Majid’s Reviews > سوگ سياوش: در مرگ و رستاخيز > Status Update

اگر گذشتگان نام‌ها را نازل از آسمان می‌دانستند و میان اسم و موسوم به پیوندی معنوی قایل بودند، پس نام «رخش» یا «شبرنگ بهزاد» تنها برای تمیز این دو از دیگر افراد نوع خود نبود بلکه نشانه‌ی هستیِ با هدف و وجود خویشکار آنها نیز بود

ولی مادری که «بهشت زیر پای اوست» «رهگذر» نیست، سرچشمه‌ی زاینده و زمین ماندگاری است که ریشه‌ی جان هر پهلوان از اوست. حقیقت او ژرف‌تر از دریافت خودآگاهی بود که از او داشتند. پس شاعر با تحولی متعالی از عقاید دوران، اجتماع و شخص خود در باب زنان فرا می‌گذرد و زنانی می‌آفریند بیرون از محدودیت فکر «مرداندیش» حماسه

در این زمانه که اهریمن در هرکس و هرچیز راهی دارد، جماعتی، گویی به ظلم سرشته، در هم ریخته‌ایم: خواب‌زدگانی، ستم‌دیدگانی ستمکار، با آز که آیین او بر ما رواست و با دروغ پیروز و آزادی اسیر

سودابه تنها با تصرف سیاوُش می‌تواند هستی وحشی خود را لگام زند تا چون زین برپشت معشوق نهاد و بر او فرمانروا شد در خود آرام گیرد. در این عشق ایثار نیست، همه طلب ایثار است. معشوق چیزی است که باید از آن عاشق شود

ا«آز» آن دیو است که اهریمن آفرید و به فرجام آفریده آفریدگار را بلعید. افراسیاب به سبب آزمندی وجودی اهریمنی است

انسان در تاریخ خود به مفهوم تاریخ دست مییابد و این مفهوم خود ناشی از دریافت «زمان تاریخی» است. «زمان مینویی» از عالم دیگر می‌آید، همیشه حضور دارد، یک خطی نیست و گذشته و آینده ندارد بلکه ادواری است و چون به خود باز میگردد مکرر و ابدی است و باآفرینی چیزها را ممکن میسازد. ولی زمان تاریخی این جهانی است، حرکتی یک جهتی و بی‌بازگشت دارد و چون تکرار نمیشود گذراست و همچنانکه تباه میشود چیزها را که در اون بسر میبرند تباه میکند

در این حال او اندیشه‌ای است که نمی‌داند از خود می‌اندیشد ولی می‌داند که می‌اندیشد و به چه می‌اندیشد

در حماسه، انسان رویاروی انسان، جهان و خداست. کیهان نه به اعتبار خود بلکه به سبب آنکه محیط زندگی و مرگ آدمی و فراگیرنده‌ی اوست اندیشیده می‌شود

برای به اندیشه زیستن ای بسا باید از نعمت‌های معمول زیستن در گذشت، شهادت تاوانی است که انسان می‌پردازد تا آنچنان باشد که آرزو می‌کند و شهید آن است که این آرزو را نجات می‌دهد

تا هوس اجتماع بر آرزوی آدمی فرمانرواست و اجتماع و فرد دو ناساز نابرابرند، شهید قهرمان است. زیرا حتا آنگاه که با دنیای گرداگرد نمی‌ستیزد دستکم آن را نمی‌پذیرد