Parisa’s Reviews > آدلف > Status Update

باور داشتم که هیچ هدفی به تلاشش نمی‌ارزد. عجب اینکه به مرور زمان و متناسب با بالاتر رفتن سن، از این احساس کاسته شد. آیا دلیلش این بود که امید همواره با تردید آمیخته است و وقتی زندگی‌مان را ترک می‌کند، تازه روزگارمان جدی اما مثبت‌تر می‌گردد؟ یاشاید زندگی زمانی حقیقی می‌شود که تمامی رویاهای‌مان رنگ می‌بازند، همان‌گونه که با کوچ ابرها، قلهٔ کوه در افق بهتر به چشم می آید؟