Biblio Bat’s Reviews > پاییز پدرسالار > Status Update

و در این هنگام مشتش را که بر میز برهنه قرار داشت باز کرد و در کف دستش، گلوله‌ای شیشه‌ای را به او نشان داد«چیزی که آدم یا آن را دارد یا ندارد، اما فقط کسی که آن را دارد، دارد،جوانک.وطن،یعنی همین»این را گفت و چندبار دست بر پشتش زد و مرخصش کرد،بی‌آنکه چیزی به او بدهد، حتی تسلی یک وعده را. به آجودانی که در را بست دستور داد: مراقبش نباشید،حتی وقتتان را برای زیر نظر گرفتن او تلف نکنید. پروپالش تب دارد. به هیچ دردی نمیخورد

حال آنکه سرخ‌پوست پابرهنۀ دوران خوش، به خودی خود بس بود که به ضرب کارد و با فریاد «بکشید کنار، گله بی‌مخ‌ها، بگذارید رئیس رد شود» از میان جمعیت راه باز کند، بی‌آنکه بشود در آن بیشه‌زار انبوه هلهله‌ها و «زنده‌باد»ها، وطن‌پرستان واقعی را از دورویان و ریاکاران تمیز داد؛ زیرا ما هنوز درنیافته بودیم که مشکوک‌ترین و پنهان‌کارترین کسان، آن‌اند که بلندتر فریاد می‌زنند «زنده‌باد نره مرد، زنده‌باد ژنرال».

وقتی که او در خانه من می‌ماند و به این شایعه که در نهان، فاسق من است دامن می‌زد و حال آنکه در حقیقت، در آن سال‌های متمادی، ماهی دو بار به من سر می‌زد که برایش فال ورق بگیرم. در آن سال‌ها هنوز خود را قانع می‌دانست، از فضیلت تردید برخوردار بود، بلد بود اشتباه کند و به ورق‌ها بیشتر اعتماد داشت تا غریزه‌ی بدوی‌اش

تا دادگاه خلق غاصب را به سزای خود برساند من مهمان نوازی سرکار عالی را می‌پذیرم

عبارتی همیشگی حاکی از ابهتی پوچ که او اندکی بعد عین همان را از زبان غاصب می‌شنید، سپس از زبان غاصب غاصب؛ گویی که این ابلهان متوجه نبودند که در سیاست آن کس که فروافتد برای ابد در غلتیده است. همه آنها را چند ماهی در کاخ ریاست جمهوری مسکن می داد، وادارشان می‌کرد تا آخرین پشیزشان را در دومینو بخوانند.

آنگاه در آشپزخانه یک کاسه قهوه سیاه با یک کلوچه از آرد ریشه فرفیون آمریکایی می‌بلعید بی‌آنکه به درستی بداند جنون‌های این روز نو او را به کجا خواهد برد و در این حال همواره مراقب پرگویی‌ها و بی‌پروپاگویی‌های نوکرها و کلفت‌ها بود که تنها کسانی در خانه بودند که به زبان او حرف می‌زدند.