Parisa

“ای فریاد خونین زن!
برابری از چه می‌خواهی؟
که برسی به من؟!
من که هنوز خود مردی‌ام،
نگهبان گورستان خرافات و
طوق بر گردن از مهملات و
اسیر عقل خرابات.

یک گردنبند هرزه
در برابر چشم همه
لباس را بالا کشید و فریاد زد:

من فقط تن خود را می‌فروشم
تنها تن خود را و بس
اما می‌بینم همین جا
هستند کسانی که
تن کوهستان و
تن دشت و بوستان و
تن آفتاب و باران را
فروخته‌اند و با وقاحت تمام
بر صندلی شرافت این سرزمین تکیه زده‌اند...”
― Sherko Bekas, شێرکۆ بێکەس

“سکوتت را دوست دارم
چنان که گویی تو اینجا نیستی
چنان که گویی چشمانت پریده اند و رفته اند
چنان که گویی بوسه ای دهانت را بسته است”
― Pablo Neruda

“«زن و آزادی»

هرچه در این مشرق زمین
کوشیدم روبروی آینه
و بر روی دو صندلی
واژه های "زن" و "آزادی" را
کنار یکدیگر ولی
به مهربانی بنشانم
بیهوده بود و همیشه
این واژه ی "مردم" به زور
می آمد و تسبیح به دست
خود به جای زن می نشست”
― Sherko Bekas, شێرکۆ بێکەس

“«راه»

این روزها
صمد را درویشیان صدا می‌زنم،
علی‌اشرف را بهرنگی.

این روزها هنوز
ماهیِ سیاهِ کوچولو
دارد به راهِ دورِ دنیا فکر می‌کند.

این روزها
هر لحظه ممکن است نیازعلیِ ندارد
جایی مثلِ ضلعِ جنوبیِ میدانِ انقلاب
فال‌های خود را
رایگان در هوا رها کند،
تا مردم از ترافیکِ بی‌پایانِ پایتخت
پیاده شوند، ببینند:
ازدحامِ خاموشِ این همه آدمی
حتما دلیلِ خاصی دارد.

هر کسی باور نمی‌کند،
بایستد خودش ببیند:
ارس راه افتاده رفته
به کرمانشاه رسیده است!”
― Seyed Ali Salehi