Biblio Bat’s Reviews > ذن و فن نگاهداشت موتورسیکلت > Status Update

ما به نام حقیقت به کودکان‌مان القا می‌کنیم که بدانند آن‌ها واقعیت‌اند. ما اگر کسی این قیاس‌ها را نپذیرد، او را به آسایشگاه روانی می‌فرستیم. اما دلیل ابداع قیاس‌ها کیفیت است. کیفیت محرک پیوسته‌ای است که محیطمان برای خلق جهان ما - جهانی که در آن زندگی می‌کنیم - بر ما تحمیل می‌کند؛ همه آن، هر ذره آن.

ما در وضعیت به‌غایت پیچیدهٔ بنیادی و نهادی‌مان، واکنش‌های ارگانیسم‌ها را به محیط خودمان با ابداع قیاس‌های شگفت‌انگیز بسیاری ترقی داده‌ایم. ما زمین و فرودس‌ها، سنگ‌ها و اقیانوس‌ها، الهگان، موسیقی، هنرها، زبان، فلسفه، مهندسی، تمدن و علم را ابداع کردیم. ما این قیاس‌ها را واقعیت می‌نامیم و آن‌ها واقعیت‌اند.

یک آمیب اگر در محیطی با یک قطره اسیدسولفوریک در نزدیکیش قرار بگیرد، (فکر کنم) از اسید فاصله میگیرد.اگر آمیب بتواند حرف بزند، بدون دانستن هیچ‌چیز درباره اسید ممکن است بگوید:«این محیط کیفیت بسیار ضعیفی دارد.»اگر سیستم عصبی داشت، به روشنی بسیار پیچیده‌تر برای غلبه بر کیفیت ضعیف محیط عمل میکرد. دنبال قیاسهایی-یعنی تصویرها و نمادهایی از تجربه‌های پیشین-میگشت تا طبیعت ناخوشایند محیط خودش را تعریف کند و بنابراین آن را بفهمد

پاسخ می‌داد که «اگر نمی‌توانی تعریفش کنی، چه چیزی تو را به این باور می‌رساند که وجود دارد؟»

پاسخ او پاسخ قدیمی بود که به مکتب فلسفی به نام رئالیسم تعلق داشت. «یک چیز وجود دارد اگر جهان بدون آن نتواند طبیعی و عادی عمل کند. اگر بتوانیم نشان دهیم که جهان بدون کیفیت غیرعادی عمل می‌کند، آنگاه نشان داده‌ایم که کیفیت وجود دارد؛ چه تعریف شده باشد و چه نشده باشد.»

چند روز بعد، او تعریف خودش را پروراند و آن را روی تخته‌سیاه نوشت تا نسخه‌ای از آن را برای آیندگان رونویسی کنند. تعریف این بود: «کیفیت مشخصه‌ای از اندیشه و گفتار است که با فرایند غیراندیشه‌ای شناسایی می‌شود. چون تعریف‌ها محصول اندیشیدن دقیق و قاعدهمندند، کیفیت تعریف‌ناپذیر است.»

سپس وقتی دیگر فقط به مسیر پیش‌رو فکر نمی‌کنید، هر گام دیگر نه ابزاری برای رسیدن به یک مقصد بلکه خود رخدادی یگانه است. این برگ لبه‌های دندانه‌دار دارد. این سنگ لق به نظر می‌رسد. از اینجا برف کمتر دیده می‌شود؛ هر چند نزدیک‌تر است. به هر صورت، باید به این چیزها توجه کنید. زیستن فقط برای هدفی غایی کوتاه‌بینی است. دامنه‌های کوه است که زندگی را در بر دارد؛ نه قله آن. اینجا جایی است که چیزها رشد می‌کنند.

کوهستان را باید با کمترین تلاش ممکن و بدون اشتیاق بالا رفت. واقعیت طبیعت خودتان سرعت را تعیین می‌کند. اگر بی‌قرار شدید، سرعت بگیرید. اگر از نفس افتادید، سرعت را کم کنید. کوهستان را باید در موازنه‌ای میان بی‌قراری و خستگی بالا بروید.

اگر یک انقلاب، یک حکومت نظام‌مند را نابود کند اما الگوهای نظام‌مند اندیشۀ مولد آن حکومت دست‌نخورد باقی بمانند، آنگاه آن الگوها خود را در حکومت آینده تکرار می‌کنند. بحث‌های بسیار زیادی درباره سیستم مطرح شده‌ است و شناخت اندکی از آن وجود دارد.

اما ویران کردن یک کارخانه، شورش علیه یک حکومت یا اجتناب از تعمیر موتورسیکلت فقط به دلیل اینکه سیستم است، حمله به معلول‌ها به‌جای علت‌هاست و تا وقتی حمله فقط به پیامدها باشد، هیچ تغییری ممکن نیست. سیستم حقیقی و واقعی، خود عقلانیت، بنیاد اندیشۀ نظام‌مند فعلی ماست و اگر کارخانه‌ای نابود شود ولی عقلانیتی استوار باشد که آن را تولید کرده‌است، پس عقلانیت دوباره کارخانه‌ای تولید خواهد کرد.

آدم‌ها به کارخانه می‌آیند و از ساعت ۸ تا ۵ بی‌هیچ پرسشی وظیفه‌ی بی‌معنایی را انجام می‌دهند زیرا ساختار این شیوه را می‌طلبد. هیچ شرور یا "آدم بدجنسی" وجود ندارد که بخواهد آنها زندگی بی‌معنایی داشته باشند. فقط ساختار، فقط سیستم است که آن را می‌طلبد و هیچ‌کس حاضر نیست وظیفه‌ی هولناک تغییر ساختار را فقط به دلیل بی‌معنایی به عهده بگیرد.