کردم، زمانی که بیست ساله بودم، دوباره از خودم پرسیدم زمانی که سی ساله بودم، دوباره زمانی که چهل، پنجاه ساله... بودم هرگز به این این پرسش پاسخی نمی توانم داد. اکنون یک چیزی می دانم. باید پایدار باشم . یعنی زندگی کنم و بنویسم و مانند هر فرد دیگری، با آن سوی زندگی روبرو شوم - با ناشناخته ها

جامعه های بازار آزاد، جوامع بی عدالت و بسیار ابلهی می سازند. گمان نمی کنم تولید و مصرف اشیا بتواند مفهوم زندگی بشر باشد. همه مذاهب و فلسفه های بزرگ معتقدند که موجودات انسانی مهمتر از تولید کنندگان و مصرف کنندگان هستند. اگر جامعه، بدون عدالت اجتماعی، جامعه خوبی نباشد، جامعه بدون شعر نیز جامعه ای است بدون رویا، بدون حرف و مهمتر از همه، بدون پلی که میان یک شخص و شخصی دیگر زده می شود، پلی که نامش شعر است. ما با