maryam’s Reviews > کآشوب > Status Update

بچه آخری‌ها در تصور بقیه کوچکتر از سن‌شان می‌مانند. انگار زندگی همه در جوانی ثابت مانده و پیش‌تر نرفته.

به نظرم این مراسم نسبت نوشتن بود، کسر نوشتن از اندوه کوچک روی اندوه بزرگ و خجالت کشیدن از صورت کوچک کسر. روضه که تمام می‌شد زن‌ها غم کوچک‌شان را که خرد و پیش‌پا افتاده‌تر از قبل بود برمی‌داشتند و سبک می‌رفتند خانه.

حس می‌کردم دستم دارد از دستت درمی‌آید و آتش می‌گرفتم از سرمای تنهایی.
...
شیر دادن به بچه خودش روضه بود. توی هیات تازه‌مادرها رباب دم در ایستاده بود و خوش‌آمد می‌گفت. سینه‌ی مادرها زخم بود اما از روی ماه رباب خجالت می‌کشیدند. در هیات تازه‌مادرها هرکس در همان اتاقی نشسته بود و طفلش را شیر می‌داد روضه می‌خواند و اشک می‌ریخت.

بیا که خانه‌ی عباس باوفا این‌جاست
دری که بسته نگردد به روی ما این‌جاست

هر سهمی که از زخم به کسی می‌دهند انگار دعوت‌نامه‌ای باشد به مجلس روضه. رنج‌ها غبار از دل و جان آدم‌ها پاک می‌کنند. هرکس رنج بیشتری کشیده باشد به مصیبت کربلا نزدیک‌تر می‌شود. بعضی‌ها را هم روزگار قدم به قدم می‌رساند پشت خیمه حسین(ع).

عمو سرش را به زیر انداخت و گفت: امام حسین هم زن و بچه داشت.
جمله‌اش افتاد توی بشقاب گل سرخی ملامینو برش داشتم. بویش کردم. مثل ماهی از دستم سر خورد و افتاد روی خاک.

آخرهای روضه که مداح چند لحظه سکوت می‌کرد و مردم نرم نرم با هم گریه می‌کردند باب میلم بود. این لحظات طراوت پس از باران بود.

هرسال می‌ترسیم از اشکی که تمام شود، از دلی که راه نیاید، نلرزد، خودش را بین بهشت و دوزخ مخیر نبیند. هر سال برای اشک‌های سال بعد نذر می‌کنیم. نذر جناب حر.

این شهرهای بی‌امام‌زاده و حرم چقدر سردرگم‌اند. آدم باید در شهرش جایی داشته باشد که به سمتش جاری شود. آن‌جا آرام گیرد. شاید هم آتش بگیرد.

توی ذهنم این زوج‌های جوان شمال و کیش نمی‌رفتند، توی پار والیبال بازی نمی‌کردند و توی کافه معذب بودند. دلم کنار روضه، شمال و کیش و والیبال و کافه می‌خواست.