G. Maris’s Reviews > Şeytan'ın Günlüğü > Status Update

Ucube mi ucube bir türün giderek daha fazla hüküm sürmeye başladığı şu yeryüzünde olmak bana tiksinti vermeye başladı. Yasaları değiştirmek ve ölümü parmaklıkların ardından kurtarmak için de zamana ihtiyaç var. Yine de insanlar bunu kendi elleriyle yapıyorlar. Yani hayır, yapan ben değilim, kendileri. Acımasız biri olduğumu düşünme, hayır, ben yalnızca mantıklı biriyim.

Tahtım üzerine yemin ederim! İnsanlaştıktan sonraki bütün o aşk üzerine sayıklamalarım da neydi öyle? Kucağımı kimlere açtım ben? Sana, değil mi... dostum?

Ah, bakır borular her zaman öfkeyle haykırmaz, daha ziyade, hatta epey ziyade, kızgın, paslı bir demirin acı acı sızlanmalarıdır, bükülmüş çubukların kaygan ve kış gibi, yalnız ıslıklarıdır duyulan; böyle bir sesle fikirler donar kalır, yürek paslı bir yuva hasretine boğulur. İçimde, ateşte yanabilecek ne varsa yanıyordu.

Hançerem* bir bakır boru, soluğumsa en dar çatlaklara sızacak şiddette bir kasırga; bense rüzgâr altında çınlayan, tıngırdayan, gıcırdayan bir demir yığınıyım.
*gırtlakta sesin çıktığı varsayılan alan.

Şu asabi yumurcağa da bakın, Şeytan olmak istermiş! Şeytan’ın dişinin kovuğunu doldurmayacak şu dünyalı tohum, demek benim tahtıma talip olmuş! Kafamı daha da aşağıya eğerek gözlerimi kaçırdım: Küçümseyişimin, ilahlara özgü kahkahalarımın gözlerimde alev alev parladığını duyumsuyordum ve benim saygıdeğer halefim bu kahkahaları görmemeli, bilmemeliydi.

Düşünmeden de olsa kanun konusunu açtığınızda gülesim geldi; Şeytan’ın rüyasıdır bu. Kral tam da zaten kanunu çiğnemek için, kanun üzerinde bir irade var olabilmesi için gereklidir!

Kral her şeyi yapmaya muktedirdir. Peki ya cumhurbaşkanı! Hiçbir şey! Hiçbir iş yapamayan bir başkanı ne yapacaksınız?
Baştan aşağı saçmalık bunlar, gazetelerin uydurduğu şeyler.

Varlığım bana kainat kadar uçsuz bucaksız geliyordu; senin zamanından da mekanından da kopuyordum insan dostum! Bir an için gözlerimin önünde o kapkara Belleksizlik duvarım, insanlaşmış ruhumun karşısında çaresizce ezildiği o sızdırmaz engel belirdiyse de hemen kayboldu:..

Zihnimde tartışıp duruyordum: İnsanı hangi sınıra kadar kabullenebileceğim?

Olağanın sınırlarını aşıp ifade edilemezliğe vardığımda artık her şeyimle susacak olmak beni korkutuyor.