Bahar Baradaran’s Reviews > دیباچه‌ی نوین شاهنامه > Status Update

هر کس به هنر سرفراز شد، بی هنران بر خونِ وی دلیرند. چون درخت بارآور که بر آن سنگ ها می زنند و عرعر خوش می آساید.
…
و مرا با خویش پیمانی است که سگی که پای مرا گیرد پایش نگیرم که خوی سگی رها کرده ام بازِ سگان و خود را نام مردمی برگزیده ام.

فردوسی: بگو این داستان ها را من نساخته ام. تنها می گویم و باز می گویم تا بدانند که روزگار با اینان آغاز نشده و با اینان نیز پایان نگیرد.