Zahra Saedi’s Reviews > رازهای پرنسس دو کادینیان > Status Update

من عصاره‌ی همه‌چیز را چشیده‌ام و تا آخر همه‌چیز رفته‌ام، تنها یک میوه مانده برای چشیدن که‌ دیگر نه ذوقش را دارم و نه دندانش را.

تنها در سایه‌ی عصیانی که در بیست سالگی وجودمان را تسخیر می‌کند می‌توان اشعاری والا سرود! بعدها دیگر خشمی در تو غلیان نمی‌کند، آدم به سستی می‌گراید، وحشت برش می‌دارد، و‌ دیگر از بدی در‌حیرت نمی‌شود!

وانگهی آیا در زندگی زنان لحظاتی نیست که تمایل به دوست داشته شدن زیبایی‌شان را دوچندان کند؟ اراده تاثیرش را بر چهره می‌گذارد. اگر شوروشوق و هیجانات شدید این قدرت را دارند که سپیدی سیمای برخی آدم‌های دموی‌مزاج و مالیخولیایی را زرد

احتمال کمی دارد که در آخر پاییز گل زیبایی را بیابیم که در طی بهار و تابستان از ما دریغ شده بود.

می‌توانیم عاشق باشیم، ولی خوشبخت نباشیم، و خوشبخت باشیم بی‌آن‌که عاشق باشیم؛ اما عاشق بودن و خوشبخت بودن، و گرد آوردن این دو شادی بی‌حدوحصر انسانی در کنار هم، یک معجزه است.