Hanieh > Recent Status Updates

بارها و بارها از خودم پرسیدم آیا درست است وقتی کتک می‌خوری و زیر پا لگدکوب می‌شوی فریاد بکشی؟ بهتر نیست با غروری خبیثانه با شکنجه‌گران خود روبرو شوی و با سکوتی تحقیرآمیز به آنان پاسخ دهی؟ تصمیم من فریاد کشیدن بود. این شیوه‌ی آدمی است برای آنکه ردی از خود باقی بگذارد، به آدم‌ها بگوید چگونه زیسته و چگونه جان داده است. آن زمان که هیچ‌چیز باقی نمانده باشد، باید که فریاد کشید. سکوت به‌واقع جرمی‌است علیه انسانیت.

وقتی مردم تصمیم بگیرند آزاد باشند، دیگر هیچ‌چیز جلودارشان نیست. نه شرارت هیچ رژیمی نه هراسی که این حکومت‌ها بر دل عده‌ی اندکی می‌افکنند. در آغاز فقط چند نفر مقاومت می‌کنند، اما درنهایت این راه به آزادی همگان ختم می‌شود.

صدای آدمی را نمی‌توان خاموش کرد. صدا حقیقتی است. صدا زاده‌ی نیاز آدمی به گفتن است. دهان را ببندند، دست‌ها به سخن درمی‌آیند یا چشم‌ها یا روزنه‌های پوست یا هرچه. زیرا تک‌تک ما حرفی برای گفتن داریم، حرفی که سزاست دیگران بستایند یا ببخشایند.

من هرگز امیدم را به آن بالا گره نزده‌ام. همیشه کنجکاو و کنجکاوتر بوده‌ام که ببینم در "پایین" چه می‌گذرد. همیشه می‌توان در رفتار قدرت، بازتابی از آنچه در آن "پایین" است به‌دست آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند در خلأ حکومت کند.

در کشوری که عقل و شعور به‌خودیِ خود سلاح و تهدید بود، بحث کردن و به‌کار بستنِ عقل و شعور، فی‌نفسه مایهٔ تسکین بود.

"... نشاطم (یا چیزی شبیه به نشاطم) ته کشیده، مثل هوایی که از بادکنک بیرون می‌رود. نمی‌توانم جلوِ خالی شدنش را بگیرم..."

در انقلاب، بعضی آدم‌ها آن‌چنان عوض شدند که دیگر قابل شناخت نیستند و بعضی هم حس کردند که بیشتر از همیشه به خودشان شبیه‌اند. این باید نشانه‌ای باشد دال بر این‌که برای دوره‌ی جدید آمادگی دارند.

گرچه هنوز هم حسرت و اشتیاق "مملکت و خانه و زندگی خودم" را دارم، دیگر فکر نمی‌کنم که خانه و مملکتم جایی است آن بیرون، که باید بروم آنجا، حالا وطنم در خودم خانه کرده. حالا دیگر آن حس "در مملکت و خانه و زندگی خودم بودن" در دلم جا گرفته، که سعی دارم کاری کنم تا هرروز بیشتر در من پا بگیرد، که می‌توانم همراه خودم ببرمش به هرکجا که بخواهم.

صف بستن تبدیل شد به‌نوعی سبک زندگی، حتی شد یک‌جور فرم هنری؛ می‌توانستی بگویی که جایت را در صفی نگه‌دارند و دوان‌دوان به صف دیگری بروی و آنجا هم بگویی جایت را نگه‌دارند و به‌این ترتیب هم‌زمان در دو صف بایستی. برای همین فعالیت وزین صف ایستادن باید روزها برنامه می‌چیدی...

بهتون قول می‌دم که این آخرین جنگ نیست. به‌محض این که یک دشمن از سر راه برداشته بشه، یک دشمن دیگه پیدا می‌شه. یه دورِ باطل و بی‌معنی. اصلا چیزی به‌عنوان جنگ خوب و جنگ بد وجود نداره.

بعدا با خودش فکر کرد که رنج می‌تواند احساس همدلی را از یک نفر سلب کند، می‌تواند او را به فردی خودخواه تبدیل کند، می‌تواند ارزش او را در مقابل تمام دیگر اشخاصِ رنج‌کشیده پایین آورد.

شوک و هیجان پریدن در آب؛ هیچ‌چیز مثل آن روی زمین وجود ندارد. مایع شفاف خنکی که روی هر سانتی‌متر از پوست‌تان جاری می‌شود. رهایی موقت از گرانش. معجزه‌ی شناور بودن درحالی که بدون هیچ مانعی روی سطح آبیِ براق استخر سر می‌خورید. درست عین پرواز کردنه. رهایی از همه‌ی خواسته‌ها. من آزادم.

شاید به این حکومت امیدی نداشته باشم، ولی هرگز نباید از خودم قطع امید کنم.

پس در کنام‌هایمان پنهان شدیم، علی‌رغم همه‌چیز به هم تکیه کردیم، و زخم‌هایمان را لیسیدیم.

حکومت می‌توانست نسل‌های قدیمی‌تر را که پیش از جنگ یا درست بعد از آن به‌دنیا آمده بودند هرطور بخواهد بچرخاند. این نسل جدید بود که دشمنِ حکومت شد. آن‌ها حاضر نبودند بپذیرند استانداردهای زندگیشان، به اسمِ ایدئولوژی که به آن اعتقادی نداشتند، روز به‌روز پایین‌تر برود.

آنچه کمونیسم به ما القا کرده بود، سکون و بی‌حرکتی بود، این بی‌آیندگی، بی‌رویایی، ناتوانی از تصور زندگی به شکلی دیگر. یاد گرفته بودیم فکر کنیم هرکاری هم که بکنیم، وضع همیشه همانجور می‌ماند. به‌نظر می‌رسید کمونیسم ابدی‌ است، ما به زندگی در آن محکوم شده‌ایم، خواهیم مرد و فروپاشی آن را نخواهیم دید.

زندگی هم بالاخره یه روزی از ما خداحافظی می‌کنه. همین‌قدر ناغافل، بدون اینکه سرش رو به عقب برگردونه. کاش اصلا متوجه این اتفاق نشم و نفهمم زمانش کِی سرمی‌رسه.

... یعنی ممکنه مرگ برای آدم عادی بشه؟

"ما توی جنگ شکست خوردیم، سربازهامون دارن بی‌دلیل می‌میرن، هر سربازی که به خاک می‌افته یه قربانیه، فقط یه قربانی، و مقاصد این جنگ همه نادرستن. این جنگ مشروع نیست..."

"... لااقل می‌دونی که عاشقت بودم و این رو هم می‌دونی که من به‌خاطر این مُردم که می‌خواستم کشورم رو از جنگی که هیچ قهرمانی نداره و همه توش قربانی‌ان نجات بدم."