Arash Nabizadeh’s Reviews > بیست و یک داستان از نویسندگان معاصر فرانسه > Status Update

‫اگر یک مشت آدم را توی سوراخی پر از حشره بیندازند و آن‌ها را از خوردن و آشامیدن محروم کنند و حتی گاه گاه روی سرشان قیر و سنگریزه بریزند باز هم وضع آنها بدتر از آن نیست که شبی را در کوپهٔ قطار به سر آورند.

‫نمی‌داند که از این سفر کی برمی‌گردد. آیا آنجا لااقل می‌تواند کمی کتاب بخواند؟ چه کند اگر نتواند کتاب بخواند؟ مگر چیزی در زندگی هست، لذت‌های دیگری هست؟ او که هرچه گشته چیزی نیافته است.

رئیس کانون وکلا مردی با ذوق و تیزهوش و برخوردار از دانشی نامحدود است. آنچه همواره شگفتی‫ مرا برمی‌انگیخت این بود که چگونه می‌توان مشغله‌ای چنین وقت‌گیر داشت و در عین حال به امور ذوقی پرداخت و تحول همهٔ هنرها را زیر نظر داشت و، علاوه‌برآن، به این جستجوی پنهان ادامه داد که به خودی خود می‌توانست تمام زندگی یک فرد را دربرگیرد—یا ویران کند.

فروشنده به او خبر داده بود که دیگر قراردادش را تجدید نخواهد کرد. ژاک از یک سال پیش انتظار‫ چنین روزی را داشته و پیشِ خود تصمیم گرفته بوده است که هر وقت این اتفاق بیفتد تا جایی که می‌تواند آن را تحمل کند، زیرا، به قول خودش، وقتی که آدم دیگر هیچ ندارد باید همین هیچ را به شادی برگزار کند.

نیکولا یک روز نقل می‌کرد که در برتانی دیده بوده است که بچه‌ها یک مرغ دریایی را گرفتند و با‫ صابون مارسی تنش را شستند و ولش کردند. همین‌که پرنده روی دریا نشست، چون بال و پرش چربی نداشت، یکهو توی آب فرو رفت و دیگر بالا نیامد. نیکولا می‌گفت که بی‌اعتنایی چربی روح است، مانع می‌شود که آدم غرق بشود. وقتی که به دیگران خیلی اهمیت بدهیم دیوانه می‌شویم. و همچنین به خودمان.

‫یگانه پولی که احیاناً ممکن است به‌واقع خوشبختی بیاورد همان «پنی» است که در سؤال خودمانی انگلیسی‌ها مصرف می‌شود: A penny for your thoughts «یک پنی می‌دهم که بدانم چه فکر می‌کنی». اگر طرف قبول کند آدم ممکن است با چیزهای عجیب و غریب روبه‌رو شود. وانگی یک پنی سرمایه‌گذاری محتاطانه‌ای است. خطر ورشکستگی و خانه‌خرابی ندارد. اغلب اوقات کسی که از او می‌پرسند «چه فکر می‌کنی؟» جواب می‌دهد : «هیچ».

‫هر بیست‌وپنج یا سی سال یک‌بار، یعنی مدت‌زمان لازم برای ساختن سرباز، جنگ به پا می‌شود و پنج یا شش سال، یعنی مدت‌زمان لازم برای کشتن سربازی که ساخته شده است، طول می‌کشد؛ پس از آن دوباره سرباز می‌سازند و دوباره جنگ می‌کنند. خلاصه جنگ در گرفت.

‫خودش حرکت چرخی را که دنده‌عقب نداشت سریع‌تر می‌کرد. چه شتابی داشت که زندگی را به سر آورد؟ مگر نمی‌فهمید که از وقتی پسر پا به گهواره می‌گذارد پدر را به‌سوی گور می‌راند؟

بدبخت نمی‌دانست که با آمدن کودک، ماشین زندگی‌اش دنده عوض کرده و در نتیجه تغییر ماهیت داده‫ است. پیش از آن آینده در نظرش از فردا شروع می‌شد و نقشه‌هایی که می‌کشید از حدود چند هفته و منتها چند ماه تجاوز نمی‌کرد. یک سال معادل بی‌نهایت بود. اکنون سراسر هقته جزو زمان حال محسوب می‌شد و کوچک‌ترین واحدِ زمانِ آینده یک ماه دیگر بود. آیندهٔ نزدیک از روی فصل‌ها و پاره‌های سال حساب می‌شد.

پس کجا شد آن غذاها که در آتش محبت پخته و با چاشنی عشق خورده می‌شد؟ اکنون دیگر شام‫ نمی‌خوردند، ناهار نمی‌خوردند: فقط تغذیه می‌کردند، یعنی مثل انگلیسی‌ها نیروی بدن را با غذا حفظ می‌کردند.