Zy’s Reviews > همه می‌میرند > Status Update

اما فوسکا چیزی نمی گفت،او را می پایید و با خود می گفت:(دارد کوشش می کند،کوشش می کند.)درست است،رژین می کوشید بازی کند:بازی میزبانی،بازی افتخار،بازی دلبری،و همه اینها یک بازی بود:بازی وجود.

خیلی نیرو،خیلی غرور و عشق می خواهد تا ادم باور کند که اعمال یک انسان اهمیتی دارد و زندگی بر مرگ پیروز می شود.

اما من با دیگران فرق دارم.اگر نداشتم که عاشق من نمی شدید؟مرا دوست دارید،مگر نه؟
فوسکا گفت:-بله
-و مرا بی نظیر می دانید،مگر نه؟
-بله ،بی نظیر مثل همه زنهای دیگر.
رژین گفت:اما ،فوسکا! من منم.

اینکه ان چشم انداز روستایی،که از هر خاطره ای کهن تر بود،روزی فنا می شد.دل رژین به درد امد.در ان ابدیت ساکن،او نیز می توانست سهمی از ان خود داشته باشد،اما ناگهان می دید که جهان چیزی جز گذران تصویرهایی گریزپا نیست،و دست او خالیست.

اما مگرنه اینکه او همیشه می دانست که بادیگران متفاوت است؟ مگر نه اینکه همیشه خود را میان انان بیگانه حس می کرد،سرنوشت خود را جدا از سرنوشت انان می دانست؟از همان کودکی،نشانه ای بر فراز سرش بود.به فوسکا نگاه کرد:خودش است.سرنوشت من است.

کاش می شد دست کم ادم هیچ چیز نباشد.اما همیشه کسان دیگری در دنیا هستند که ادم را می بینند.حرف می زنند و ادم نمی تواند صدایشان را نشوند؛به انها جواب می دهد و دوباره زندگی را دنبال می کند،هرچند که می داند خودش وجود ندارد…

مرد گفت:_نفرین شومی است.زنده ام و زندگی نمی کنم.هیچوقت نخواهم مرد اما اینده ای ندارم.هیچ کسی نیستم.نه سرگذشتی دارم و نه چهره ای.

با خود اندیشید:«مرگ یعنی همین.کاش دست کم جای ما در فضا خالی می ماند و باد در ان می دمید و زوزه می کشید؛اما نه؛با رفتن ما هیچ شیار و شکافی به جا نمی ماند.زن دیگری روی این تخت خواهد خوابید…»