پرهام نکوطلبان’s Reviews > مرز پرگهر: درباره دکتر گل‌گلاب سراینده سرود ای ایران > Status Update

که یه‌جورایی تاریخچه‌ی تحصیل پزشکی مدرن در ایرانه.
مقاله از تأسیس دارالفنون (افتتاح در ۵ ربیع‌الاول ۱۲۶۸ هجری قمری) شروع می‌کنه و می‌رسه به دستور ناصرالدین‌شاه به حکیم کلوکه (Cloque)، طبیب مخصوصش، که عده‌ای رو تو مطبش قبول کنه و بهشون پزشکی یاد بده‌. بعداز گشایش دارالفنون و استخدام اتریشی‌ها برای تدریس به دانش‌آموزان مدرسه، طب هم یکی از رشته‌هایی بوده که اونجا تدریس می‌شده. واسه قسمت‌های عملی می‌رفتن مطب پزشکای معروف و مولاژ و کتاب و دستگاه‌های آزمایشگاهی هم از فرنگ برای شاگردان تهیه شده بود.
/۲

سال ۱۳۲۰ هجری قمری مریض‌خانه‌ی دولتی (بیمارستان سینای فعلی) افتتاح می‌شه و ناظم‌الاطبا به ریاستش انتخاب می‌شه.
اینجای مقاله گل‌گلاب درباره‌ی رشته‌هایی که تو دارالفنون تدریس می‌شده یه کم‌دقتی‌ای انجام داده ولی کلیت چیزی که نوشته درسته (نوشته ۷ تا شعبه داشت ولی ۶ تا رو اسم برده و البته تفاوت فقط در عناوین و دسته‌بندی‌هاست)
از افرادی مثل دکتر پولاک، شلیمر و طولوزان (می‌دونم املاش با «ت» مرسوم‌تره ولی کتاب این‌جوری نوشته) هم اسم بده می‌شه به‌عنوان معلمین مدرسه که شلمیر از همه‌شون بیشتر موردتوجهه. در ادامه گویا شاه دیگه خیلی با مدرسه حال نمی‌کنه و می‌خواد ملت خیلی چشم و گوششون باز نشه و مدرسه از رونق می‌افته و حتی زمان مظفرالدین‌شاه هم تغییر چندانی رخ نمی‌ده.
/۳

با شروع جنگ جهانی اول هم هرچی معلم خارجی بوده (فرانسوی‌ها بوده‌ن انگار اون‌موقع) برمی‌گردن کشورشون. این وسط دعوای بین طب سنتی و طب مدرن هم جالبه که از اون‌موقع برقرار بوده و قدما مخالف روش‌های مدرن بوده‌ن. یه داستانی هم درباره‌ی کیفیت غذای دارالفنون مطرح می‌شه که گویا مثلاً تو خورش یه استخون قلم رو چندین بار استفاده می‌کرده‌ن و اینم سوژه شده بوده و بچه‌ها نشون می‌ذاشتن رو استخونه و تو‌ کاسه‌ی هرکی فرداش همون استخونه پیدا می‌شد نفری ۱۰۰ دینار جمع می‌کردن که اون بنده خدا بره غذای بهتر از پیمان‌کار (مقاطعه‌کار می‌گن بهش) بگیره.
/۴

در ادامه از شخصی به‌نام لقمان‌الدوله رئیس‌الاطبا صحبت می‌شه که مأمور اداره‌ی دفتر جدید مدرسه‌ی طب می‌شه در سال ۱۲۹۷ هجری شمسی اما اوضاع ساختمون به قدری داغون بوده و بودجه هم نبوده که اینا تئاتر برگزار می‌کنن تو گراند هتل که پول جمع کنن و میز و صندلی و اثاثیه بخرن واسه مدرسه و کلاس‌ها هم اغلب رو راه‌پله (پله‌ها رو حالت آمفی‌تئاتر درنظر بگیرید) برگزار می‌شده و موقع رفت‌وآمد به ساختمون در کار کلاس اختلال ایجاد می‌شده.
گویا طبقه‌ی دوم هم یه اتاق بزرگ به موزه‌ی معارف اختصاص داشته که توش یه‌سری اشیای قدیمی بدون ذکر محل و مأخذ حفاری چیده بودن و روز افتتاحش یکی از بچه‌های دارالفنون بر بدیهه می‌گه:
ای دریغا که اندرین موزه
نبود هیچ‌چیز جز کوزه
/۵

بسیار عالی

Nazin wrote: "بسیار عالی"
ارادت ❤️