Biblio Bat’s Reviews > ذن و فن نگاهداشت موتورسیکلت > Status Update

کیفیت روش نیست؛ هدفی است که روش به سمت آن معطوف است

خیلی زود ضربه‌هایی از یک واقعیت کوچک دریافت می‌کند و فکری است درباره اینکه آیا به آن واقعیت توجه دارد یا نه. او باید تلاش کند این واقعیت را نه از نظر مشکل بزرگ بلکه به‌خاطر خودش درک کند. آن مشکل شاید به اندازه تصور او بزرگ نباشد. آن واقعیت نیز شاید به اندازه تصور او کوچک نباشد. این تقریباً همه اطلاعات کلی است که می‌توانید به میمون بدهید.

یک واقعیت وجود دارد که میمون باید بداند؛ اینکه اگر مشتش را باز کند، آزاد است. اما او چه‌طور این واقعیت را کشف خواهد کرد؟ با رفع انعطاف‌ناپذیری ارزش مبتنی بر اولویت برنج بر آزادی. چه‌طور باید این کار را بکند؟ خب، می‌توان باید به شکلی سعی کند عامدانه دست از تلاش بکشد و برگردد به جایی که قبل‌تر بود و ببیند آیا چیزهای مهم در نظر او واقعاً مهم بودند و خب، از تکان‌های شدید دست بردارد و فقط برای مدتی به نارگیل خیره شود.

میاندیشم اینکه ذهن فرد برای دیگری دست‌یافتنی و فهم‌پذیر است،فقط یک توهم محاوره‌ای است؛یک آرایه‌ ادبی،یک مفروض که به نوعی تبادل میان مخلوقات از اساس بیگانه را ممکن میکند و اینکه درواقع،رابطه یک فرد با دیگری درنهایت شناخت‌ناپذیر و فهم‌ناپذیر است.تلاش برای هضم آنچه در ذهن دیگری است،انحرافی ایجاد میکند از آنچه دیده شده‌است. گمانم من برای موقعیتی تلاش میکنم که در آن هر آنچه پدیدار میشود، تحریف‌نشده و مختل‌نشده و آشکار است

برنامه‌ با ماهیت سیاسی محصول نهایی مهم کیفیت اجتماعیست و فقط وقتی میتواند تأثیرگذار باشد که ساختار زیربنایی ارزش‌های اجتماعی درست باشد.ارزش‌های اجتماعی فقط وقتی درستند که ارزش‌های فردی درست باشند.نقط آغازین بهبود جهان در قلب و ذهن و دستان خود فرد است و سپس از آنجا کار را به جهان خارج منتقل میکند.دیگران میتوانند درباره این حرف بزنند که چه‌طور سرنوشت بشریت را توسعه دهند.من فقط می‌خواهم درباره تعمیر موتورسیکلت حرف بزنم

فکر می‌کنم اگر می‌خواهیم جهان را اصلاح و بهبود بخشیم و آن را به جای بهتری برای زیستن تبدیل کنیم، راهش حرف‌زدن درباره رابطه ماهیت سیاسی نیست که به شکل اجتناب‌ناپذیری دوگانه‌گراست؛ رابطه‌ای پر از سوژه‌ها و ابژه‌ها و رابطه‌های آن‌ها با یکدیگر یا برنامه‌هایی پر از چیزهایی که افراد دیگر باید انجام دهند. فکر می‌کنم چنان رویکردی از پایان شروع می‌کند و فرض می‌گیرد که پایان آغاز است.

ما به نام حقیقت به کودکان‌مان القا می‌کنیم که بدانند آن‌ها واقعیت‌اند. ما اگر کسی این قیاس‌ها را نپذیرد، او را به آسایشگاه روانی می‌فرستیم. اما دلیل ابداع قیاس‌ها کیفیت است. کیفیت محرک پیوسته‌ای است که محیطمان برای خلق جهان ما - جهانی که در آن زندگی می‌کنیم - بر ما تحمیل می‌کند؛ همه آن، هر ذره آن.

ما در وضعیت به‌غایت پیچیدهٔ بنیادی و نهادی‌مان، واکنش‌های ارگانیسم‌ها را به محیط خودمان با ابداع قیاس‌های شگفت‌انگیز بسیاری ترقی داده‌ایم. ما زمین و فرودس‌ها، سنگ‌ها و اقیانوس‌ها، الهگان، موسیقی، هنرها، زبان، فلسفه، مهندسی، تمدن و علم را ابداع کردیم. ما این قیاس‌ها را واقعیت می‌نامیم و آن‌ها واقعیت‌اند.

یک آمیب اگر در محیطی با یک قطره اسیدسولفوریک در نزدیکیش قرار بگیرد، (فکر کنم) از اسید فاصله میگیرد.اگر آمیب بتواند حرف بزند، بدون دانستن هیچ‌چیز درباره اسید ممکن است بگوید:«این محیط کیفیت بسیار ضعیفی دارد.»اگر سیستم عصبی داشت، به روشنی بسیار پیچیده‌تر برای غلبه بر کیفیت ضعیف محیط عمل میکرد. دنبال قیاسهایی-یعنی تصویرها و نمادهایی از تجربه‌های پیشین-میگشت تا طبیعت ناخوشایند محیط خودش را تعریف کند و بنابراین آن را بفهمد

پاسخ می‌داد که «اگر نمی‌توانی تعریفش کنی، چه چیزی تو را به این باور می‌رساند که وجود دارد؟»

پاسخ او پاسخ قدیمی بود که به مکتب فلسفی به نام رئالیسم تعلق داشت. «یک چیز وجود دارد اگر جهان بدون آن نتواند طبیعی و عادی عمل کند. اگر بتوانیم نشان دهیم که جهان بدون کیفیت غیرعادی عمل می‌کند، آنگاه نشان داده‌ایم که کیفیت وجود دارد؛ چه تعریف شده باشد و چه نشده باشد.»