Agir(آگِر)’s Reviews > شعر و شهود > Status Update

گونتر کونرت: امید درست آن چیزی است که مردم را کور می کند...مردم چشمشان را بر مصایبی که می آید بر سرشان آوار شود، می پوشانند. اگر ما این امید را نداشتیم باز بیشتر امکان داشت که در واقعیت دست به کاری بزنیم. اما به خاطر اینکه درست این امید موهوم در خیلی از کله ها جا خوش کرده است، هرکسی فکر می کند اوضاع به هرحال یک روال خیر پیدا خواهد کرد. درست این همان باور و امیدی است که راهی به دهی نمی برد، بلکه به بیراهه می کشاند

حال آنکه می دانیم:
خود نفرت از پستی نیز
چهره را زشت می کند.
و خشم، حتی بر ناحق،
صدا را ناهنجار.
دریغا! مایی که می‌خواستیم زمینه مهربانی را مهیا کنیم
باید که مهربانی را بر خود دریغ می داشتیم.

پس، ای شمایان! چون آمد آن روز
که انسان یاور انسان است،
هلا، از ما با گذشت یاد کنید

برتولد برشت

آوخ، نارون با شاخ و برگ زیبایش
بر سر مردی هم سایه می گسترد
که در پشت ده به کودک تجاوز می کند

باد نیز
محض حض بیگانه ای سفلیسی از ساق شورانگیز،
دامن فقیرانه‌ی دختر را-ادب آمیزانه- بالا می زند

و سیب، از درختی که همه ساله رشدی پر پیمان دارد
چاپلوسانه در آن دستی می نشیند
که به گونه‌ بچه سیلی زده است

و چه تپش بر می دارد سینه‌ی زن‌ها
ـ آن سینه‌ی روزگاری پناه کودکان ـ
حال، وقتی که دسته‌ی موسیقی رزمایش

تیمور و زن غیب گو

تیمور: تو را غیب گویی بزرگ می دانند و با این حال
چون کنیزی ناچیز گاوها را آب می دهی؟
فرتوت که هستی. آیا سختی کار کامت را تلخ نمی کند؟
و مرا که پیشت آمده ام
می شناسی؟
زن غیب گو: شبدرهای چمن مرا لگد مکن!
که خوراک خوشگوار دام های منند
تو تیمور لنگی، می خواهی چه بدانی؟
تیمور: که قدرت من چیست؟
زن غیب گو: برفی که آب می شود.

"اسکار لورکه"

ترانه‌ی شبانه‌ی ره‌نورد

بر پشته‌ی همه‌ی کوه‌ها
آرامش جای خوش کرده است.
در همه‌ی سر شاخه‌ها
نفس نسیمی را هم
در نمی یابی.
پرندگان در جنگل خاموش شده اند.
لختی شکیب کن، که تو نیز
زود باشد که آرام گیری.

"یوهان ولفگانگ فون گوته"