Hanieh’s Reviews > من سرگذشت یأسم و امید: سیزده جستار > Status Update

بارها و بارها از خودم پرسیدم آیا درست است وقتی کتک می‌خوری و زیر پا لگدکوب می‌شوی فریاد بکشی؟ بهتر نیست با غروری خبیثانه با شکنجه‌گران خود روبرو شوی و با سکوتی تحقیرآمیز به آنان پاسخ دهی؟ تصمیم من فریاد کشیدن بود. این شیوه‌ی آدمی است برای آنکه ردی از خود باقی بگذارد، به آدم‌ها بگوید چگونه زیسته و چگونه جان داده است. آن زمان که هیچ‌چیز باقی نمانده باشد، باید که فریاد کشید. سکوت به‌واقع جرمی‌است علیه انسانیت.

وقتی مردم تصمیم بگیرند آزاد باشند، دیگر هیچ‌چیز جلودارشان نیست. نه شرارت هیچ رژیمی نه هراسی که این حکومت‌ها بر دل عده‌ی اندکی می‌افکنند. در آغاز فقط چند نفر مقاومت می‌کنند، اما درنهایت این راه به آزادی همگان ختم می‌شود.

من هرگز امیدم را به آن بالا گره نزده‌ام. همیشه کنجکاو و کنجکاوتر بوده‌ام که ببینم در "پایین" چه می‌گذرد. همیشه می‌توان در رفتار قدرت، بازتابی از آنچه در آن "پایین" است به‌دست آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند در خلأ حکومت کند.